Κυπριακό: η εκλογή του Έρογλου και τα νέα δεδομένα

Posted on 19 Απριλίου, 2010 10:36 μμ από

0


Inflammatory

Αμφιβάλω εαν η εκλογή του ακροδεξιού αρχηγού του κόμματος της Εθνικής Ενότητας, Ντερβίς Έρογλου, προκάλεσε έκπληξη σε κανέναν αφού η πλειονότητα των δημοσκοπήσεων τον έβγαζαν φαβορί και μάλιστα με διαφορά. Η στήριξη μάλιστα που έλαβε απο τον υιό του Ραούφ Ντενκτάς, Σερντάρ ήταν καθοριστικός παράγοντας ώστε να κατορθώσει να εξασφαλίσει το 50,3% έναντι 42,8% του μετριοπαθούς Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.

Ο Ταλάτ υπήρξε θερμός υποστηρικτής της ένταξης στην Ε.Ε και της εξέγερσης των Τουρκοκυπρίων κατά της πολιτικής Ρ. Ντενκτάς που τους είχε οδηγήσει στην απομόνωση και εξελέγη κάτι χρόνια πρίν το 2005, με ποσοστό 55% των ψήφων έναντι του Έρογλου ο οποίος είχε κατορθώσει μόλις ενα 22%. Ωστόσο τα σκάνδαλα και η κακοδιαχείρηση (σκηνικά δηλαδή παρόμοιας φύσεως με του δικού μας Κων/νου Καραμανλή) απογοήτευσαν τους Τουρκοκύπριους, ενω η αδυναμία εξεύρεσης λύσης και ένταξης στην Ε.Ε δημιούργησαν δυσπιστία στην κοινή γνώμη.

Η αλήθεια είναι πως τα δύο τελευταία χρόνια η πορεία του Κυπριακού θύμιζε ενα βήμα μπρός – δύο πίσω, διότι είχε εγκλωβιστεί σε συζητήσεις για τη διακυβέρνηση, αφήνοντας άλλες σημαντικές πτυχές στο περιθώριο, όπως είναι το εδαφικό, η ασφάλεια, το περιουσιακό και οι έποικοι. Ωστόσο ο Χριστόφιας με τον Ταλάτ προέρχονται απο τον ίδιο ιδεολογικό χώρο και λίγο πολύ τα βρίσκανε, σε σημείο που να λέγεται γενικότερα πως εαν δε λυθεί το πρόβλημα με αυτούς, τότε δε θα λυθεί ποτέ… Ο Ταλάτ υποστηρίζει τη λύση διζωνικής – δικοινοτικής ομοσπονδίας ενω αντίθετα ο Έρογλου δε θεωρείται καλός γνώστης του Κυπριακού ούτε διαθέτει την προαπαιτούμενη διπλωματική εμπειρία για να το διαχειριστεί. ‘Οντας ταυτισμένος με τον Ντενκτάς, δεν προσεγγίζει το Κυπριακό με βάση τα σχετικά ψηφίσματα του ΟΗΕ και  επιφυλακτικός σε λύση τύπου Ανάν, προτιμά τη λύση της συνομοσπονδίας, καθιστώντας έτσι μια διαπραγμάτευση με τον Χριστόφια πρακτικά αδύνατη.

Η πολιτικο-οικονομική όμως εξάρτηση των Κατεχόμενων απο την Τουρκία δεν αφήνει πολλά περιθώρια στον Έρογλου να αρχίζει να πουλάει τρέλλα και να εφαρμόσει μια πολιτική σε σύγκρουση με την Άγκυρα. Η Τουρκία επιθυμεί την επίλυση του Κυπριακού (είναι σκόπιμο να αναφερθεί σε αυτό το σημείο πως υποστήριζε τον Ταλάτ) αλλά στην τελική διότι έχει και με καλύτερα πράγματα να ασχοληθεί μιας και επιθυμεί να προωθήσει τις δικές της ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε και κακά τα ψέμματα το Κυπριακό την τρενάρει. Μάλιστα οι δηλώσεις Ερντογάν χαρακτηρίστηκαν απο τον γ.γ του ΟΗΕ ως «καλή επίδειξη της δέσμευσης της τουρκικής Κυβέρνησης».  

