Mιχάλης Χρυσοχοϊδης: Έργα και ημέρες ενός «βοναπαρτίσκου»

Posted on 24 Μαρτίου, 2010 12:43 πμ από

0


ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Ζaphod Beeblebrox
Το γεγονός ότι βιώνουμε μία περίοδο πολιτικής εκτροπής αρχίζει πλέον να γίνεται αντιληπτό και από τους απολίτικους μικροαστούς. Έως και ο γηραιότερος «λαγος» της ελληνικής πολιτικής σκηνής, ο Κων/νος Μητσοτάκης, το ομολόγησε χθες το βράδυ στον Αλέξη Παπαχελά. Καθημερινά αποκαλύπτονται ένα-ένα τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι τον περασμένο Οκτώβριο στην Ελλάδα δεν έγιναν ακριβώς δημοκρατικές εκλογές όσο προσυνενοημένη «πάσα εξουσίας». Το σκηνικό κλιμακούμενης καταστολής που πλαισιώνει μία πρωτοφανή και καλοσχεδιασμένη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά ένα ακόμη κλασικό γνώρισμα των επιλογών της εξουσίας σε κάθε ανάλογη περίοδο κρίσης (κοινωνικής ή/και οικονομικής) στην ιστορία της ανθρωπότητας. Είναι σημαντικό, στην αποκάλυψη του σκηνικού, να σκιαγραφηθούν οι πρωταγωνιστές του, ο λόγος τους και η δράση τους. Έγκαιρα!

 

Από την τριανδρία Παπανδρέου-Πάγκαλος-Χρυσοχοϊδης, οι οποίοι αποτελούν τα πρόσωπα-κλειδιά στο σκηνικό εκτροπής που στήνεται συστηματικά, θα μας απασχολήσει (για την ώρα) το τρίτο πρόσωπο-κλειδί: ο διαχειριστής του οργουελιανού υπουργείου δημόσιας τάξης, το οποίο βαφτίστηκε -για προφανείς πλέον λόγους- σε «Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη»: Μιχάλης Χρυσοχοϊδης.

 

 

Σε περιόδους οικονομικών κρίσεων η δημοκρατία αποτελεί το πρώτο θύμα. Οι άνθρωποι συντηρητικοποιούνται λόγω της ανασφάλειάς τους και παραδίδουν αμαχητί τις τύχες τους και τις επιλογές τους στην εξουσία. Στην Ελλάδα, όπου είναι αμφίβολο αν έχει καταφέρει καν να εγκαθιδρυθεί η αστική δημοκρατία και με μία πλούσια ιστορία πολιτικών εκτροπών και στρατιωτικών δικτατοριών, η μετάβαση στην απολυταρχία μέσα στην περίοδο βαθιάς κρίσης είναι ευκολότερη. Η εξουσία (ανεξαρτήτως δημοκρατικής ή άλλης «νομιμοποίησης») χρησιμοποιεί κατά παράδοση τρία όπλα για να επικυριαρχήσει: την υπερυγκέντρωση, την πατριδοκαπηλεία και την καταστολή. Στην Ελλάδα του 2010, τον πολύ ευαίσθητο τομέα της κρατικής καταστολής έχει αναλάβει ένας επικίνδυνος και λαϊκιστής πολιτικάντης με μακρά ιστορία στο «χώρο ευθύνης» του. Μία μιντιακή καρικατούρα η οποία έχτισε το μύθο της πάνω σε μία τυχαία έκρηξη και, όπως θα δούμε στη συνέχεια, η καριέρα του περιστοιχίζεται από «ατυχήματα», «αυτοκτονίες» και «φόνους».

Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, με την φροντίδα των κυρίαρχων ΜΜΕ που ήδη από την αρχή της «καριέρας» του στον τομέα της κρατικής καταστολής δεν έπαψαν ποτέ να εκδηλώνουν το θαυμασμό απέναντί του, εκμεταλλεύτηκε όσο κανείς άλλος πολιτικός στην ιστορία ένα τυχαίο γεγονός. Ένα ατύχημα. Μία ανθρώπινη βλακεία. Μία τυχαία έκρηξη χειροβομβίδας στα χέρια του Σάββα Ξηρού, αποτελεί την εκκίνηση μίας αμφίβολης νομιμότητας εκστρατείας με τελική κατάληξη την (μερική;) εξάρθρωση της «17 Νοέμβρη» και μία άκρως θεατρική δικαστική διαδικασία που θα ταίριαζε άψογα στη Χιλή του Πινοτσέτ ή την Αργεντινή του Βιντέλα. Ο «αδέκαστος» εισαγγελέας Ιωάννης Διώτης, αναδεικνύεται σε πρωτοπαλίκαρό του και βοηθά τα μέγιστα για να χτίσει το δημοφιλέστατο προφίλ του Χρυσοχοϊδη, μέσα από μία εξώφθαλμα παράτυπη διαδικασία ανακρίσεων του βαριά τραυματισμένου και σε κατάσταση καταστολής Ξηρού, στο θάλαμο νοσηλείας του τελευταίου στον Ευαγγελισμό. Μία παράτυπη (αν όχι θρασύτατα παράνομη) διαδικασία που θα γίνει πλήρως αποδεκτή από το δικαστήριο στη συνέχεια.

«Οι προανακριτικές απολογίες μου πάρθηκαν στην Εντατική του ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ από τους Διώτη, που μου είχε παρουσιαστεί σαν Αστυνόμος (Γιάννης), τον στρατηγό Σύρο και τον Φ. Παπαγεωργίου μετά από σκληρά και απάνθρωπα βασανιστήρια με χρήση ψυχοτρόπων και παραισθησιογόνων ουσιών, ενώ ήμουν πολυτραυματίας και ετοιμοθάνατος, δεμένος συνεχώς με σκοινιά και επί τέσσερις ημέρες άγρυπνος».

(από τα πρακτικά της δίκης της 17Ν)

«Οι νυχτερινές συζητήσεις στον Ευαγγελισμό και οι αρμένικες επισκέψεις του αρμοδίου Εισαγγελέα στο δωμάτιο, όπου νοσηλεύεται ο Σάββας Ξηρός έχουν πραγματικά ενδιαφέρον. Ένας εκπρόσωπος του νόμου και ένας τρομοκράτης, κάθε βράδυ σχεδόν, συναντώνται και περνούν μαζί για ώρες, ατέλειωτες νύχτες μιλώντας όχι μόνο για τρομοκρατία».

Βήμα, 11/7/2002

Εννοείται ότι η συνεισφορά του Διώτη στην λαοφιλία του Χρυσοχοϊδη, όπως θα δείτε παρακάτω, δεν θα μείνει χωρίς ανταπόδοση. Μπορεί ο υπουργός να είναι πολλά πράγματα, αλλά αχάριστος δεν είναι.

Τα ΜΜΕ χτίζουν ήδη από την πρώτη θητεία του ένα προσωπείο αποφασιστικού και ικανού πολιτικού, στα όρια της αγιογράφησης

Απροκάλυπτα ναρκισιστής, καβαλά το καλάμι με την υπόθεση «17Ν», σε μία περίοδο που το «ράδιο αρβύλα» έφτασε σε σημείο να διαδίδει ότι την ιστορία έχει αναλάβει το Χόλιγουντ με τον Τζόρτζ Κλούνεϊ να προκρίνεται για να αναλάβει την ενσάρκωση στο πανί του διάσημου πλέον στις ΗΠΑ «σοσιαλιστή Έλιοτ Νες». Έκτοτε δεν πρόκειται να ξεκαβαλήσει το καλάμι…

