Wall Street 2 – Money Never Sleeps…

Posted on 22 Σεπτεμβρίου, 2010 3:04 μμ από

2


Σκηνοθεσία: Oliver Stone  

Με τους: Μάικλ Ντάγκλας, Σία Λαμπούφ, Κάρι Μάλιγκαν, Σούζαν Σάραντον, Τζος Μπρόλιν                                                                          

Κοινωνικό- Δράμα, Η.Π.Α 2010   133 Λεπτά

μια κριτική του Ιάκωβου Γωγάκη για τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης απο camerastyloonline.wordpress.com

inflammatory

Επηρεασμένος από τη ζωή του πατέρα του ως χρηματιστή, ο Όλιβερ Στόουν εμπνεύστηκε το 1987 την ταινία Wall Street που πολλοί την θυμούνται για την επιβλητική ερμηνεία του Μάικλ Ντάγκλας. Πίσω όμως απ’ αυτήν ο βραβευμένος σκηνοθέτης έκρουε σε ανύποπτο χρόνο τον κώδωνα του κινδύνου για τις συνέπειες της πλεονεξίας και της χωρίς φραγμούς κερδοσκοπίας.

Τότε, με το « αντίπαλο δέος» να βρίσκεται με τη πλάτη στο τοίχο, ήταν αδιανόητο να αμφισβητηθεί το « Δυτικό Οικονομικό Πρότυπο». Ο Όλιβερ Στόουν δεν το αμφισβήτησε πλήρως. Έδειξε πως ένα άτομο που πατάει επί πτωμάτων, κερδίζει διαρκώς χρήματα και κοινωνική καταξίωση, αλλά και κάτι ακόμα εξίσου σημαντικό. Πως ένας ιδεολόγος προερχόμενος από την εργατική τάξη αλλοιώνεται μέσα στη παραζάλη του χρήματος.

Τώρα 23 χρόνια μετά, ο Όλιβερ Στόουν εξαγριωμένος με την υπόθεση «Ένρον» αλλά και τις τεράστιες ευθύνες των τραπεζιτών για τα αμερικανικά « τοξικά ομόλογα» προεκτείνει τη σκέψη του και ρίχνει σαφέστατες αιχμές στο οικονομικό οικοδόμημα. Τονίζει με σαφήνεια ότι η απληστία, και η ατομική ανηθικότητα, είναι προέκταση του οικονομικού μοντέλου που ακολουθείται, και είναι αναπόφευκτες οι επιπτώσεις στα θύματα αυτού του μοντέλου, δηλαδή στους εργαζόμενους και στους ανυποψίαστους πολίτες.

Μερικές βδομάδες πριν το Αμερικανικό οικονομικό « κραχ» του 2008, η εισηγμένη στο χρηματιστήριο επενδυτική τράπεζα ΚΖΙ βλέπει τις μετοχές της να βυθίζονται σε μια άνευ προηγουμένου πτώση. Η κραυγή αγωνίας ενός έντιμου και πεπειραμένου στελέχους, του Λού, και του «πνευματικού του παιδιού» χρηματιστή Τζέικομπ Μουρ (Σία Λαμπούφ) πέφτει στο κενό, γιατί διαφαίνονται « οικονομικά παιχνίδια» μετόχων που ωφελούνται από την κατάρρευση της εταιρίας. Ο νεαρός Τζέικομπ διατηρεί σχέση με την Γουίνι (Κάρι Μάλιγκαν) κόρη ενός τρομακτικά πανέξυπνου κερδοσκόπου, του Γκόρντον Γκέκο (Μάικλ Ντάγκλας) που βρέθηκε στη φυλακή για ξέπλυμα μαύρου χρήματος (θα μας φέρει στο νου το «σκάνδαλο Κοσκωτά»). Η αποφυλάκιση του θα τον ξαναβάλει δυναμικά στο παιχνίδι της εξουσίας και της ηγεμονίας, χρησιμοποιώντας όποιο όπλο διαθέτει.

