Εργολάβοι συνειδήσεων

Posted on 3 Ιουλίου, 2010 1:07 πμ από

0


Β. Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΕΦΟΠΛΙΣΤΗ

Zaphod Beeblebrox

Από το 1989, οπότε η χώρα πρωτογνώρισε την «ελεύθερη ενημέρωση» βάζοντας ταφόπλακα στη «χουντική» ΥΕΝΕΔ και τη «σταλινική» ΕΡΤ, το εφοπλιστικό λόμπι ορίζει συντονισμένα μέσω ενός καλοκουρδισμένου και καλοπληρωμένου μηχανισμού προπαγάνδας την ενημέρωσή μας. Ποτέ άλλoτε το μαύρο δεν υπήρξε πιο… λευκό. Στα ελληνικά ΜΜΕ θα ενημερωθείτε για το πώς οι εργατικοί και λιτοδίαιτοι εφοπλιστές κατατρέχονται από τους αδίστακτους και κοιλαράδες ναυτεργάτες. Στα ελληνικά ΜΜΕ θα μάθετε το πώς μία δημόσια επιχείρηση από εντελώς άχρηστη γίνεται εξαιρετικά χρήσιμη απλώς με το να χαριστεί στον πλησιέστερο ιδιώτη, κατά προτίμηση εφοπλιστή ή μεγαλοκατασκευαστή. Στα ελληνικά ΜΜΕ θα γνωρίσετε τη θεϊκή προέλευση του ΔΝΤ και την «μητέρα Τερέζα» του εφοπλισμού που ακούει στο όνομα Cosco. Τα ελληνικά ΜΜΕ θα σας καταδείξουν τους δέκα εκατομμύρια λόγους που καθένας από εσάς -πλην των τόσο χρήσιμων πλοιοκτητών αυτής της χώρας- ευθύνεστε προσωπικά για το χρέος, το έλλειμμα και την αδυναμία δανεισμού της χώρας. Καλωσήρθατε στη Βόρεια Κορέα των Βαλκανίων.

Τα τελευταία χρόνια, τόσο μέσω αγοράς μετοχικών πακέτων, όσο όμως και απευθείας εξαγορών, το εφοπλιστικό λόμπι καταφέρνει να κυριαρχήσει στα media, εκτοπίζοντας τους τελευταίους «παραδοσιακούς» εκδότες αλλά ακόμη και το πανίσχυρο μπλοκ του κατασκευαστικού κλάδου. Εν συντομία, μετά τους Κυριακού (Δάφνη, Αντέννα), Βαρδινογιάννη (Star, Mega Channel) και Αλαφούζο (Σκάι, Καθημερινή) που διαθέτουν κομμάτι της πίττας της ενημέρωσης εδώ και λίγες δεκαετίες, στο γκρουπ των εφοπλιστών-εκδοτών προστέθηκαν τα τελευταία χρόνια η οικογένεια Αγγελόπουλου (Ελ. Τύπος), Ρέστης (ΔΟΛ, Ιμάκο, Εκδ. Λυμπέρη), Πατέρας (Εκδ. Λυμπέρη), Μαρινάκης (Σκάι, Καθημερινή, Εκδ. Λυμπέρη) αλλά και Βγενόπουλος (Alter). Ακόμη κι αυτό το προϊόν διαπλοκής της «παλαιάς σχολής» των εκδοτών, ο Ψυχάρης, μία χαρά συνυπάρχει με τον Β. Ρέστη στο ΔΣ του ΔΟΛ, ο οποίος κατέχει το 13% του ομίλου.

