Μικρές, ποδοσφαιρικές ιστορίες… ψυχής!

Posted on 18 Σεπτεμβρίου, 2010 10:00 πμ από

7


Γράφει η Α. Ζ.

Μια μεγάλη ποδοσφαιρική παρέα δημιουργήθηκε  το 2006… Παρά τις δυσκολίες, συνέχισε να υπάρχει  και όσο περνούσαν  τα χρόνια, να διευρύνεται…

Ο λόγος για  την ελληνική ομάδα  Αστέγων, που βρίσκεται  ήδη στο Ρίο  ντε Τζανέιρο, εκεί όπου θα συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων (19-27/9), ένα εγχείρημα που ξεκίνησε το 2003 από το Διεθνές Δίκτυο Περιοδικών Δρόμου… Στη φετινή διοργάνωση θα λάβουν μέρος 64 χώρες, μεταξύ των οποίων για πρώτη φορά και η Παλαιστίνη.

Οι Γιώργος Μιχαλόπουλος, Γιάννης Δασκαλάκης, Αργύρης Μακρόπουλος, Γιώργος Μποζίκας, Σίμος Πάντος, Ηλίας Παπαδόπουλος, Γιώργος Παπαφιλίππου και Στέλιος Γούβας είναι οι παίκτες της ελληνικής ομάδας ενώ χρέη προπονητών θα εκτελέσουν στο Ρίο οι Σέργιος Μήλης και Γιάννης Πετρόπουλος. Την 12μελή αποστολή συμπληρώνουν ο συντονιστής Χρήστος Αλεφάντης και η γιατρός Αννα Σωτηροπούλου.

Ο κυρ Δημήτρης…

Η πρώτη μου επαφή με την ομάδα Αστέγων έγινε το 2007. Βρέθηκα στο Ρουφ για ρεπορτάζ και έζησα μια απίστευτη εμπειρία. «Οι δημοσιογράφοι», λέει, «πρέπει να κρατούν αποστάσεις από τα θέματά τους, να μην αφήνουν το συναίσθημα να υπερισχύσει»… Καλά… Να ταν τα μόνο που… λέει αυτός ο εκπληκτικός κώδικας δεοντολογίας…

«Τώρα μας θυμηθήκατε;», πήρα ως απάντηση στην πρώτη μου προσπάθεια να προσεγγίσω τον κυρ Δημήτρη. Μεγάλος σε ηλικία για… ποδοσφαιριστής, γύρω στα 64, με άσπρα μαλλιά, σκαμμένο πρόσωπο, ο κυρ Δημήτρης έμενε στο ίδρυμα αστέγων του Δήμου Αθηναίων… «Παλιά» μου είπε «ήμουν επιχειρηματίας, έφτιαχνα ταπετσαρίες για πλοία, όμως φαλίρισα, κατάντησα να κοιμάμαι στο δρόμο»… Αργησε πολύ να μου χαμογελάσει, το πρόσωπό του ανέκφραστο… Και αλλού. Στο παγκάκι που χρησίμευε ως πάγκος βρέθηκα δίπλα σε μια γυναίκα ρακένδυτη… «Δεν ήμασταν πάντα έτσι παιδάκι μου», μου είπε… Ηταν χειμώνας αλλά φορούσε λιγοστά ρούχα και παντόφλες… Από το ίδρυμα αστέγων και αυτή είχε έρθει βόλτα στο Ρουφ να δει τα «φιλαράκια μου να παίζουν μπάλα…»

Χουσεϊν και… «Μπασιράκος»

Στην ίδια ομάδα, αυτή του 2007, ήταν και ο Χουσεϊν, Ιρακινός πρόσφυγας, είχε επιβιώσει από τα πιο φρικτά βασανιστήρια των Ταλιμπάν, κατάφερε να φύγει από την χώρα και έπειτα από ταξίδι που κράτησε μήνες, να φτάσει στην Ελλάδα… Και να μείνει 5 μήνες στην φυλακή γιατί «με ξέχασαν». Απλά, τον… ξέχασαν! Ενας από τους πολλούς πρόσφυγες που βρίσκονται στις φυλακές της χώρας γιατί έχουν… ξεχαστεί, δεν γνωρίζουν τα δικαιώματά τους και δεν μπαίνει κανείς στον κόπο να τους ενημερώσει γι αυτά… Και απλά τους ξεχνούν…