Το περίεργο με τον Γκόρντον Γκέκο είναι πως σε ορισμένα σημεία, μας κερδίζει με τα επιχειρήματά του. Χαρακτηρίζει τη γενιά που αποκαλούμε εδώ στην Ελλάδα των «700 ευρώ» ως νίντζα. Τους νέους που τους αφήσαμε χωρίς δουλειές, χωρίς μέλλον. Είναι οι ορθές επισημάνσεις ενός δημαγωγού, γιατί τελικά αλλά λέει και άλλα πράττει. Η ειρωνεία σε όλο της το μεγαλείο, όταν ο σκηνοθέτης δείχνει τους «πανίσχυρους» τραπεζίτες να καταφεύγουν εν ριπή οφθαλμού στη κρατική ενίσχυση, όταν για χρόνια πολεμούσαν με όλα τους τα μέσα το κράτος, και δήλωναν υπέρμαχοι της ιδιωτικής αυτορρύθμισης. Η ταινία λέει και άλλες αλήθειες που καλό είναι να τις λάβει σοβαρά υπόψη ο Υπουργός των Οικονομικών μας, ο οποίος δίνει μεγάλη βαρύτητα στις τάσεις των «αγορών».

Για τον Όλιβερ Στόουν οι «αγορές» είναι μέρος του κερδοσκοπικού παιχνιδιού «πουλάνε φόβο και πανικό και κάποιοι το λατρεύουν» όπως επισημαίνει ο συμπαθής Λου. Το έργο δεν είναι μόνο πολιτική. Βλέπουμε πως αναπτύσσεται η σχέση κόρης-πατέρα. Η λέξη «μίσος» που εκστομίζει η Γουίνι για τον πατέρα της, κρύβει σίγουρα και έναν θαυμασμό, που φανερώνεται με ποικίλους τρόπους, με πιο χαρακτηριστικό το γεγονός ότι επιλέγει για σύντροφο της έναν επίσης φιλόδοξο χρηματιστή.

Ο Μάικλ Ντάγκλας ενώ βρισκόταν σε πρώιμο στάδιο καρκίνου του λάρυγγα, ηγήθηκε εξαιρετικά της ναυαρχίδας των σταρ. Πλάθει με τον γνωστό τρόπο που του χάρισε το Όσκαρ στο Wall Street του 1987 τον αδίστακτο, ανέντιμο, αμφισβητούμενης ηθικής επιχειρηματία και πατέρα, σε έναν ακόμα σημαντικό σταθμό της επιτυχημένης του καριέρας.

Η 25 χρονη Κάρι Μάλιγκαν χτίζει βήμα βήμα μια μεγάλη σταδιοδρομία και παραδέχομαι λάθος εκτίμηση. Φαίνεται πια πως πρόκειται για ηθοποιό που μπορεί με άνεση να μεταπηδήσει σε ανόμοιους υποκριτικούς ρόλους. Από την αφελή ερωτοχτυπημένη μαθήτρια στο « Μία Κάποια Εκπαίδευση» (υποψηφιότητα για όσκαρ Α γυναικείου ρόλου) στη γεμάτη φορτισμένα συναισθήματα Γουίνι, και να κάνει στην άκρη τον θεωρητικά βασικό πρωταγωνιστή του έργου Σία Λάμπουφ, που δε μπορεί να συγκριθεί με τον αντίστοιχο ρόλο που ερμήνευσε 23 χρόνια πριν ο Τσάρλι Σιν.

Χαρακτηρίζεται ο σκηνοθέτης των έντονα πολιτικών αλλά και αμφιλεγόμενων θεμάτων. Το JFK, το Platoon, η ταινία αφιέρωμα στον Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, πράγματι ο Όλιβερ Στόουν βρίσκεται πάντα στην επικαιρότητα και πιάνει τον παλμό των εξελίξεων. Μπορεί το «Γουόλ Στριτ: Το Χρήμα Ποτέ δεν Πεθαίνει» να μην είναι η ταινία δυναμίτης, έχει όμως όλα εκείνα τα στοιχεία που θέλει να δει ο ενεργά σκεπτόμενος θεατής, αλήθειες για το οικονομικό αδιέξοδο, αλήθειες για τις οικογενειακές σχέσεις με πρωταγωνιστές που σίγουρα δεν περνάνε αδιάφοροι.

Το « Γουόλ Στριτ: Το Χρήμα Ποτέ δεν Πεθαίνει» στους κινηματογραφους από την Πεμπτη 23/9/2010

http://wp.me/pPn6Y-2sJ