Αναλυτικότερα, στις συνθέσεις των έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ, ο «εφοπλιστικός χάρτης» έχει ως εξής:

ΕΝΤΥΠΑ/ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ

  • Καθημερινή/Σκάι ρ/φ: Οικογένεια Αλαφούζου (50%/75%), Ε. Μαρινάκης (25%, ρ/φ Σκάι)
  • ΔΟΛ: Β. Ρέστης (13-19%)
  • Ελεύθερος Τύπος: Οικογένεια Αγγελόπουλου (πωλήθηκε). Ο σταθμός City FM πέρασε στα χέρια του Β. Ρέστη
  • Ιμάκο: Β. Ρέστης (34%)
  • Δάφνη Επικοινωνίες: Μ. Κυριακού (100%)
  • Εκδόσεις Λυμπέρη: Ν. Πατέρας (5%), Ε. Μαρινάκης (5%)

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

  • Antenna TV: Οικογένεια Κυριακού (98,5%)
  • Star Channel: Οικογένεια Βαρδινογιάννη (60%)
  • Σκάι ΤV: Ι. Αλαφούζος (75%), Ε. Μαρινάκης (25%)
  • Alter: Αδερφοί Βαφειά (5%), Βγενόπουλος (1,5% μέσω MFG)
  • Mega Channel: Β. Ρέστης (5%), Οικογένεια Λάτση (1% μέσω Eurobank)

Προφανώς, τόσο η υπερπροβολή των κινέζικων επενδύσεων όσο όμως και η κατασυκοφάντηση των απεργιακών κινητοποιήσεων των ναυτεργατών που παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες στα ΜΜΕ δεν είναι διόλου τυχαία. Ο γράφων μάλιστα κάνει μία -όχι και τόσο ριψοκίνδυνη- πρόβλεψη ότι στο μέλλον το ζήτημα Cosco θα μας απασχολήσει σε επίπεδο «ειδικών δικαστηρίων», όπου και θα δούμε να παρελαύνουν ουκ ολίγα βαριά ονόματα της ελληνικής ναυσιπλοϊας και ΜΜΕ. Σημειώστε ότι ως το τέλος του 2009 «οι παραγγελίες νεότευκτων πλοίων ελληνικών συμφερόντων (άνω των 1.000 gt) ανήλθαν σε 748 πλοία, συνολικής χωρητικότητας 64,9 εκ. dwt» (Ετήσια έκθεση 2009-10, Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών). Πόσα ναυπηγούνται στην Ελλάδα από τους «πατριώτες» εφοπλιστές; Κανένα! Την περασμένη δεκαετία, με τα ελληνικά ναυπηγεία να φυτοζωούν από τα υπερκοστολογημένα προγράμματα του Πολεμικού Ναυτικού (δηλαδή με κρατικές επενδύσεις που έφευγαν στο εξωτερικό!) οι «έλληνες» πλοιοκτήτες ναυπήγησαν ούτε λίγο ούτε πολύ τετρακόσια πλοία στα εργατικά «Νταχάου» της Κίνας. Αγγελόπουλοι, Μαρινάκηδες, Ρέστηδες, Λασκαρίδηδες, Λεμούδες και Μελισσανίδηδες, όχι μόνο δεν πληρώνουν μία δεκάρα σε φόρους (ούτε καν για μεταβιβάσεις ακινήτων). Όχι μόνο δεν βάζουν ελληνική σημαία στα καράβια τους. Αλλά επιπλέον δε δίνουν δεκάρα σε Έλληνες εργάτες ναυπηγείων, πλην κάποιων εργασιών συντήρησης (σ.σ. στα νεκροταφεία εργαζομένων της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης). Σημειώστε ότι στα μέσα του 2009, στην περίοδο δηλαδή της κορύφωσης της παγκόσμιας κρίσης, οι Έλληνες «Κροίσοι» πλοιοκτήτες, βελτιώνουν ακόμη περισσότερο την ανθηρότατή τους κατάσταση παραμένοντας πρώτοι στον κόσμο, με τα πλοία τους να αντιπροσωπεύουν το 15% της παγκόσμιας χωρητικότητας.

