Συνομιλία με τους Occupy California (μέρος 1ο)

Posted on 1 Ιουλίου, 2010 7:11 μμ από

1


inflammatory

Η αύξηση στα δίδακτρα κατά 32%, οι απολύσεις υπαλλήλων, οι περικοπές μαθημάτων και παροχών – μέτρα που θα λάβαινε το παν/μιο της Καλιφόρνια των ΗΠΑ στα επερχόμενα εξάμηνα κατόπιν του καλοκαιριού του 2009, ήταν αρκετά οχι μόνο για να ληφθούν ως βήματα προς την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης* στην ομώνυμη πολιτεία, αλλά και αφορμή για την εμφάνιση ενός κινήματος αντίστασης προς αυτά, απο φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους. Συγκεντρώσεις, πορείες και καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων έλαβαν χώρα και στις 10 πανεπιστημιουπόλεις της πολιτείας, ενω οι ενέργειες κορυφώθηκαν τη στιγμή που φοιτητές επιχείρησαν να μπλοκάρουν τις συσκέψεις στο UCLA των αρμόδιων πολιτικών, για την ψήφιση των μέτρων το Νοέμβριο του εν λόγω έτους. Αριστερές και αναρχικές συλλογικότητες καταλαμβάνουν κτίρια, στήνουν οδοφράγματα, συγκρούονται με την αστυνομία η οποία προσπαθεί να καταστείλει την εξέγερση. Μέχρι το τέλος της εβδομάδας όμως και παρά τη μαζικότητα του κινήματος, τα μέτρα ψηφίστηκαν ενώ πολλοί φοιτητές και ακτιβιστές είχαν συλληφθεί.

Ορισμένες διαδηλώσεις συνεχίστηκαν και τους επόμενους μήνες με αποκορύφωμα εκ νέου το Μάρτη 2010, όπου ενα νέο κύμα αντίστασης εμφανίστηκε στα δημόσια σχολεία και κοινοτικά κολλέγια και αυτό που ξεκίνησε σαν κίνημα για το πανεπιστημιακό σύστημα, εξαπλώθηκε ως μια εθνική πάλη σε ολα τα επίπεδα της εκπαιδεύσης.

Μέλη του κινήματος Occupy California επισκέφτηκαν την Ελλάδα στα πλαίσια του B-FEST 2010 της αντιεξουσιαστικής εφημερίδας ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ, για να μιλήσουν για τις κινητοποιήσεις που πραγματοποιούνται στην Καλιφόρνια και γενικότερα στις ΗΠΑ. Ζητήσαμε απο τον Tim Simons, γραφίστας και αναρχικός που ζει στο Oakland της CA και συμμετέχει ενεργά στη διοργάνωση τους, να μας εκφράσει τις απόψεις του. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το κίνημα μπορεί κανείς να ανατρέξει στα παρακάτω links

http://afterthefallcommuniques.info/

http://occupyca.wordpress.com/

* Η δημόσια παν/μιακή εκπαίδευση στις ΗΠΑ δεν είναι εντελώς δωρεάν, απλά τα δίδακτρα είναι χαμηλότερα απο αυτά των ιδιωτικών.

Πως ξεκίνησε η συμμετοχή σου στο κίνημα?

Ξεκίνησα συμμετέχοντας στο κίνημα κατά της Παγκοσμιοποίησης, στα τέλη της δεκαετίας του ΄90…οι γονείς μου μάλιστα με ενθάρρυναν να λάβω μέρος στις πορείες. Γενικότερα η χώρα κατόπιν της 11ης Σεπτεμβρίου άρχισε να αλλάζει, η δε εκλογή του George Bush και η οικονομική ύφεση σηματοδότησαν μια εκ νέου εποχή αμερικανικού ιμπερεαλισμού αλλά και αντιδράσεων εναντίον του. Πολύς κόσμος συμμετείχε στο αντιπολεμικό κίνημα (σσ. κατά του πολέμου στο Ιράκ) που ακολούθησε μετά απο αυτό της αντι- Παγκοσμιοποίησης και οι μεγαλύτερες πορείες πραγματοποιήθηκαν προ του πολέμου, δηλαδή το 2002. Στις αρχές του 2003 όμως όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, το κίνημα ηττήθηκε ακριβώς επειδή ο κόσμος δεν κατάφερε να αποτρέψει την έναρξη των συρράξεων. Απο τότε μέχρι πρόσφατα, πραγματοποιήθηκαν λίγες διαδηλώσεις και η γενικότερη «αντίσταση» υπήρξε «αδύναμη». Θα έλεγα μάλιστα πως αυτή η περίοδος ήταν το hangover απο ενα ηττημένο κίνημα. Η δε ενέργεια αυτών των κινητοποιήσεων χειραγωγήθηκε και αξιοποιήθηκε κατα τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου προς όφελος των Δημοκρατικών έναντι των Ρεπουμπλικάνων. Αυτή είναι η κατάσταση που ζούσαμε μέχρι το 2008…το 2008 ήταν πιο «ζωντανό» για τους αναρχικούς και τους αριστερούς.

