Η ελληνική γάγγραινα εξαπλώνεται στην Ευρώπη

Posted on 14 Μαΐου, 2010 3:28 μμ από

14


Zaphod Beeblebrox

Σε προηγούμενό μου άρθρο «το χρονικό μίας προαποφασισμένης διάλυσης» έκανα ένα προφανή συλλογισμό βασισμένο στην απλή παρατήρηση των κυβερνητικών επιλογών που οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στη σημερινή τριμερή οικονομική κηδεμονία. Προ ημερών, ο υφυπουργός οικονομικών Φ. Σαχινίδης επιβεβαίωσε στη ΝΕΤ πανηγυρικά αυτό που υποψιαζόταν ο κάθε λογικός παρατηρητής της πραγματικότητας: το ΔΝΤ ήταν πρωταρχική επιλογή της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ ήδη από τον Οκτώβριο!

Σήμερα, κατά ένα τρίτο πιο φτωχοί, κατά ένα δεύτερο πιο άνεργοι, κατά πάσα πιθανότητα χωρίς σύνταξη και υπό την επικυριαρχία της τρόικας ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ, το «πακέτο σωτηρίας» -ως απάντηση στο ελληνικό πρόβλημα- υιοθετείται από την πολιτικά ανύπαρκτη ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μπορεί να έκοψαν το πόδι της Ελλάδας, αλλά η ελληνική γάγγραινα εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη έτοιμη να σκοτώσει όλους τους λαούς της ηπείρου.

«Όταν ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ τη διακυβέρνηση της χώρας, διαπίστωσε ότι η μόνη εναλλακτική επιλογή που είχε ήταν να προσφύγει στο ΔΝΤ. Υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι κανόνες. Το ΔΝΤ μπορεί να σου δώσει μέχρι και το δεκαπλάσιο ή το εικοσαπλάσιο του ποσού που έχεις καταθέσει. Εμείς έχουμε καταθέσει 1 δισ. στο ΔΝΤ. Άρα, το ΔΝΤ, ως πρώτη επιλογή και μόνη που υπήρχε από τις 5 Οκτωβρίου και μετά, μπορούσε να μας δώσει μέχρι και 10 ή 20 δις».

Φ. Σαχινίδης – ΝΕΤ, 3 Μαϊ 2010

Άλλη μία δήλωση που πέρασε στα ψιλά. Άλλη μία απάτη που δεν απασχόλησε τους μονίμως εξαπατημένους. Άλλη μία απίστευτη παραδοχή εξαπάτησης, μετά το αμίμητο της Κατσέλη «κανείς δεν είπε ότι υπάρχουν λεφτά», που αποδεικνύει ότι η εξουσία έχει χάσει κάθε μέτρο στο θράσος και την αλαζονεία που επιδεικνύει. Πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι από τις υπογραφές των υπουργών για την ενεργοποίηση του «πακέτου διάσωσης» του ΔΝΤ και ελάχιστες ημέρες μετά τη διαβεβαίωση Παπακωνσταντίνου ότι «δεν έχουμε σκοπό να καταφύγουμε στο μηχανισμό στήριξης», από τα πλέον επίσημα χείλη ακούμε αυτό που υποθέταμε: η κυβέρνηση επέλεξε και οδήγησε τη χώρα σε ξένη οικονομική κηδεμονία. Μία δήλωση που αν μη τι άλλο κάνει τα συνωμοσιολογικά σενάρια που αναπτύχθηκαν αυτόν τον καιρό να φαντάζουν λιγότερο… συνωμοσιολογικά. Από το περίφημο «Τ+10» που κουκουλώθηκε όπως-όπως, έως το διεθνές τουρνέ δυσφήμισης της χώρας των απατεώνων, των φοροφυγάδων, των κλεφτών και των τεμπέληδων, με επικεφαλής της περιοδίας τον ίδιο τον πρωθυπουργό, αποκαλύπτεται το μεγαλύτερο σχέδιο επιβολής οικονομικής δικτατορίας στην ιστορία της χώρας. Όλα αυτα σε ένα κλίμα τρομοκρατίας, με τη λέξη «χρεωκοπία» να επικρέμεται ως πέλεκυς επί του τρομοκρατημένου πολίτη, ώστε να τον καταστήσει έτοιμο να παραχωρήσει χωρίς πολλές αντιρρήσεις κοινωνικά κεκτημένα δεκάδων ετών: Από το οκτάωρο έως την σύνταξή του και από τις συλλογικές συμβάσεις έως τον ίδιο το μισθό του.

