ΙΡΑΝ: θεοκρατία, καταστολή κι ανυπακοή (μέρος 2ο)

Posted on 29 Σεπτεμβρίου, 2010 11:39 μμ από

1


inflammatory

Τo πρώτο μέρος του κειμένου «Ιραν: θεοκρατία, καταστολή κι ανυπακοή»  ήταν περισσότερο μια σύντομη ιστορική αναφορά στην Ισλαμική Επανάσταση του ΄79, περιγράφοντας κατόπιν το καθεστώς  Αχμαντινετζάντ, τους μηχανισμούς καταστολής που χρησιμοποιεί για να επιβιώσει, αλλά και στο πραγματικό προφίλ της αντιπολίτευσης που παρουσιάζεται ως “εναλλακτική” για τους Ιρανούς…κλείνοντας με το ελπιδοφόρο “Πράσινο Κίνημα”. Το 2ο μέρος αναλύει περισσότερο τους συσχετισμούς στο εσωτερικό της χώρας και τι προοπτικές δίνονται για το Πράσινο κίνημα. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης φαίνεται να είναι οτι ακόμα κι αν οι συνθήκες απο χώρα σε χώρα διαφέρουν, όταν οι άνθρωποι καλούνται να τις αλλάξουν, καμιά φορά διακατέχονται απο παρόμοιους προβληματισμούς ή ανησυχίες στην προσπάθεια τους για ανατροπή…

Ουσιαστικά υπάρχουν τέσσερα κέντρα επιρροής της υπάρχουσας κατάστασης στο Ιράν: ο ανώτατος ηγέτης Χαμενεϊ, ο πρόεδρος Αχμαντινετζάντ, η Ισλαμική Επαναστατική Εθνοφρουρά και το λαϊκό κίνημα. Αυτή τη στιγμή ο Χαμενεϊ είναι αποδυναμωμένος όχι μόνο εξαιτίας των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει,  αλλά πολύ περισσότερο διότι έχει προβεί σε μεγάλα πολιτικά σφάλματα.  Εξαιτίας της θέσης του στην ιεραρχία της χώρας και του τρόπου με τον οποίον αυτή εξειδανικεύεται απο τους υποστηρικτές του, τα λάθη του ( και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα), μείωσαν την υπεροχή του. Ο Αχμαντινετζάντ σίγουρα αποδείχτηκε πως είναι αδίστακτος και δημιουργεί περισσότερο κακό παρά καλό στη χώρα, σπέρνοντας διχόνοια ανάμεσα σε μειονότητες, σε σουνίτες και σιίτες, σε άνδρες και γυναίκες. Όμως την πραγματική εξουσία την κατέχει η Ισλαμική Επαναστατική Φρουρά η οποία ουσιαστικά έχει γίνει μια δύναμη ελέγχου της οικονομίας, της πολιτικής κατάστασης και του Κοινοβουλίου. Ανάμεσα στους τρείς υπάρχει ανταγωνισμός για επιρροή, εν τούτοις συνασπίζονται σε περίπτωση που απειλούνται τα συμφέροντα τους είτε απο το εσωτερικό της χώρας, είτε απο το εξωτερικό.

 Η σημερινή κρίση στο Ιράν είναι πολύπλευρη. Είναι η κρίση που υπάρχει σε επίπεδο αξιοπιστίας του ανώτατου ηγέτη, η κρίση στο πολιτικό στερέωμα στο οποίο δε μπορεί να υπάρξει μια κοινή γραμμή και τρίτον η οικονομική όπου υπάρχει ανικανότητα να αντιμετωπιστεί. Η σταδιακή κατάργηση $100 δις σε κρατικές επιδοτήσεις προβλέπεται μάλιστα να αυξήσει τις τιμές σε βασικά αγαθά και να οδηγήσει σε περαιτέρω πολιτική αναταραχή. Η επανάσταση του 1979 βέβαια, χρεάστηκε έναν ολόκληρο χρόνο για να θριαμβέυσει περνώντας απο διαδοχικές φάσεις. Ωστόσο οι διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στη χώρα, ακόμα και στο ζενίθ τους ήταν μικρότερες απο την κρίσιμη εκείνη μάζα που θα μπορούσε να θέσει καθεστωτικό ζήτημα, αν και ενας λόγος γι αυτό είναι η πολύ εντονότερη καταστολή απο αυτή που υπήρχε στο παρελθόν.  Το κίνημα όμως παρουσιάζε αξιοπρόσεκτη αντοχή και διάρκεια και επεκτείνοταν γεωγραφικά αλλά και κοινωνικά, διαψεύδοντας εκείνους που έσπευσαν να μιλήσουν για διαδηλωτές μόνο της μεσαίας τάξης ή φοιτητές. Για πρώτη φορά, το σύνθημα «θάνατος στον δικτάτορα» αφορούσε όχι τόσο τον πρόεδρο Αχμεντινετζάντ, όσο τον ανώτατο ηγέτη, αγιατολάχ Χαμενεΐ – όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και το ίδιο το καθεστώς.