Δίπλα στην «επιτυχία» της εξάρθρωσης της «17Ν», στα έργα Χρυσοχοϊδη στέκεται και η σύλληψη των «μελών» του ΕΛΑ. Άλλη μία θεαματική εκστρατεία τρομολαγνείας από την οποία το μόνο που μένει σήμερα είναι ένα γκρεμισμένο κατηγορητήριο και μία ομάδα ανθρώπων κατεστραμένων από έναν πολυετή δικαστικό αγώνα, του οποίου η αθωωτική απόφαση (που, σημειωτέον, πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων) μόνο ως ηθική δικαίωση μπορεί να θεωρείται και τίποτε περισσότερο, αφού ουδείς κατανόησε το παραμικρό από τους μηχανισμούς χειραγώγισης και καταστροφής προσώπων και προσωπικοτήτων του εξαμβλωματικού ελληνικού «σοσιαλιστικού» συστήματος εξουσίας. Ακόμη και απέναντι σε αυτό το πασιφανές στραπατσάρισμα ο Χρυσοχοϊδης απαντά με μία θρασύδειλη δήλωση: «Δεν θεωρώ σωστό να τοποθετηθώ επί μιας απόφασης, το σκεπτικό της οποίας δεν έχει ακόμα καθαρογραφεί και δημοσιευθεί, πόσο μάλλον επί μιας υπόθεσης για την οποία δεν υπάρχει ακόμα αμετάκλητη απόφαση». Δηλαδή αν αναζητείς μία έντιμη απάντηση… ζήσε Μάη μου.

Λαϊκιστής ρουσφετολόγος παλαιάς κοπής

Τις πρώτες ημέρες «μετασοσιαλισμού» στην Ελλάδα (δηλαδή όταν επιτέλους ο Γεώργιος Β’ Παπανδρέου Γ’, κατάφερε να μπει με κόπο στο πάνθεον μία σειράς εγκληματικά αποτυχημένων πρωθυπουργών της μεταπολίτευσης) κυριάρχησε ένα καθαρά επικοινωνιακό κλίμα πάταξης της κρατικής διαφθοράς. Υπουργοί εξωβελίζονταν για απλά σημειώματα ρουσφετιών, ενώ παράλληλα όλη η κρατική μηχανή βρισκόταν σε παράλυση προκειμένου να αναζητηθούν οι «άριστοι» διοικητές με βάση το βάρος της στίβας των διδακτορικών που έφεραν στο βιογραφικό τους. Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της πολύ σύντομης και πολιτικά μελοδραματικής περιόδου, εξαιτίας ενός ακόμη «ατυχήματος» από τη μεγάλη σειρά «τυχαίων» τραυματισμών και θανάτων που τον ακολουθούν. Μία απόπειρα αυτοκτονίας από τον έβδομο όροφο του αστυνομικού μεγάρου αποκαλύπτει ότι, ανάμεσα στις άλλες «εξυπηρετήσεις», ο Χρυσοχοϊδης έβγαζε την υποχρέωση στο φίλο του Γιάννη Διώτη, τοποθετώντας το γιο του Παναγιώτη σε θέση νομικού συμβούλου στο υπουργείο. Ο 28χρονος Παναγιώτης επιχείρησε να αυτοκτονήσει, όταν πλέον δε μπορούσε να συνεχίσει να λέει ψέμματα πώς ετοιμαζόταν να παραλάβει το πτυχίο του από τη νομική. Ως εδώ, σε περίπτωση που ο Χρυσοχοϊδης δε γνώριζε ότι είχε προσλάβει ως νομικό σύμβουλο ένα φοιτητή νομικής, θα είχαμε να κάνουμε με ένα τραγικό οικογενειακό περιστατικό με ελαφριές δόσεις ευνοιοκρατίας που όμως για τα δεδομένα της Ελλάδα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως λογική (ακόμη και με κριτήρια «μετασοσιαλιστικής αριστοκρατίας» για την οποία μας πιπίλιζε τα αυτιά ο πρωθυπουργός). Όμως ο υπουργός ήταν γνώστης της κατάστασης, άρα είχε τοποθετήσει σε μία θέση ευθύνης άνθρωπο χωρίς πτυχίο και ταυτόχρονα γιο κολλητού του. Όμως, λίγα εικοσιτετράωρα μετά τη θεατρική αποπομπή Ρόβλια για μία λίστα μεταθέσεων που «διέρρευσε» από το γραφείο του, δεν ισχύουν τα ίδια κριτήρια για τον «λαοπρόβλητο» Χρυσοχοϊδη.

