Ζώντας μαζί με το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών της Βραζιλίας

Posted on 2 Αυγούστου, 2010 11:14 πμ από

8


Μέρος τρίτο – Σάο Πάολο

Του Στέλιου Τσιλιούκα*

Σάο Πάολο 23-07-2010

Μια μεγαλούπολη των 12 εκατομμυρίων, στο κέντρο δεσπόζουν τεράστιοι ουρανοξύστες από όπου  η αστική τάξη κοιτά υπεροπτικά τους από κάτω και μεταφέρεται από ταράτσα σε ταράτσα με ελικόπτερα. Βέβαια το βράδυ δεν τους παίρνει εύκολα ο ύπνος, γιατί παρόλα τα ηλεκτρονικά εμφυτεύματα εντοπισμού στα παιδιά τους και τους ιδιωτικούς μισθοφόρους που τους προστατεύουν, οι συμμορίες οργανώνουν αδιάκοπα σχέδια απαγωγών και εκβιασμών. Μια πόλη όπου οι πάρα πολλοί πεινάνε, κρυώνουνε στον δρόμο, εθισμένοι στο κρακ και την κοκαϊνη… και  εξαιρετικά λίγοι οι οποίοι δεν μπορουνε να κοιμηθούνε.

Ως γνήσια τέκνα της ριζοσπαστικής αριστεράς ρωτήσαμε πού συχνάζει ο εναλλακτικός κόσμος και τον βρήκαμε…

21:00 στην Rua Augusta μια μακριά αλλά στενή κατηφορική λεωφόρο κάθετα στην πιο κεντρική λεωφόρο της πόλης βλέπουμε πολλά ζευγαράκια, τριάδες, ομοφυλόφιλους και ένα πολύ μεγάλο αριθμό τραβεστί, όλοι ανακατεμένοι και ξαναμμένοι από τον πυρετό του σαββατόβραδου. Ηλικίες απο 15 εως 30 και καθώς κατηφορίζουμε το ένα γεγονός διαδέχεται το επόμενο με πρωτόγνωρη ταχύτητα. Άνθρωποι κοιμούνται στον δρόμο, ακριβώς δίπλα μια παρέα γεμάτη σκουλαρίκια χαχανίζει, ένας μεθυσμένος βρίζει 4 μπάτσους οι οποίοι παρακολουθούν τα πάντα ατάραχοι, μιά παρέα με μάτια θολέ από ναρκωτικά και ένας νέος με κουστουμάκι που προχωράει προς ένα μπαρ κρατώντας στην αγκαλιά του ένα τεράστιο γάτο.

Την επόμενη μέρα πήγαμε να δούμε αφρικάνικους χορούς σε ένα χώρο όπου μια καλλιτεχνική κολεκτίβα είχε ετοιμάσει ένα θέαμα. Ο πυρήνας του θέματος ήταν ο άγιος των θαυμάτων, ένας άγιος των μαύρων σκλάβων της Βραζιλίας,   10 ρεάις (4 ευρώ)  είσοδο η κολεκτίβα και ξεκινάει μια τελετή με ψαλμούς, σταυρούς, θυμιατίρια, όλοι ντυμένοι στα άσπρα, ακολουθεί μια χορογραφία αλά αβάντ γκαρντ με υπόκρουση κλασικής-τζαζ κιθάρας, μονόλογους διάλογους και κρουστά.

Συνεχίζουμε την νύχτα σε μια άλλη πολιτισμική κολεκτίβα όπου θα είχε μουσική σάμπα απο την Μπαχία. 5 ρεάις είσοδος σε ένα σπίτι όπου λευκές γυναίκες υποδυόντουσαν τις ιέρειες τραγουδίστριες του δόγματος Ορίξα, της αφρικάνικης θρησκείας που διασώθηκε στην σκλαβωμένη βραζιλιάνική της διασπορά και αποτελούσε την ραχοκοκκαλιά των κοινοτήτων Καντόμπλε των φτωχών αφρο-βραζιλιάνων έως το 1970-80. Τότε σύμφωνα με τις περιγραφές του ανθρωπολόγου Ζιγκλερ τέτοιες γιορτές κράταγαν 1- 10 μέρες, ανάλογα την σπουδαιότητα του προσώπου που είχε πεθάνει και πολλά άτομα πέφτανε σε έκσταση κατά την διάρκεια. Τώρα αποτελεί ενα πεδίο καλλιτεχνικής έκφρασης ελαφρά εμπορευματοποιημένης,  από και για την Λουλα-αναθρεμμένη μεσαία τάξη της χώρας.

Σκέφτομαι ότι ο καπιταλισμός γεννάει παρόμοια χούγια σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπως για παράδειγμα την βρυκολακίστικη μεσαία τάξη που φτιάχνει τέχνη ρουφώντας την φτιαγμένη απο αίμα και πόνο κουλτούρα των φτωχών εργατών.

Τελικά την τελευταία μέρα πήγαμε σε μια λαϊκή γειτονιά κοντά στον ξενώνα του MST  οπου ο χορός, το φλερτ και τα δυνατά γέλια μου θυμήσανε τους συντρόφους στους οικισμούς. Ευτυχώς φεύγουμε απο το Σάο Πάολο και πάμε να γνωρίσουμε  τους οικισμούς του MST στον Βορρά.

* Ο Στέλιος Τσιλιούκας είναι καθηγητής Φυσικής  Β’βάθμιας εκπαίδευσης στην Κέρκυρα, βρίσκεται ήδη 30 μέρες στο MSTστη Βραζιλία

 

Στη δημοσίευση βοήθησε η Jaquou Utopie

http://wp.me/p1pa1c-1Wi