Αυτό όμως δε σημαίνε πως οι Ιρανοί ήθελαν να επιδίωξουν βιαστική ανατροπή του καθεστώτος όπως έγινε το 1979. Δεν ήθελαν να επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος όπου η προηγούμενη γενιά στη βιασύνη της να ανατραπεί ο Σάχης και με το ρομαντισμό της επαναστατικής βίας (ένας απο τους λόγους για τους οποίους τα πράγματα παρεκτράπησαν), εμπιστεύτηκε  την τύχη της χώρας στο Χομεϊνί που επέβαλε τη θεοκρατία και μπήκε το Ιραν σε μια τέτοια διαδικασία εξαιτίας της οποίας καταστέλονται σε καθημερινή βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ωστόσο τώρα οι μεγάλες συγκεντρώσεις έχουν πλέον πάψει να υφίστανται χωρίς αυτό να σημαίνει πως ενα μεγάλο ποσοστό Ιρανών δεν εξακολουθεί να είναι μαχόμενο. Θα έλεγε κανείς οτι διακρίνονται 3 κατηγορίες:

  • Αυτοί που θεωρούν πως η επιδίωξη για ένα δημοκρατικό Ιράν δεν είναι αγώνας ταχύτητας αλλά μαραθώνιος. Είναι αντίθετοι σε οποιαδήποτε ξένη παρέμβαση στον αγώνα μεταξύ των σκληροπυρηνικών και του υπόλοιπου Ιράν, όπως και σε κάθε είδους κυρώσεις ή σε οποιαδήποτε στρατιωτική επίθεση κατά της χώρας.
  • Η δεύτερη κατηγορία πιστεύει πως το πράσινο κίνημα κατάφερε πράγματα, είναι ακόμα ζωντανό αλλά παραμένει αδύναμο για να πετύχει οποιαδήποτε ανατροπή και συνεπώς χρειάζεται εξωτερική βοήθεια. Συνεπώς είναι υπέρ των κυρώσεων που θα μπορούσαν να υποβληθούν στο καθεστώς μιας και θα το αποδυνάμωναν.
  • Στην τρίτη κατηγορία είναι αυτοί που πιστεύουν ότι το πράσινο κίνημα είναι νεκρό. Ουσιαστικά δεν πίστεψαν ποτέ πραγματικά σε αυτό  αν και υποστήριξαν ότι φαινομενικά για μια στιγμή, φάνηκε να είναι στα πρόθυρα της ανατροπής της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Οι περισσότεροι Ιρανοί σε αυτήν την ομάδα πιστεύουν στην βίαιη ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης που δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την παρέμβαση ξένων στρατιωτικών δυνάμεων. Εν ολίγοις, υποστηρίζουν την αλλαγή καθεστώτος, με παρόμοιο τρόπο με αυτόν που καθαίρεσε τον Σαντάμ Χουσεΐν. Οι άνθρωποι σε αυτή την ομάδα έχουν απορρίψει πλήρως την ηγεσία των Μουσάβι, Καρουμπί, Χαταμί. Κατά ενα μεγάλο μέρος αποτελούν οπαδούς του οργανισμού Mojahedin-e Khalgh, της λεγόμενης επαναστατικής αριστερά (ορθόδοξοι κομμουνιστές), καθώς και του νεοσυντηρητικού συνασπισμού που υποστηρίζεται από Αμερικανούς νεοσυντηρητικούς. Δεν έχουν σημαντική κοινωνική βάση εσωτερικό του Ιράν.

Σε αυτό το σημείο είναι σκόπιμο να υπενθυμιστεί (όπως ειπώθηκε στο 1ο μέρος), πως το πράσινο κίνημα ηγείται των ρεφορμιστών Μουσάβι, Καρουμπί, Χαταμί…οι οποίοι είναι μέρος του καθεστώτος των μουλάδων και στην πλειοψηφία του κόσμου είναι κατα βάθος απεχθείς. Εξαιτίας αυτού μάλιστα Ιρανοί της διασποράς, κατηγόρησαν το πράσινο κίνημα οτι ουσιαστικά δεν επιδιώκει το διαχωρισμό του κράτους απο τη θρησκεία του Ισλάμ που είναι και το σημαντικότερο αίτημα του κόσμου.

Το σίγουρο όμως είναι οτι αυτή τη στιγμή καθημερινά ακούγονται περιστατικά απο συλλήψεις φοιτητών, πολιτικών προσώπων, υποστηρικτών ανθρωπίνων δικαιωμάτων διανοούμενων, ενω πολλοί κρατούμενοι φυλακών θανατώνονται, βασανίζονται ή βρίσκονται σε αναμονή της εικονικής δίκης τους. Η καταστολή της κυβέρνησης έχει καταφέρει να χαμηλώσει τους τόνους στο κίνημα και πρόσφατα ανακοινώθηκε πως η δικαιοσύνη στο Ιράν αποφάσισε την οριστική διάλυση δύο κομμάτων της μεταρρυθμιστικής αντιπολίτευσης. Πρόκειται για το Μέτωπο Συμμετοχής του ισλαμικού Ιράν (FPII) και την Οργάνωση των Μουτζαχεντίν της Ισλαμικής Επανάστασης (OMRI) τα οποία έχουν στις τάξεις τους προσωπικότητες που πρόσκεινται στον μεταρρυθμιστή πρώην πρόεδρο Μοχάμαντ Χαταμί και συν τοις άλλοις είχαν ταχθεί υπέρ του Μουσαβί κατά τη διάρκεια των αμφισβητούμενων προεδρικών εκλογών του Ιουνίου του 2009. Ωστόσο πολύς κόσμος εξακολουθεί να είναι δυσαρεστημένος και ενδεχομένως τα προαναφερόμενα οικονομικά μέτρα που πρόκειται να θεσπιστούν, αναζοπυρώσουν τις κινητοποιήσεις.

της Ιωάννας Παναγιωτοπούλου και με την πολύτιμη συνεισφορά του Kusha Bahrami – αντιρρησία συνείδησης απο το Ιράν.

http://wp.me/pPn6Y-1P7