Το γελοίον της υπόθεσης βέβαια δεν είναι το γεγονός ότι ουδείς καταλόγισε ευθύνη στον υπουργό ΠΡΟ.ΠΟ. αλλά η θρασύτατη αντίδρασή του στις ελάχιστες φωνές (και μόνον μέσω blogs) που ακούστηκαν για την «παρασπονδία» του. Δεν τού αρκεί λοιπόν που παραμένει προκλητικά στο απυρόβλητο, τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τα media, αλλά προβαίνει στις αγαπημένες του λεκτικές επιθέσεις απέναντι σε οποιονδήποτε τολμά να τον κρίνει:

«Από χθες το πρωί και με αφορμή μια τραγική ανθρώπινη ιστορία που αφορά σε συνεργάτη μου, επιχειρείται ένας «μιντιακός» κανιβαλισμός κυρίως μέσω ίντερνετ, που προκαλεί πολλά ερωτήματα. Προσπαθούν κάποιοι να δημιουργήσουν νοσηρά σενάρια εκεί που η πραγματικότητα μιλά από μόνη της και δεν επιδέχεται απολύτως καμία αμφισβήτηση.

Επέλεξα να δώσω μια ευκαιρία σε ένα νέο άνθρωπο με ικανότητες, εντιμότητα και ευαισθησία, περιμένοντας καλή τη πίστη να μου προσκομίσει το πτυχίο του, χωρίς κανένα απολύτως οικονομικό κόστος για το Δημόσιο.

Καλώ όλους να σεβαστούν τον νέο που ευτυχώς βρίσκεται στη ζωή και χρειάζεται τη στήριξη όλων μας για να βγει πιο δυνατός από αυτήν την περιπέτεια, όπως και την οικογένειά του που αυτές τις ώρες δοκιμάζεται. Επιτέλους, να σταματήσει τώρα η συνωμοσιολογία και τα αρρωστημένα σενάρια»

19-ΔΕΚ-2009

Αμετανόητος ψεύτης

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι μεγαλοστομίες του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη τον έχουν αφήσει εντελώς έκθετο. Για καλή του τύχη, η μιντιακή του προσωπικότητα (γνήσιος νεοέλλην τηλεμαϊντανός) και το απυρόβλητο που του εξασφαλίζουν τα άκρως συντηρητικά και διαπλεκόμενα ΜΜΕ, δεν αφήνουν να διαφανεί το μέγεθος της υποκρισίας του στο ευρύ κοινό.

Συνυπεύθυνος για την παραμονή σε πλήρη ισχύ του ακραία χουντολαγνικού «κουκουλονόμου», ο οποίος συνεχίζει να στέλνει πίσω από τα κάγκελα διαδηλωτές αποκλειστικά με ψευδείς καταθέσεις καρμπόν αστυνομικών μαρτύρων (τη στιγμή που αποδεδειγμένα μεγαλοαπατεώνες, όπως ο Π. Ψωμιάδης, χαίρουν ασυλίας).

Την κατάργηση του νόμου που ορίζει αυστηρότερες ποινές για τους κουκουλοφόρους προωθεί η κυβέρνηση. Όπως δήλωσε ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χάρης Καστανίδης, έκανε την εισήγηση στο άτυπο Υπουργικό Συμβούλιο το απόγευμα της Πέμπτης και η τροπολογία αναμένεται σύντομα στη Βουλή. Κατά του εν λόγω νόμου τάχθηκε και ο υπουργός Προ.Πο. Μιλώντας στο κεντρικό δελτίο του Mega, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έκανε λόγο για «αστεία ρύθμιση» και κατέληξε: «δεν χρειάζονται ειδικές ρυθμίσεις που ποινικοποιούν συμπεριφορές κυρίως μικρών παιδιών».