Ειδικά σε ό,τι αφορά την Cosco, τα ελληνικά ΜΜΕ παρουσίασαν την συμφωνία με την «σκοτεινή» αυτή offshore εταιρεία (και όχι κινέζικη όπως θέλουν να μας… ταϊζουν) με εξαιρετικά συντονισμένο και πανομοιότυπο τρόπο. Ακόμη και γνωρίζοντας ότι ο Γ. Παπανδρέου εκτελούσε προεκλογικές πιρουέτες όταν έβγαζε τους δακρύβρεχτους λόγους υπέρ του «ανώνυμου λιμενεργάτη», αλυχτούσαν απέναντι στις θεατρικές δηλώσεις στελεχών του ΠΑΣΟΚ περί επαναδιαπραγμάτευσης. Κι όταν όλα ήρθαν (όπως ήταν αναμενόμενο) τούμπα μετεκλογικά, με την τριανδρία Παπούλια-Παπανδρέου-Πάγκαλου να προσπαθούν πλέον να μας πείσουν ότι πρέπει λίγο ως πολύ να μάθουμε όλοι κινέζικα, άρχισαν πάλι τα συντονισμένα χειροκροτήματα από τον «σοβαροφανή» Χατζηνικολάου του Άλτερ έως τον «καραγκιόζη» (σώμα και πνεύμα) Παπαγιάννη του Extra 3. Η «μπίζνα» όμως με την Cosco και τους Έλληνες εφοπλιστές έχει πολύ μακρά ιστορία και τα –παραφουσκωμένα- 2,5 δις δολάρια που υπόσχονται για τα επόμενα 35 χρόνια υπέρ ελληνικού δημοσίου, έχουν ήδη ταξιδέψει προς την Κίνα διπλά και τρίδιπλα χάρη στις ναυπηγήσεις νέων πλοίων στα ναυπηγεία της Cosco (με το αζημίωτο βέβαια, αφού Κινέζοι φίλοι παραδοσιακά ναυλώνουν καράβια των Ελλήνων «αφορολόγητων» εφοπλιστών). Για τα μεγέθη της οικονομίας που μετακινείται μεταξύ λονδρέζικου Σίτυ και Σαγκάης, αλλά βέβαια ούτε ένα ευρουδάκι πρωτογενώς δεν αφήνει στην Ελλάδα, αξίζει να σημειωθεί ότι στη λίστα των πιο ισχυρών πλοιοκτητών με έδρα το Λονδίνο, φιγουράρουν επτά Έλληνες «Κροίσοι» των οποίων (μόνο αυτών) οι περιουσίες αγγίζουν σχεδόν τα 6 δισεκατομμύρια ευρώ.

Όλοι αυτοί λοιπόν οι «πατριώτες» που απαλλάσσονται από τις υποχρεώσεις που έχει κάθε εργαζόμενος αυτής της χώρας και που επένδυσαν 12 δις δολλάρια στα κινέζικα ναυπηγεία, σήμερα απαιτούν ακόμη περισσότερα. Και το κάνουν μέσω των εντύπων που εξαγόρασαν, χωρίς βέβαια να αφαιρέσουν την κομματικοϊδεολογική σημαία που διέθεταν προηγουμένως, προκειμένου τόσο να διατηρήσουν την πελατεία τους, όσο όμως και να κοροϊδέψουν το πόπολο ότι δήθεν εξασφαλίζουν την πολυφωνία στην ενημέρωση. Αν λοιπόν αναρωτιέστε τι κοινό έχουν οι διάφοροι Πρετεντέρηδες, Κύρτσοι, Τράγκες, Χατζηνικολάου, Παναγιώτου,  Παπαδημητρίου, Πορτοσάλτες, ξαναδιαβάστε τις παραπάνω γραμμές.

Πολιτικοί σε υπηρεσία των πλοιοκτητών αφεντικών τους, σε μία "ιεραποστολή" υπέρ ΔΝΤ. Ο εφοπλιστής Μαρινάκης τοποθετεί "πρώτη θέση πίστα" την κουμπάρα του στο Σκάι και ο Πάγκαλος απαιτεί να του δώσουμε συγχαρητήρια για την κωλοτούμπα με την Cosco

Τράπεζες, πλοιοκτήτες, όλοι μία οικογένεια είμαστε

Αυτό που δεν κρύβει κανείς πλέον, ούτε καν στο ΠΑΣΟΚ, είναι ότι η προσφυγή μας στην τρόικα έγινε προκειμένου να εξασφαλιστούν οι δανειστές μας, με τη δικαιολογία ότι κάποια στιγμή ως το 2014 θα «αναπνεύσουμε» ως χώρα (με 140% του ΑΕΠ χρέος, αλλά αυτά είναι «ψιλά γράμματα»). Ποιοι όμως είναι αυτοί που πρόκειται να αναπνεύσουν στη χώρα, εξασφαλίζοντας την απαραίτητη ρευστότητα για όσα χρόνια διαρκεί η «κρίση»; Σίγουρα όχι οι μισθωτοί. Οπωσδήποτε ούτε οι συνταξιούχοι. Οι έμποροι ήδη έχουν βάλει μάνταλο, οπότε δεν προλαβαίνουν. Ποιοι μένουν; Οι τράπεζες φυσικά.