Τι σημαίνει να δηλώνεις «αναρχικός ή «αριστερός» στις ΗΠΑ? Ρωτάω γιατί υπήρξε αντικομμουνιστική προπαγάνδα στη χώρα…εντάξει ο Μακαρθισμός ήταν κάτι που συνέβη δεκαετίες πρίν, αλλά δεν παύουν κάποια πράγματα να χρειάζονται κάποιο χρονικό διάστημα ώστε να ξεπεραστούν κατα κάποιο τρόπο.

Μα ο Bush ήταν ενας καινούργιος McCarthy..! Βασικά το πιο σημαντικό πράγμα είναι πως δεν υπάρχει μεγάλη παρουσία της αριστεράς, δεν υπάρχει αριστερό κόμμα στις ΗΠΑ. Έχουμε ενα κεντρώο κόμμα των επιχειρήσεων και ενα δεξιό κόμμα των επιχειρήσεων πάλι, δηλαδή τους Δημοκρατικούς και τους Ρεπουμπλικάνους. Και είναι των επιχειρήσεων γιατι αντιπροσωπεύουν επιχειρήσεις και χρηματοδοτούνται απο τις ίδιες, συνεπώς δεν υπάρχει παρουσία της αριστεράς στη διακυβέρνηση της χώρας. Γενικότερα η αριστερά είναι πολύ αδύναμη στις ΗΠΑ αν και στις μεγαλουπόλεις είναι διαφορετική η ολη ιστορία, δηλαδή σε περιοχές όπως Νέα Υόρκη, Λος Αντζελες, Σαν Φρανσίσκο υπάρχει ενα μείγμα απο ΜΚΟ, μικρών σοσιαλιστικών γκρούπ, αναρχικών συλλογικοτήτων ή άλλων με επίκεντρο τα οικολογικά θέματα και όλο αυτό αποτελεί αυτό που αποκαλούμε «αριστερά». Μερικές φορές συμβαίνει κάποια σωματεία να συντονίζουν τις δραστηριότηες τους με αυτές τις ομάδες, όπως έγινε στο κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης αλλά πιο συχνά συμβαίνει τα σωματεία να είναι με το κόμμα των Δημοκρατικών. Κατα κάποιο τρόπο ο αναρχισμός έλκει τον κόσμο περισσότερο απο οτι ο κομμουνισμός ή ο σοσιαλισμός.

Γιατί πιστεύεις πως συμβαίνει αυτό? Είναι για παράδειγμα επειδή ο κόσμος αρνείται να ενταχθεί κάπου ιδεολογικά ?

Είναι διότι η ελευθερία του ατόμου και η εναντίωση προς την κυβέρνηση είναι ευρέως διαδεδομένες αντιλήψεις στις ΗΠΑ. Οπότε ο αναρχισμός ταιριάζει περισσότερο με την επιθυμία που έχουν πολλοί Αμερικανοί για ελευθερία σε αντίθεση με το σοσιαλισμό για παράδειγμα που είναι «συνήγορος» του κράτους. Οι αναρχικοί στις ΗΠΑ είναι σχετικά λίγοι αλλά έχουν μεγαλύτερη επιρροή απο τις κομμουνιστικές ή σοσιαλιστικές ομάδες.

Το 2008 ο αριστερός χώρος είχε αποσυντονιστεί απο 2 πράγματα και όταν μιλώ για αριστερά εννοώ περισσότερο τις κομμουνιστές και σοσιαλιστές «τάσεις». Οι μισοί αποφάσισαν να υπερασπίσουν τον Ομπάμα στις εκλογές και οι υπόλοιποι μισοί δεν ήξεραν τι να κάνουν απο τη στιγμή που δε μπορούσαν να σταματήσουν τον πόλεμο. Εν τούτοις οι αναρχικοί ξεκίνησαν να οργανώνονται σε εθνικό επίπεδο εναντίον και των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων. Το Σεπτέμβριο του 2008 πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις απέξω απο τα γραφεία των Δημοκρατικών στο Denver και των Ρεπουμπλικάνων στη Minneapolis. Αυτές οι διαδηλώσεις οργανώθηκαν ως επι το πλείστον απο αναρχικούς και ήταν οι πιο μαχητικές και συγκρουσιακές που είχαν συμβεί απο την εποχή λίγο πριν ξεκινήσει ο πόλεμος στο Ιράκ.

