Θανάσης Βέγγος – Ο καλός (δικός) μας άνθρωπος.

Posted on 30 Μαρτίου, 2010 9:07 μμ από

78


(από την katy)
————————

Θανάσης Βέγγος – Ο καλός (δικός) μας άνθρωπος.

 


Θανάσης Βέγγος, ηθοποιός.

 

«Ο αρχαίος Έλληνας είναι ωραίος, αθλητικός, με νου και σώμα υγιές. Ο διαχρονικός Έλληνας είναι και αυτός ωραίος σαν Έλληνας, σαν τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον Αθανάσιο Διάκο, σαν τον Σίμωνα Μπολιβάρ.

Ο Νεοέλληνας πώς είναι; Σαν τον Θανάση Βέγγο, σκονισμένος.»

(Γιάννης Σολδάτος, συγγραφέας-σκηνοθέτης).

 

 

 

 

Ξεκινώντας να γράψω, αυτό το μικρό αφιέρωμα σε αυτόν τον τεράστιο άνθρωπο, ηθοποιό και σκηνοθέτη, φοβόμουν ότι δεν θα μπορέσω να ανταποκριθώ, στις δικές μου προσδοκίες.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να αποτυπώσεις την αγάπη που έχεις για κάποιον, χωρίς να γίνεις γραφικός ή χωρίς να καταλήξεις να κάνεις την «αγιογραφία» του.

Νοιώθω ότι του το «χρωστάω», γιατί αυτός ο άνθρωπος, αφιέρωσε χρόνο από τη ζωή του – σε μένα μία άγνωστη θαυμάστριά του (είχα την τεράστια τιμή να τον γνωρίσω προσωπικά και να μου μιλήσει για τη ζωή του στο θέατρο και όχι μόνον) και να μου χαρίσει ένα σπάνιο αυτόγραφο, που το έχω σαν φυλακτό.

 

Ο Θανάσης Βέγγος γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο, το 1926, από φτωχή οικογένεια. Από μικρός στα βάσανα, αφού είδε να απολύουν τον πατέρα του, τον Κυρ-Βασίλη, από την Εταιρεία Ηλεκτρισμού του Φαλήρου, όπου εργαζόταν, επειδή ήταν αριστερός.

Αργότερα (1948-1950) ο Θανάσης βρέθηκε στη Μακρόνησο, εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων.

 

 

Από το βιβλίο-αφιέρωμα στον Θανάση Βέγγο: "Ένας άνθρωπος παντός καιρού" του Γιάννη Σολδάτου

Εκεί βίωσε τον εξευτελισμό ενός λαού και υιοθέτησε την αξιοπρέπεια σαν στάση ζωής. Ο αέρας που λυσσομανούσε, γέμιζε τα πάντα με σκόνη. Αυτή τη σκόνη κυνηγούσε και στις ταινίες του (υπάρχει χαρακτηριστική σκηνή – και όχι μόνο – στο «Τύφλα να ‘χει ο Μάρλον Μπράντο»). Στη Μακρόνησο γνώρισε και τον Νίκο Κούνδουρο, που έμελλε να αλλάξει τη ζωή του.

Είχε πει μάλιστα, μεταξύ άλλων, ο Κούνδουρος, το 2000, για τον φίλο του Θανάση:

«Τον αγάπησα απ’ την πρώτη στιγμή που τον είδα, κουρελή φαντάρο στο Μακρονήσι και τον αγαπάω ακόμη και τώρα, σεμνά καθισμένο στη δόξα που δίκαια κατέκτησε».

Το να μιλήσω για τις 120 και πλέον ταινίες του και να τις αναφέρω μία μία, το αφήνω σε όλους εσάς, τους φίλους μου. Για τη μόνη ταινία, που θα ήθελα να κάνω αναφορά, εάν μου επιτρέπετε, είναι η σπονδυλωτή ταινία «Ο Θανάσης στη Χώρα της Σφαλιάρας» (1976).

Εξαιρετική ταινία. Με χώρα της Σφαλιάρας, τη Χώρα μας. Η Ελλάδα την περίοδο των δύο δικτατοριών που γνώρισε τα τελευταία 60 χρόνια: της δικτατορίας του Μεταξά και αυτής του Παπαδόπουλου.

