Αριστερά: Ή αλλάζει ή βουλιάζει

Posted on 2 Μαΐου, 2010 1:05 πμ από

0


Zaphod Beeblebrox

Η χώρα βρίσκεται και επίσημα υπό τριμερή επικυριαρχία και μάλιστα με πλήρη κυβερνητική επιβεβαίωση του ιδιότυπου αυτού καθεστώτος οικονομικής κατοχής. Η κοινωνία βιώνει μία άνευ προηγουμένου επίθεση που θα την φέρει με μαθηματική βεβαιότητα πενήντα ή και εκατό χρόνια πίσω. Δικαιώματα που θεωρούνταν αυτονόητα εδώ και εβδομήντα χρόνια (π.χ. προστατευτική νομοθεσία για τους απολυόμενους), διαγράφονται με συνοπτικές διαδικασίες από έναν χαρτογιακά προϊστάμενο της κυβέρνησής μας. Ταυτόχρονα η πλήρης εκποίηση δημόσιου πλούτου, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Οι ιστορικές υποχρεώσεις της Αριστεράς είναι σήμερα σημαντικότερες παρά ποτέ. Τα επόμενα εικοσιτετράωρα, όταν η Ελλάδα θα μπαίνει στο ψυγείο για ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα και ένα ακόμη πιο απροσδιόριστο μέλλον, θα πρέπει να κερδηθεί ένα τεράστιο στοίχημα. Είτε η Αριστερά βρίσκει τις λύσεις για την άμεση αποτροπή αυτού του εφιαλτικού μέλλοντος, είτε περνάει και αυτή με τη σειρά της στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας» με τη ρετσινιά της προδοσίας, μαζί με όλο το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης. Μία ενδεχόμενη αποτυχία, δε θα οδηγήσει μόνο τη χώρα στο οικονομικό σκοτάδι χωρίς διέξοδο, αλλά και την απόλυτη ιδεολογική ήττα, η οποία ενδέχεται να έχει ως επακόλουθο την μελλοντική επικυριαρχία της ακροδεξιάς ή μίας νέας μεταπολίτευσης των «επιχειρηματιών» (μπερλουσκονισμός αλά ελληνικά).