Κι εκεί που όλοι αρχίσαμε να πειθόμαστε ότι είμαστε ελεϊνοί μαφιόζοι τεμπελχανάδες που άξιζαν την τιμωρία και το διεθνή χωροφύλακα, ξαφνικά οι ίδιοι οι επικριτές μας ανακάλυψαν τη διεθνή συνωμοσία εναντίον των Ελλήνων πειραματόζωων. Τη στιγμή που κοντεύαμε να πιστέψουμε ότι το ΔΝΤ ήρθε να μας σώσει από τη χρεωκοπία, ξαφνικά κάμποσα βαριά ονόματα οικονομολόγων μας λένε είτε ότι δε θα την αποφύγουμε είτε ότι δεν είναι και τόσο κακή όσο φανταζόμασταν. Συνταξιούχοι επαναστάτες και νυν τιμητές του συστήματος χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την καημένη Ελλαδίτσα που συμπιέζεται και εκβιάζεται από τους Ευρωπαίους συμμάχους της. Βέβαια, εκ των υστέρων και αφού η ελλαδίτσα δέθηκε χειροπόδαρα από την τριμερή, η οποία το μόνο που θέλει να εξασφαλίσει είναι η υγεία του τραπεζικού συστήματος και των δανειστών μας.

Σε αυτή τη φάση θα πρέπει να δεχτούμε ότι οι εντολοδόχοι του ΔΝΤ έχουν κερδίσει την πρώτη μάχη, καθώς έπεισαν ότι το εφιαλτικό σενάριο ήταν η «πτώχευση» πριν την προσφυγή στο ΔΝΤ. Όμως η πραγματικότητα είναι ότι εφιαλτική θα είναι η «πτώχευση» μετά το ΔΝΤ, με δεδομένο ότι η κυβέρνηση όχι μόνο δεν είναι πρόθυμη να διασφαλίσει ούτε τα ελάχιστα κοινωνικά και οικονομικά κεκτημένα της εργατικής τάξης, αλλά ετοιμάζει πυρετωδώς το σχέδιο ξεπουλήματος του εναπομείναντα εθνικού πλούτου. Οι αναλογίες με την Αργεντινή γίνονται κάτι παραπάνω από ανησυχητικές, αφού και εκεί η πτώχευση που ήρθε καθυστερημένα εξαθλίωσε τους ήδη πεινασμένους Αργεντίνους και ταυτόχρονα εξασφάλισε το χρόνο στο κεφάλαιο ώστε να σηκώσει τη μπάνκα και να μετακομίσει στο εξωτερικό. Το ίδιο ζοφερό μέλλον προδιαγράφεται και για τη χώρα μας, όπου το δημόσιο θα κόψει τη σάρκα του για να την πουλήσει κοψοχρονιά, με την «τρόικα» να παρέχει την άνεση χρόνου στο κεφάλαιο να σηκώσει και στη χώρα μας τα ρέστα του. Με ήδη μειωμένη την αγοραστική δύναμη κατά 30-40% λόγω των μέτρων, το ενδεχόμενο της πτώχευσης και της εξόδου από το ευρώ, μόνο τώρα μπορεί να θεωρείται εφιαλτική για τους μικρομεσαίους, των οποίων το εισόδημα θα συμπιεστεί ακόμη περισσότερο (κάτι που θα μπορούσε να αποφευχθεί αν ήδη από το Γενάρη το ΠΑΣΟΚ είχε προχωρήσει σε γενναίες κινήσεις, είτε με παύση πληρωμών, είτε με απειλή παύσης ώστε να μπορεί να διαπραγματευτεί με την ΕΚΤ την απευθείας αγορά ελληνικών ομολόγων από αυτήν).

Με την πρώτη αυτή νίκη, το ελληνικό πείραμα -με την κυβέρνηση να ανήκει προφανώς στο επιτελείο του νεοφιλελεύθερου «δρ. Μέγκελε»- εμφανίζεται πλέον ως ιδανικό μοντελάκι που θα φορεθεί με τις απαραίτητες τροποποιήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Ε.Ε. έσπευσε ταχύτατα να ενσωματώσει τις ελληνικές συνταγές, ανασταίνοντας το ΔΝΤ από την απαξία των πρόσφατων αποτυχημένων επεμβάσεών του, το οποίο έρχεται μετά βαϊων και κλάδων να μπει αποφασιστικά στην οικονομική διακυβέρνηση της Ευρώπης. Με την εξάπλωση της ελληνικής γάγγραινας, ο πόλεμος της υπεράσπισης ακόμη και ενός στοιχειώδους κοινωνικού κράτους ξεπερνά τα εθνικά σύνορα και γίνεται πανευρωπαϊκό, άρα ακόμη πιο δύσκολος για την κοιμισμένη μικροαστική και πολυδιασπασμένη λαϊκή βάση. Για εμάς τους Έλληνες μάλιστα, το μέλλον είναι ακόμη πιο σκοτεινό, καθώς οι «Κουίσλινγκ» του ΠΑΣΟΚ δε φαίνονται καν πρόθυμοι να διεκδικήσουν τα λιγοστά ψίχουλα που θα μπορούσε να τους παρέχει το βελτιωμένο ευρωπαϊκό μοντέλο «σωτηρίας». Δανείζομαι την ανάλυση του Γιώργου Δελαστίκ:

«…η κυβέρνηση Παπανδρέου οφείλει τώρα να απαιτήσει συνολική επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας για τα μέτρα του ΔΝΤ και της ΕΕ και να επιμείνει στην εναρμόνισή της και την αναδιατύπωσή της εντός του πλαισίου του νέου μηχανισμού που αποφασίστηκε την Κυριακή. Συζήτηση για τα μέτρα από την αρχή!