Οι τράπεζες, οι οποίες ήταν οι πρώτες (πριν από το ίδιο το ελληνικό κράτος) που εξασφάλισαν μία τονωτική ένεση ρευστότητας 10 δισ. από το πακέτο «διάσωσης». Πέρα από τις υπεργενναιόδωρες προσπάθειες του ελληνικού δημοσίου, με κεφάλαια και εγγυήσεις που πλησιάζουν πλέον τα 40 δισ. ευρώ, είναι σίγουρο ότι τους επόμενους μήνες θα ολοκληρωθεί αριθμός συγχωνεύσεων, ο οποίος θα σημάνει αύξηση της ανεργίας ακόμη και στον πλέον αυτό πριμοδοτούμενο κλάδο. Είναι ενδεικτικό ότι από τα απεχθή μέτρα στον εργασιακό τομέα, περισσότερο από όλους, εξυπηρετούνται οι μεγάλες εταιρείες (άνω των 200 εργαζομένων) και ειδικά οι τράπεζες, στις οποίες το κόστος της μισθοδοσίας αντιστοιχεί στο 50%+ των συνολικών εξόδων. Προφανώς λοιπόν, εκτός των άλλων ευεργεσιών, σε μία εποχή συγχωνεύσεων είναι καλοδεχούμενη από τους τραπεζίτες η πιο εύκολη και φθηνή διαδικασία απόλυσης. Και βέβαια δύο χώροι έντασης κεφαλαίου όπως ο εφοπλιστικός και ο τραπεζικός δε θα μπορούσαν να είναι «στεγανοί», ειδικά σε μία τόσο μικρή χώρα (με τόσο μηδαμινή παραγωγική βάση και τόσο πλούσιους κεφαλαιοκράτες). Έτσι, από τους «ιέρακες» εφοπλιστές των ΜΜΕ, συναντάμε ουκ ολίγα ονόματα στη λίστα των βασικών μετόχων του τραπεζικού κλάδου: οικογένεια Λάτση στην Eurobank (EFG Group), οικογένεια Βαρδινογιάννη και Αγγελόπουλος στην Τράπεζα Πειραιώς και βέβαια ο όψιμος «σοσιαλιστής» Βγενόπουλος στην Marfin Egnatia Bank.

Περίπτωση Λαυρεντιάδη. Ανερχόμενος Κοσκωτάς;

Αξίζει μία ιδιαίτερη αναφορά στην περίπτωση Λαυρεντιάδη κι ας μην ανήκει στην εφοπλιστική δράκα που έχει εισβάλλει στα media. Ωστόσο οι πρόσφατες κινήσεις του, που αναδίδουν έντονο «άρωμα» Κοσκωτά, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της νέας γενιάς μιντιακής αυτοκρατορίας. Ο Λ. Λαυρεντιάδης μέσω της ομίλου ΝΕΠ που συνέστησε με το συνεργάτη του (από το χώρο των εκδόσεων) Π. Κυριακίδη εμφανίζεται είτε ως αποκλειστικός κάτοχος, είτε ως ισχυρός μέτοχος, σχεδόν σε όλα τα κυρίαρχα ΜΜΕ της χώρας. Αναλυτικά:

  • Το 12,53% της Πήγασος Εκδοτική (Έθνος, Ημερησία, Αγγελιοφόρος, e-go.gr)
  • Το 26,66% της ΚΠΜ Εκδοτικής του Γ. Κύρτσου (City Press, City Auto Moto, Sunday Press)
  • Το 9,62% στη Χ.Κ. Τεγόπουλος (η εξαγορά έγινε εν αγνοία της οικογένειας Τεγόπουλου κάτι που είχε προκαλέσει την οργή της Μάνιας)
  • Το 49% της Veto του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου
  • Το 100% του Flash FM (από τον Κόκκαλη)
  • Το 100% της Athens News
  • Το 100% της Espresso (από Φιλιππάκη – Βαρδινογιάννη) και το espresso.gr
  • Το 50% των εκδόσεων «Επίκαιρα» (από τις εκδόσεις Λιβάνη)
  • Το 100% της Ισοτιμίας και το isotimia.gr
  • Τη Daily Press σε ποσοστό 100%
  • Το 100% του Sport TV (πρώην Magic του Κόκκαλη) και το 100% του Καναλιού «10 » (από τον Γ. Τράγκα)
  • Το 10% του ΣΚΑΙ FM και το 10% του Red FM
  • Το 100% της αθλητικής «Score»
  • Το portal Nooz.gr

Λ. Λαυρεντιάδης και Λ. Κύρκος σε ένα τρυφερό ενσταντανέ...

Οι επεκτακτικές κινήσεις του «αυτοδίδακτου» κληρονόμου-επιχειρηματία της χημικής βιομηχανίας στο χώρο των ΜΜΕ συγκρίνεται σε επιθετικότητα με εκείνη του Ρέστη, ο οποίος φιγουράρει στο Δ.Σ. του ΔΟΛ. Ταυτόχρονα, ο Λ. Λαυρεντιάδης κινείται το ίδιο δραστήρια στον τραπεζικό κλάδο αγοράζοντας το 31% της Proton Bank από την Τράπεζα Πειραιώς σε μία χρηματιστηριακή συναλλαγή με έντονη μυρωδιά χειραγώγισης. Η εντυπωσιακή μεν, επιχειρηματικά αποτυχημένη δε, εισβολή στο χώρο των ΜΜΕ του Λ. Λαυρεντιάδη, συνοδεύτηκε από λανθασμένες επιλογές στελεχών και οδηγεί όπως όλα δείχνουν σε αλλεπάλληλα κλεισίματα εντύπων και μαζικές απολύσεις. Η «φούσκα» Λαυρεντιάδη η οποία επηρεάζει κι αυτή έντονα τον τρόπο που σερβίρεται η πληροφόρηση στη χώρα μας, σε συνδυασμό με την εκπεφρασμένη πρόθεση εμπλοκής στον τραπεζικό κλάδο σε μία τόσο κρίσιμη εποχή στον τομέα αυτό, έχει αρχίσει ήδη να αναδίδει άρωμα «σκανδάλου Κοσκωτά». Κάτι που ενδέχεται να μας απασχολήσει στο μέλλον…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

«Ιός». Τα ΜΜΕ των Ελλήνων εφοπλιστών

«Το Βήμα». Οι πρόσφατες κινήσεις του ομίλου ΝΕΠ (Κυριακίδη-Λαυρεντιάδη) στο χώρο των ΜΜΕ και οι μελλοντικές βλέψεις τους.

«Άνεργοι Δημοσιογράφοι». Ο Λαυρεντιάδης στα χνάρια του Κοσκωτά.

«Ιός». Τα χρωστούμενα και χαρισμένα και ένα καθεστώς πλήρους ασυλίας των Ελλήνων εφοπλιστών.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το αφιέρωμα στον όμιλο Αλαφούζου μετατίθεται στο επόμενο μέρος, καθώς θεώρησα απαραίτητο να αναφερθώ στον εφοπλιστικό χάρτη των ελληνικών ΜΜΕ, του οποίου ο Αλαφούζος ηγείται, αποτελώντας το πλέον τρανταχτό παράδειγμα του πώς χειραγωγούνται οι «καταναλωτές ενημέρωσης» από τα ελληνικά media.

Μέρος 1ο (προηγούμενο) – Οι κανόνες του παιχνιδιού

Μέρος 3ο (επόμενο) – Από τον Αυριανισμό στον Αλαφουζισμό

Short Link: http://wp.me/pPn6Y-1C1

Advertisements
Posted in: Πολιτική