Η ύστατη κραυγή ενός ανέναχτου αριστερού…

EΠΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ… ΕΠΙΒΙΩΣΗ

  1. Η Αριστερά ωφείλει σήμερα, εδώ και τώρα, να καταθέσει ένα ολοκληρωμένο και ρεαλιστικό σχέδιο ανασύστασης του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Οι επικλήσεις αυτονόητων ιδεολογικών απαιτήσεων περί «λαϊκής παραγωγής» και «εθνικοποίησης στρατηγικών υποδομών» αποτελούν ανούσια τσιτάτα όταν δε συνοδεύονται από τον ορισμό του αντικειμένου. Τι μπορεί να παράγει η χώρα; Ενέργεια, αγροτικά και αλιευτικά προϊόντα, πολιτισμό, έρευνα, τεχνολογία; Πώς θα διαμορφωθεί ένα πραγματικά κοινωνικό μοντέλο παραγωγής όλων των παραπάνω; Πώς θα οργανωθούν αποτελεσματικά οι συνεταιρισμοί που θα εξαφανίσουν τους παρασιτικούς μεσάζοντες, θα αντιμετωπίσουν τα ολιγοπώλεια και θα εντατικοποιήσουν την παραγωγή; Πώς θα γίνει η εκμετάλλευση των εκατοντάδων χιλιάδων καταρτισμένων επιστημόνων, ως πολλαπλασιαστές υπεραξίας στους τομείς ειδίκευσής τους (και όχι γκαρσόνια όπως τους θέλουν σήμερα οι «αγορές»); Πώς θα διαμορφωθεί ο ενεργειακός χάρτης της χώρας, χωρίς να καταστραφεί ολοκληρωτικά το ευαίσθητο και «μισοτελειωμένο» οικοσύστημα; Πώς θα αναδειχθεί η πολιτισμική κληρονομιά και επιτέλους η Ελλάδα θα γίνει «παραγωγός παιδείας» για όλο τον κόσμο; Συγκεκριμένα, απλά, αποφασιστικά και ρεαλιστικά.
  2. Η Αριστερά ωφείλει να αντιληφθεί το περιβάλλον – εθνικό και παγκόσμιο. Δεν είναι ανάγκη να συμφιλιωθεί με την παγκοσμιοποιημένη αγορά, αρκεί να γνωρίζει την ύπαρξή της. Η χώρα μας δεν αποτελεί ξεχωριστό πλανήτη και ακόμη κι αν υπάρχει η ελπίδα ανατροπής του παγκόσμιου καπιταλισμού από μία μικρή άκρη της Γης όπως η Ελλάδα, ως εκείνη την ευλογημένη ώρα, ζει και εντάσσεται μέσα στο παγκοσμιοποιημένο αυτό σύστημα. Και βέβαια η «αλβανοποίηση» δεν είναι η λύση. Η ανάπτυξη μίας ισχυρής και αυτόνομης -όσο το δυνατόν- οικονομίας πρέπει να είναι ζητούμενο.
  3. Η Αριστερά ωφείλει να έχει ολοκληρωμένη λύση για το υπαρκτό πρόβλημα δανεισμού της χώρας. Πρέπει να εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο θα αντλήσει τα απαραίτητα κεφάλαια για την ομαλή λειτουργία της χώρας. Τα έχουν πράγματι οι «πλουτοκράτες»; Ποιοι είναι αυτοί (ονομαστικά); Μπορούμε και πώς συγκεκριμένα να καλύψουμε το χρέος από αυτούς (δήμευση; μπλοκάρισμα καταθέσεων; έλεγχος υπεράκτιων; κάτι άλλο και πώς;). Πρέπει να εξηγήσει στην κόσμο τι σημαίνουν οι επιλογές παραμονής ή αποχώρησης από την ευρωζώνη. Ακόμη κι αν η ολική άρνηση του χρέους -θεωρητικά- αποτελεί λύση, ποιο το πρακτικό της κόστος και ποιες παραχωρήσεις πρέπει να κάνουν οι πολίτες έως ότου αποδώσει αυτή η λύση; Γενικοί αφορισμοί εδώ δε χωράνε, γιατί οι «αγορές» έχουν αποδειχτεί ταχύτατες και αποφασιστικότατες στις αντιδράσεις τους.
  4. Η Αριστερά ωφείλει να ανακαλύψει έναν οραματικό λόγο που εμπνέει τη βάση της. Ανούσιες γκρίνιες, ξύλινα τσιτάτα, τυφλή αντίδραση (χωρίς σχέδιο δράσης), μηδενιστική άρνηση, δεν έχουν καμία θέση στην έμπρακτη ιδεολογική υπεροχή της. Η αντίδραση απέναντι στην επίθεση αποτελεί υποχρέωση της ταξικής της βάσης. Το όραμα όμως και η στόχευση, ανήκουν στη διανόηση και τις ηγετικές ομάδες. Ο άνεργος και ο χαμηλόμισθος εργάτης δε θα βρει τη λύση μόνος του, παρά μόνο θα πνιγεί στα αδιέξοδά του, ειδικά όσο ανακαλύπτει ότι πολεμάει χωρίς σχέδιο και χωρίς στόχευση έναν απόλυτα συντεταγμένο εχθρό.
  5. Η Αριστερά ωφείλει να αντιληφθεί ότι δεν αρκεί η τυφλή υπεράσπιση των όποιων κεκτημένων για όλους. Τα «κεκτημένα» κακοποιήθηκαν κατ’ αρχήν από τα κόμματα εξουσίας και τους μηχανισμούς τους, για να ικανοποιήσουν ρουσφέτια και να διορίσουν κομματόσκυλα. Γελοία επιδόματα που κατασκευάστηκαν με φωτογραφικές διαδικασίες εξυπηρέτησης των κομματικών στρατών, δεν αποτελούν «κεκτημένα», αλλά στρεβλώσεις και καρκινώματα των κρατικών δαπανών. Αδιάφοροι ή και ανίκανοι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι δυνατό να κρύβονται πίσω από τα φουστάνια του «υπερασπιστή της εργατιάς». Αν μη τι άλλο, η αριστερά δεν πρέπει να χρεώνεται τα κομματικά εγκλήματα άλλων. Εννιαίο μισθολόγιο, αξιολόγηση, παραγωγικότητα, δεν μπορούν να αποτελούν λέξεις-ταμπού για την αριστερά. Ο δημόσιος υπάλληλος εκ του ρόλου του επιτελεί λειτούργημα και ωφείλει τόσο να αντιλαμβάνεται ως τέτοιο το επάγγελμά του, αλλά και να παρέχονται εκείνα τα κίνητρα που θα τον κάνουν να εργάζεται με ζήλο, ακριβώς γιατί σκοπός είναι η εξυπηρέτηση όλων των πολιτών εξίσου.
  6. Η Αριστερά ωφείλει να αντιληφθεί επιτέλους τους νέους κοινωνικούς και παραγωγικούς συσχετισμούς στην εποχή της τεχνο-κυβερνητικής επανάστασης. Ο «πριμιτιβισμός» που αποπνέει η -σε μεγάλο βαθμό- τεχνοφοβική ηγεσία της, την καθιστά στρατηγικά υποδεέστερη από τον αντίπαλό της και εξελικτικά οπισθοδρομική για τα συμφέροντα των κοινωνικών τάξεων που υπερασπίζεται.
  7. Η Αριστερά ωφείλει εδώ και τώρα να βρει τις κοινές συνισταμένες των κομματιών που την απαρτίζουν, από το σοσιαλισμό έως τον ελευθεριακό κομμουνισμό. Έναν ελάχιστο κοινό παρονομαστή, βάση του οποίου θα δράσει ενωτικά απέναντι στη γενικευμένη επίθεση εθνικών μειοδοτών και υπερεθνικών κεφαλαιοκρατών. Ούτε ο χρόνος, ούτε οι συνθήκες είναι κατάλληλες ώστε να λυθούν οι διαφορές των «αναθεωρητών» από τους «ορθόδοξους» και των «συστημικών» από τους «αντισυστημικούς». Όποιος βάζει αυτές τις διαφορές πάνω από τις πραγματικές ανάγκες των περιστάσεων, είναι -το λιγότερο- προδότης του λαού. Και αυτή τη ρετσινιά, να είναι από τώρα σίγουρος, ότι θα του τη χρεώσει η ιστορία.

Short Link: http://wp.me/pPn6Y-Kr