Η οικονομική κρίση ξέσπασε και συνακόλουθα η γενικευμένη οργή του κόσμου για τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις, γεγονός που σηματοδότησε μια αλλαγή στα «ήσυχα» χρόνια που είχαν προηγηθεί. Ξεκίνησαν λοιπόν πιο μαχητικές διαδηλώσεις των αναρχικών εναντίον των τραπεζών, των bailout, της αστυνομικής βίας και σε κάποιο βαθμό αντανακλούσαν το γενικότερο συναίσθημα του κόσμου εκείνο τον καιρό. Για εμας στην California η κατάσταση κορυφώθηκε τον Ιανουάριο του 2009. Η Αστυνομία της California δολοφόνησε εναν άοπλο μαύρο την Πρωτοχρονιά, τη στιγμή που το Δεκέμβρη του 2008 είχαμε ήδη δεί την κατάσταση στην Ελλάδα. Αυτό το περιστατικό συνέβη στο Oakland. Νεαροί μαύροι, Λατίνοι μαζί με αναρχικούς και κομμουνιστές ενώθηκαν εναντίον της αστυνομικής δολοφονίας και ξέσπασαν μεγάλες ταραχές οι οποίες απο τότε έδωσαν ενα μαχητικό και ριζοσπαστικό τόνο στην περιοχή.

Η κοινή γνώμη πως τα αντιμετώπισε ολα αυτά?

Ο κόσμος έδειξε τη συμπαράσταση του και όλοι κατανόησαν την οργή ακόμα και αυτοί που δεν ενέκριναν πράξεις βίας εναντίον περιουσιών. Η περεταίρω ριζοσπαστικοποίηση που προέκυψε κατόπιν αυτων των γεγονότων, οδήγησε στην οργάνωση συλλογικοτητων στην περιοχή. Εν τω μεταξύ η οικονομική κρίση χτύπησε την Καλιφόρνια περισσότερο απο οποιαδήποτε άλλη πολιτεία.

Βασικά παραλληλίζουν την Καλιφόρνια με την Ελλάδα…ο Krugman δηλαδη…

Ναι..γενικά ο οικονομικός Τύπος στις ΗΠΑ λέει πως η Καλιφόρνια στις ΗΠΑ είναι ο,τι είναι η Ελλάδα στην Ευρώπη. Ο κυβερνητης της California, Arnold Schwarzenegger, αποφάσισε γι αυτό το λόγο να εφαρμόσει μέτρα λιτότητας που περιλάμβαναν περικοπές και αύξηση διδάκτρων στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Το σύστημα του πανεπιστημίου της California που αντιπροσωπεύει 9 άλλα στις ΗΠΑ, θα είχε 32% αύξηση στα δίδακτρα, περικοπές σε θέσεις εργασίας και παροχών προς τους φοιτητές, με αποτέλεσμα το καλοκαίρι του 2009 φοιτητες, καθηγητές και διοικητικά μέλη του παν/μιου να εκφράζουν τη δυσαρέσκεια τους. Οι αναρχικοί που είχαν ριζοσπαστικοποιηθεί απο τα γεγονότα των προηγούμενων μηνών, συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις κι έτσι γεννήθηκε μια καινούργια ριζοσπαστική συμμαχία. Αυτή λοιπόν η μείξη ριζοσπαστικών ακτιβιστών και αναρχικών διοργανωτών, δημιούργησε τις μικρές ταραχές και καταλήψεις που εκτυλήχθηκαν τους επόμενους μήνες. Υπήρχε και η πιο ρεφορμιστική πλευρά του κινήματος η οποία αντιμετώπιζε το θέμα ως μια πάλη για περισσότερα χρήματα στην εκπαίδευση. Δεν επιθυμούσε να αλλάξει το σύστημα των παν/μιακών ιδρυμάτων και του αντιδημοκρατικού τρόπου λήψης των αποφάσεων, όπως και δεν είχε τη διάθεση να προωθήσει το κίνημα σε ενα ευρύτερο κατά του καπιταλισμού…του νεοφιλελευθερισμού δηλαδη…σε αντίθεση με τους καταληψείες που είδαν τις κινητοποιήσεις στα πλαίσια ενος ευρύτερου ταξικού πολέμου.

Πόσοι περίπου συμμετείχαν? Ήταν απο την αρχή η συμμετοχή μαζική?

Απο την αρχή δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έλαβαν μέρος στις διαμαρτυρίες των πανεπιστημιουπόλεων της California. Οι φοιτητές ήταν μεν η πλειονότητα, αλλά υπήρχαν και εργαζόμενοι, μέλη απο διάφορες κοινότητες, αναρχικοί και ακτιβιστές προερχόμενοι εκτός παν/μιου. Τα άτομα που πραγματοποίησαν τις καταλήψεις αποτελούσαν το ακροαριστερό και μικρότερο μέρος του κινήματος.

http://wp.me/p1pa1c-1zR

Advertisements