Αυτό είναι το αίτημα που πρέπει να προβάλει αμέσως η κυβέρνηση Παπανδρέου και όχι αυτό που είπε ο εκπρόσωπός της – να ζητήσει δηλαδή μείωση του επιτοκίου δανεισμού αν κάποια άλλη χώρα της Ευρωζώνης δανειστεί με χαμηλότερο επιτόκιο. Αυτό το αίτημα περί επιτοκίων είναι σωστό, αλλά εντελώς ασήμαντο σε σχέση με τη ριζική αλλαγή της στάσης των Ευρωπαίων ηγετών όσον αφορά την αντιμετώπιση της κρίσης δανεισμού χωρών της Ευρωζώνης»

Έθνος, 12 Μαϊ 2010

Η Ευρώπη των Τραπεζών τώρα δικαιώνεται;

Σε αυτό το σημείο ο λεγόμενος «ευρωσκεπτικισμός» είναι χρήσιμος όσο επικεντρώνεται στο πρωταρχικό ιδεώδες της «Ευρώπης των Λαών». Τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, οι λαοί της Ευρώπης πρέπει να εμφανιστούν αλληλέγγυοι, με πρόταγμα το δημοκρατικό και κοινωνικό κεκτημένο. Οι μηδενιστικές αντιευρωπαϊκές κορόνες είναι το ίδιο επιζήμιες με την αναπτερωμένη προπαγάνδα των «ευρωλιγούρηδων» που επιδιώκουν την καταστροφική πορεία προς το Οικονομικό Διευθυντήριο. Δηλαδή την απόλυτη επικράτηση ενός δικτατορικού καπιταλισμού, όπου οποιαδήποτε συζήτηση για αλλαγή οικονομικού μοντέλου θα θεωρείται έγκλημα και θα τιμωρείται παραδειγματικά (σ.σ. δεν πρόκειται για υπερβολή, αφού ακόμη και αυτή η λειψή σοσιαλδημοκρατία απαιτεί ευελιξία στον τομέα των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, κάτι που θα απαγορεύεται διά ροπάλου). Η απάντηση όμως δεν είναι η Ευρώπη των εικοσιεπτά «Αλβανιών», αλλά η Ευρώπη των εικοσιεπτά ενωμένων λαών. Η λιτότητα που εξαπλώνεται ως ντόμινο από τη μία ευρωπαϊκή χώρα στην επόμενη θα χτυπήσει βάναυσα τον απέραντο μικροαστικό ευρωπαϊκό «λαπά», προλεταριοποιώντας ευρύτατα κοινωνικά στρώματα ακόμη και στις πιο ανεπτυγμένες βιομηχανικές χώρες του βορρά. Δεν είναι δυνατό αυτές οι κοινωνικές ομάδες να παραμείνουν διασπασμένες. Η απάντηση στην πανίσχυρη ενότητα των τραπεζών είναι προφανώς η ισχυροποίηση της ενότητας των λαών. Αλίμονο αν στραφούν οι λαοί στο εσωτερικό και -ταξικά διασπασμένοι- γατζωθούν από τα άκρως επικίνδυνα εθνικά «ιδεώδη» που έχουν αιματοκυλίσει τη «γηραιά ήπειρο».

Τα πρώτα δείγματα, με κινητοποιήσεις Ευρωπαίων υπέρ των Ελλήνων εργαζομένων, αλλά και τα τοπικά κύμματα αντίδρασης απέναντι στην παντοκρατορία των τραπεζών (με αποκορύφωμα μία θυελλώδη διαδήλωση στην Ιρλανδία) δημιουργούν μία στάλα αισιοδοξίας προς αυτό το σκοπό. Όμως, η ανυπαρξία και απαξία της πολιτικής, τα ξεπουλημένα συνδικάτα και τα διαπλεκόμενα media που επιβάλλουν τη δικτατορία της (ψευδούς) εικόνας στους λαούς της Ευρώπης, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για περισσότερη αισιοδοξία σχετικά με το πόσο σύντομα, ή μάλλον καλύτερα πόσο έγκαιρα, οι Ευρωπαίοι πολίτες θα καταφέρουν να αντιδράσουν συλλογικά και να μην επιτρέψουν το ευρωπαϊκό όραμα να μετατραπεί σε έναν μεταμοντέρνο μεσαίωνα.

Short Link: http://wp.me/pPn6Y-Vz

Advertisements