Παρόμοια η ιστορία του μικρού Μπασίρ, «Μπασιράκος» τότε για τους γνωστούς… Ο Μπασίρ ήταν μέλος της ομάδας του 2008, έτυχε να έχει χαρτιά κι έτσι να ταξιδέψει στο Παγκόσμιο της Μελβούρνης. Είναι Αφγανός και πέρασε τα σύνορα περπατώντας δυό μήνες, με τον μικρό του αδελφό στην πλάτη. Παιδί κι αυτός, μόλις 18 χρονών…

Πόσες και πόσες ακόμη  ιστορίες προσφύγων… Και πρώην εξαρτημένων, ανθρώπων με λιωμένο  κορμί και μυαλό  από τις ουσίες, που έβλεπαν τις  ζωές τους να χάνονται στα παγκάκια της  Ομόνοιας και της Τοσίτσα…Και αστέγων, μεγάλων σε ηλικία ανθρώπων και άλλων όχι και τόσο… Οπως κάποιον που έφτανε στο Ρουφ με τα πόδια από τον Αλιμο, εκεί επέστρεφε τα βράδια, μετά τις προπονήσεις, για να κοιμηθεί στην παραλία… Η ένταξη σε ένα σύνολο δεν είναι δεδομένη, ούτε αυτονόητη…

Εχει  σκεφτεί κανείς πόσο δύσκολο είναι  στην Αθήνα για  κάποιον μετανάστη  να παίξει μπάλα; Το πιο απλό πράγμα, μπάλα… Δύσκολο έως  αδύνατο.

Επίσης, πολλοί από τους Έλληνες παίκτες που συμμετείχαν όλα αυτά τα χρόνια, παραδέχτηκαν ότι ήταν ρατσιστές μέχρι που ήρθαν σε επαφή με… ξένους κι άλλαξαν. Και μόνο αυτό είναι κάτι…

Οι μισοί επιστρέφουν…

Ενα από προβλήματα που  καλούνται να αντιμετωπίσουν κάθε χρόνο οι διοργανωτές  είναι η τάση που  υπάρχει από πολλούς  παίκτες ομάδων κυρίως της Αφρικής και της Ασίας να… εξαφανίζονται. Απλά, ταξιδεύουν μέχρι την πόλη όπου διεξάγεται το Παγκόσμιο Κύπελλο και έπειτα το σκάνε για να ζητήσουν έπειτα πολιτικό άσυλο. Και ποιος θα μπορούσε να τους κατηγορήσει; Κανείς. Αυτό συνέβη πέρσι με την ομάδα της Ζιμπάμπουε… Από τους 11 παίκτες, επέστρεψε μόνο ένας. Οι υπόλοιποι δέκα έμειναν στο Μιλάνο και ζήτησαν πολιτικό άσυλο. Ο Μπερλουσκόνι αρνήθηκε.

Ανάλογες  ιστορίες με τις ελληνικές  συναντάς σε όλες σχεδόν τις ομάδες… Το ίδιο συγκλονιστικές… Και μπορεί τα στατιστικά συνήθως να μην σημαίνουν κάτι, αξίζει όμως τον κόπο να ρίξει κάποιος μια ματιά στα impact  report , μετά από κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο. Κι εκεί θα δει πως επηρέασε τις ζωές των παικτών η διοργάνωση… Μια διοργάνωση με χορηγούς, με την στήριξη της ΟΥΕΦΑ και της ΝΙΚΕ, με κουστουμαρισμένους τύπους που φυσικά και δεν έχουν υπάρξει άστεγοι, ούτε πρόσφυγες, ούτε τοξικοεξαρτημένοι… Ε, και; Μπορείς να προσφέρεις σε έναν άστεγο έναν καλό λόγο για να σηκωθεί, να ντυθεί, να πλυθεί και να χαμογελάσει; Αυτό είναι το θέμα…

(στην ανάρτηση βοήθησε η Jaquou Utopie)

Shortlink: http://wp.me/pPn6Y-2pY