Η πλάκα είναι πως απο το περασμένο φθινόπωρο η Άγκυρα έστελνε το μύνημα πως οι εκλογές του Απριλίου στα Κατεχόμενα είναι κλειδί για τις εξελίξεις και θέτοντας ως χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης των συνομιλιών το τέλος του περασμένου χρόνου, προσπαθούσε να επιταχύνει τις συνομιλίες. Αντίθετα ο Χριστόφιας ήταν περισσότερο στον κόσμο του και δεν επιθυμούσε να προχωρήσουν οι διαδικασίες με τους ρυθμούς του Ερντογάν, αφενώς για να μη χάσει τον έλεγχο της διαδικασίας και αφετέρου για να πραγματοποιηθεί η λύση προς το τέλος της θητείας του, με αποτέλεσμα να δεχτεί κριτική απο το περιβάλλον του Ταλάτ (και συγνώμη δηλαδή αλλά δικαίως) οτι δεν έλαβε τα μυνήματα για τον κίνδυνο εκλογής του Έρογλου ώστε να αξιοποιήσει συγκεκριμένα χρονικά ορόσημα.

Μέσα απο τις τοποθετήσεις της Τουρκιας, οι οποίες πολλές φορές έχουν χαρακτηριστεί επικοινωνιακά τρικ, είναι εμφανής η στρατηγική της σύμφωνα με την οποία επιδιώκει λύση στις παραμέτρους του ΟΗΕ, δίνοντας έμφαση στην πολιτική ισότητα των Τουρκοκυπρίων. Ο Έρογλου βγήκε και άρχισε να δηλώνει πως οι συνομιλίες θα συνεχιστούν κανονικά και πως ελπίζει στην εξεύρεση λύσης αλλά το ξέρει και η κουτσή Κατίνα πως δεν παίζει οι συνομιλίες να πραγματοποιηθούν με το ίδιο πνέυμα που γίνονταν τα τελευταία 2 χρόνια. Αυτό το διατυμπάνιζε έντονα προ μηνών και ο γ.γ του ΟΗΕ Μπαν Γκι-Μουν στη Λευκωσία. Στον ξένο Τύπο μάλιστα ενώ κάποια περιοδικά και εφημερίδες (π.χ. Economist) μιλούσαν απλά για μείωση των πιθανοτήτων επίλυσης, άλλες (π.χ. New York Times) που φιλοξενούσαν απόψεις διπλωματών της ΕΕ και των Ηνωμένων Εθνών, υποστήριζαν ότι μετά τον Απρίλιο και τις «εκλογές» στα κατεχόμενα, θα εξαφανιστεί κάθε πιθανότητα επίλυσης. 

Ωστόσο κακά τα ψέμματα η Άγκυρα έχει σημαντική επιρροή στην τουρκοκυπριακή κοινότητα αφενώς και αφετέρου με τη φυσική της παρουσία στις συνομιλίες θα μπορούσε να ελέγχει την κατάσταση, γι αύτο και το σενάριο που κερδίζει έδαφος (και που είχε γραφτεί και στον Τύπο προεκλογικά) είναι η σύγκληση διάσκεψης, όπως είχε γίνει το 2004 στη Νέα Υόρκη προκειμένου τότε να παρακάμψει τον Ραούφ Ντενκτάς.

Χαρακτηριστικό επίσης υπήρξε και το τηλεφώνημα της Χίλαρι Κλίντον στον Ταλάτ, προεκλογικά στις αρχές του μήνα, για να του εκφράσει την ικανοποίηση της για τη μέχρι τώρα πρόοδο που έχει πραγματοποιηθεί, αλλά και την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ στη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού και πως αυτή θα συνεχιζόταν και μετά τις εκλογές. Άλλωστε στις ΗΠΑ για τους δικούς τους λόγους αυτοί τώρα, επιδιώκουν να μπεί ένα τέλος στο Κυπριακό. Αυτό που επιθυμούν είναι να προωθήσουν την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε ώστε να αποτρέψουν την πολιτική ενοποίηση της δεύτερης. Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, η εκλογή του Έρογλου είναι και γι αυτούς τροχοπέδη…και γι αυτό η πρώτη επίσημη Αμερικανική αντίδραση στο εκλογικό αποτέλεσμα κατόπιν των κλισέ συγκαρητηρίων ήταν να ζητήσουν απο το νεο ηγέτη των Τουρκοκυπρίων να εργαστεί για την επανένωση της Κύπρου, σε μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία μέσω μιας διαδικασίας που βασίζεται στις παραμέτρους των Ηνωμένων Εθνών, συμπεριλαμβανομένων των ανακοινώσεων των ηγετών της 23ης Μαΐου και 1ης Ιουλίου 2008…είδωμεν…!!

.