22 ΟΚΤ 2009

Έκτοτε έχουν περάσει πέντε ολόκληροι μήνες και μόλις προχθές ο Χάρης Καστανίδης επανέλαβε την πρόθεση για την κατάργηση του απαράδεκτου αυτού νόμου. Ένας γενναίος αριθμός ανθρώπων έχουν ξυλοκοπηθεί, προφυλακιστεί και εξευτελιστεί εξαιτίας του «κουκουλονόμου» στη διάρκεια αυτών των πέντε μηνών. Τελευταίο του θύμα ένας δάσκαλος κολύμβησης για μικρά παιδιά, ο οποίος ξεδιάντροπα σύρρεται στις φυλακές και τα δικαστήρια με το συνηθισμένο κατηγορητήριο, το οποίο τον καθιστά υπόδικο για κακουργηματικές πράξεις, χωρίς αποδείξεις, χωρίς ενοχοποιητικά στοιχεία, χωρίς καν μάρτυρες. Απέναντι στο σάλο που ξεσήκωσε ο εγκλεισμός του Μάριου Ζ., ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης αντιδρά με το συνηθισμένο εκνευρισμό και μεγαλοπρεπή βερμπαλισμό του:

«Εδώ και λίγες ημέρες, ορισμένοι προσπαθούν να δημιουργήσουν κλίμα έντασης … επικαλούμενοι δήθεν ντοκουμέντα ή περαιτέρω μαρτυρίες, στέλνοντας επιστολές στο διαδίκτυο ή δημοσιεύοντας “πύρινες” ανακοινώσεις στον Τύπο …

Θέλω να στείλω ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση, και ειδικότερα προς τον ίδιο τον νεαρό συμπολίτη μας ότι αυτή η κυβέρνηση δεν κατασκευάζει ούτε επινοεί κατηγορητήρια. Όπως έχουμε αποδείξει από την πρώτη μέρα στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, δεν συγκαλύπτουμε την αλήθεια, σεβόμαστε τα δικαιώματα των πολιτών, στεκόμαστε απέναντι στην αυθαιρεσία και στη σπίλωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, απ’ όπου και αν αυτή προέρχεται».

Η πραγματικότητα, τα έργα και οι ημέρες του, αποτελούν τον αδιάψευστο μάρτυρα της βαθύτατης υποκρισίας του και της αχαλίνωτης ψευδολογίας του. Σήμερα σιωπαίνει εκκωφαντικά απέναντι στην «ειδική ρύθμιση που ποινικοποιεί συμπεριφορές» (δικά του λόγια), κατά της οποίας έβαλε προεκλογικά πλην όμως αγκάλιασε με στοργή όλους αυτούς τους μήνες της δικής του εξουσίας.

Επόμενη στάση: διακριτικά αστυνομικών. Διακριτικά που παραμένουν έως και σήμερα πάρα πολύ… διακριτικά, παρόλες τις επαναλαμβανόμενες δηλώσεις περί του αντιθέτου από τον συστηματικά ψεύτη Μιχάλη Χρυσοχοϊδη.

«Από 2 Ιανουαρίου 2010 με βάση την ανακοίνωση που σας έκανα προ ολίγων εβδομάδων, όλοι οι αστυνομικοί της χώρας θα φέρουν διακριτικά, πέρα των αριθμών θα δούμε και τι άλλα διακριτικά θα φέρουν έτσι ώστε να είναι γνωστή η ταυτότητα με αυτονόητο τρόπο σε όλους τους πολίτες».

9 ΔΕΚ 2009

Στην ίδια συνέντευξη όπου επαναλαμβάνει χωρίς ντροπή και με ρητό τρόπο τις ανύπαρκτες εντολές του περί ευκρινούς τοποθέτησης αριθμών και ονομάτων στις στολές των αστυνομικών και των ΜΑΤ,  εκτυλλίσεται ο παρακάτω γλαφυρός διάλογος:

Δημοσιογράφος: κ. Υπουργέ μία ερώτηση. Εγώ προσωπικά πριν από δύο εβδομάδες σας άκουσα καθαρά να λέτε για τα διακριτικά που θα φέρουν οι αστυνομικοί και όσον αφορά στην επιβολή του νόμου για τους δύο ειδικούς φρουρούς… Δυστυχώς όμως διαπίστωσα με τρόμο ότι αυτές τις τελευταίες μέρες με τα επεισόδια ότι ουδείς αστυνομικός έφερε διακριτικά. Σας ακούω τώρα να λέτε 2 Ιανουαρίου. Η ερώτηση που έχω είναι η εξής: Είναι τόσο πολύ δύσκολο και χρειάζεται κάποιος…

Υπουργός: Είναι δύσκολο γιατί είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι τεχνικό ζήτημα και ζήτημα προετοιμασίας. Γιατί δεν το ρωτήσατε αυτό τόσα χρόνια; Εγώ αναρωτιέμαι εσείς που είστε τόσο ευαίσθητος, γιατί δεν ρωτήσατε τόσα χρόνια πεντέμιση χρόνια τους κυβερνώντες; Η απάντηση είναι λοιπόν ότι υπάρχει ένα τεχνικό ζήτημα προετοιμασίας, τίποτε άλλο. Γιατί δεν είναι μόνο τα διακριτικά, εγώ θέλω να υπάρχει και όνομα.

 

Όταν ένας 88χρονος δέχεται την "περιποίηση" των ΜΑΤ, ωφείλει να αναζητήσει την "ταυτότητά" τους στον... σβέρκο τους.

Υπενθυμίζω ότι η αρχική του δήλωση και η έκδοση της εγκυκλίου έχει γίνει από τις 24 Νοεμβρίου 2009 («Ο αστυνομικός δεν είναι ανώνυμος, είναι επώνυμος, έχει διακριτικά, είναι υπάλληλος του ελληνικού κράτους και της ελληνικής δημοκρατίας και υπηρετεί τις υποχρεώσεις, τις οποίες έχει ορκιστεί να υπηρετεί»). Μία ρηματική ανακοίνωση άνευ αντικρύσματος και μηδενικής αξίας, που όμως ξεσήκωσε θύελλα στη συντεχνία των αστυνομικών. Οι «άγρυπνοι φρουροί» της τάξης, φοβούμενοι ότι πλέον θα στοχοποιούνται για την ανεξέλεγχτη ως και σήμερα δράση τους, απειλούν θεούς και δαίμονες, απαιτώντας από τον υπουργό να ανακαλέσει ώστε να μη βρεθεί μπροστά σε ένα κύμα παραιτήσεων. Αναρίθμητα φασιστομπλόγκ αναπαράγουν κατάρες εναντίον του «αντεξουσιαστή» υπουργού, μιλώντας για «δάκτυλο αναρχικών». Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης επιλέγει την πιο αγαπημένη του τακτική σε αυτές τις περιπτώσεις: παριστάνει την κότα.

Στην επισήμανση του δημοσιογράφου ξεχνά αμέσως τους προηγούμενους λεκτικούς παλλικαρισμούς του και επιλέγει να κρυφτεί πίσω από τα «τεχνικά προβλήματα» (σ.σ. να υποθέσω ότι έχει σκαλώσει στο ζήτημα του μεγέθους και του χρώματος της γραμματοσειράς). Ταυτόχρονα όμως δεν μπορεί να κρύψει τον αυθάδη Χρυσοχοϊδη και αντεπιτίθεται κατηγορώντας το δημοσιογράφο για επιλεκτική ευαισθησία. Στην πράξη, παριστάνει το αδιάβαστο μαθητούδι που καρφώνει το Γιαννάκη στο διπλανό θρανίο επειδή «κι αυτός δεν έκανε την εργασία του στα θρησκευτικά». Ασημαντότητες…

Εννοείται ότι ακόμη και σήμερα αναζητούνται τα διακριτικά των ΜΑΤ (μόνο αριθμός, αλλά όχι όνομα) στο πίσω και κάτω μέρος του κράνους. Και όσο ένας δειλός υπουργός προϊσταται ενός θρασύδειλου σώματος πραιτόρων, τα διακριτικά θα συνεχίσουν να αναζητούνται. Ενδεχομένως στο μέλλον μάλιστα να μετακομίσουν στο εσωτερικό τού υπηρεσιακού σώβρακου.