Συγκλονιστική η σκηνή, που βρίσκει μέσα σε φορτηγό ο Θανάσης, κασέτα με επαναστατικά τραγούδια. Μια από τις ωραιότερες σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου, δεν ξέρεις εάν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις. Χρησιμοποιεί μάλιστα, το «ξέρεις από βέσπα;» λίγο παραλλαγμένο «ξέρει κανείς από κασσετόφωνο;». Αφιερώστε λίγα λεπτά για να τη δείτε, αξίζει πραγματικά.

 

 

Παρεξηγημένος μόνο από αυτούς που τον παρακαλουθούσαν από μια ανόητη θέση υπεροψίας, παρασύρει και παρασύρεται σ’ έναν δαιμονικό χορό λαϊκής ανταπόκρισης. Τίμιος, ταπεινός, ντροπαλός, περήφανος, καταφερτζής, δουλευταράς, αθώος και ποτέ «πονηρός». Ταλαιπωρημένος, να μη βρίσκει ησυχία, αλλά ευτυχισμένος μέσα στη δυστυχία του. Όλα τα χαρακτηριστικά του Έλληνα, έρχονται να εκφραστούν τόσο όμορφα στο γελαστό ή σοβαρό πρόσωπο του Θανάση.

 

Ο Θανάσης Βέγγος δεν είναι απλά ένας ηθοποιός. Δεν είναι μόνο ένας κωμικός ή δραματικός ηθοποιός. Είναι ένα βαθιά πολιτικοποιημένο άτομο. Ακόμη και στις πιο κωμικές του ταινίες, ο πολιτικός του λόγος είναι ολοφάνερος, γι’ αυτούς που «ήξεραν» και «ήθελαν» να τον «διαβάσουν». Δεν ήταν και τόσο δύσκολο να καταλάβεις, τί ακριβώς ήθελε να «περάσει».

 

Τους ξεγέλασε πραγματικά όλους.

Δικτάτορες και φασίστες «νόμιζαν», ότι ήταν ένας χαζός κωμικός ηθοποιός, που όλο έτρεχε και χαζογελούσε. Πού να καταλάβαιναν (οι ανόητοι) τα βαθύτερα νοήματα, που ξεχείλιζαν μέσα από τις ταινίες του.

Η ατάκα «Εσείς οι από πάνω, βοηθάτε τους αποκάτω» (που χρησιμοποιήθηκε σε αρκετές κωμικές ταινίες του), είναι ένα πολύ μικρό παράδειγμα.

 

Έτρεξε εκατοντάδες μουσκεμένα χιλιόμετρα, σέρνοντας και τον Νεοέλληνα μαζί του.

Πολλές ατάκες του, χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα.

«Ξέρεις από βέσπα;», «Καλέ μου άνθρωπε», «Δεν προλαβαίνω», «Και πεινάω και βαριέμαι και διψώ και κατουριέμαι».

 

«…Ο Βέγγος παίζοντας το ρόλο του στη σύγχρονη ελληνική τραγωδία, έγινε ο κλόουν της ιστορίας μας, ο πιο αγαπητός που σκορπίζει το γέλιο στα πρόσωπα που το περιστοιχίζουν, μήπως και καταφέρουν να επιβιώσουν έστω και λαθραία, έστω και στον ύπνο τους, μέσα στ’όνειρο, στην οθόνη του κινηματογράφου…»

(Γιάννης Σολδάτος στο βιβλίο αφιέρωμα στον Θανάση Βέγγο  «Ένας άνθρωπος παντός καιρού» – Εκδόσεις Αιγόκερως).

 

Καλέ μας άνθρωπε, «άγιε» Θανάση, να ‘σαι πάντα καλά. Σ’ ευχαριστούμε για όλες τις ταινίες σου και τις αστείες σου, αλλά προπάντων για τις «άλλες», τις πικρές.

 

 

_____________________________________________________

(Η φωτογραφία στην αρχή του κειμένου είναι από το

http://www.mlahanas.de/Greeks/NewArts/Veggos.jpg )

 

EDIT από koula (μετά από μήνες 🙂 )

αυτό το βρήκε μετά από καιρό ο j4nus:

😀 😀 😀 😀 😀

Short Link: http://wp.me/p1pa1c-pD