Την ίδια εποχή ο «Υπουργός Προστασίας» υπόσχεται και την κατάργηση των απαγορευμένων από τις διεθνείς συνθήκες χημικών που χρησιμοποιούνται -πάντα με ενθουσιασμό- από τα ΜΑΤ και που καθιστούν το κέντρο της Αθήνας σε απέραντο πεδίο απεντόμωσης κάθε τρεις και λίγο. Υποκριτής εκ πεποιθήσεως, προγραμματίζει την κατάργηση των δακρυγόνων πρωταρχικά για λόγους… οικολογικούς!

«Γι’ αυτό είπαμε ότι καταργούνται πλέον τα χημικά. Θα πρέπει να αναζητήσουμε νέους τρόπους πιο φιλικούς προς το περιβάλλον και τους ανθρώπους, γιατί πραγματικά τα χημικά είναι μια φρικαλέα υπόθεση, πολύ επιβαρυντική για το περιβάλλον και την υγεία των ανθρώπων».

22 ΔΕΚ 2009

Μετά την πρόσφατη πανεργατική πορεία της 11ης Μαρτίου, όταν για μία ακόμη φορά τα ΜΑΤ ψέκασαν το σύμπαν με απαγορευμένα χημικά (σ.σ. λίγες ημέρες πριν ψέκασαν τον Μανώλη Γλέζο έξω από τη βουλή, στέλνοντάς τον στο νοσοκομείο), ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης συνεχίζει να υποκρίνεται. Μόνο που τώρα, μέσα στη μεγαλομανία των δηλώσεών του, αποκαλύπτεται η πραγματικότητα: τα χημικά θα καταργηθούν μόνο όταν βρεθεί κάτι αντίστοιχα αποτελεσματικό για την καταστολή των διαδηλώσεων. Εκτοξευτές νερού και μπογιάς, σκυλιά, «μη θανατηφόρα» όπλα; Ίσως και όλα μαζί θα επιστρατευτούν λίαν συντόμως εναντίον του διογκούμενου κύματος δυσαρέσκειας των πολιτών αυτής της χώρας.

Και μία πρόβλεψη: ό,τι κι αν αντικαταστήσει τον «κουκουλονόμο» και τα δακρυγόνα θα είναι πιο σκληρό, πιο αυθαίρετο και ταυτόχρονα πιο… γελοίο.

Φλερτάροντας με τη μαφία

Ποτέ ένας Νονός δε βάφει τα χέρια του με αίμα. Κι όχι μόνο… Ποτέ δε δίνει ρητή εντολή για μία δολοφονία. Υπάρχει κώδικας που καταλαβαίνουν τα τσιράκια της μαφίας και εκτελούν. Άλλωστε, ο Νονός είναι οικογενειάρχης, καλός χριστιανός και κλαίει πάντα πάνω από τον τάφο του θύματός του.

Με αφορμή το φόνο ενός αθώου 25χρονου στη συμπλοκή του Βύρωνα, ο οποίος δέχτηκε εννιά σφαίρες από περίστροφο ασφαλίτη που κραύγαζε «τον έφαγα!», ο Χρυσοχοϊδης κάνει τις ακόλουθες δηλώσεις:

«Χθες το απόγευμα στο Βύρωνα, η Αστυνομία κατάφερε να συλλάβει δύο ιδιαίτερα επικίνδυνους και βίαιους κακοποιούς. Δόθηκε κυριολεκτικά μια κρίσιμη μάχη, που δυστυχώς είχε βαρύ τίμημα: έχασε τη ζωή του ένας συνάνθρωπός μας. Ένας φτωχός νέος μετανάστης που έτυχε να βρεθεί στο λάθος σημείο. Ο θάνατός του, αποτελεί για μας ένα οδυνηρό γεγονός και μας προβληματίζει όλους»

«Εκφράζω τη θλίψη μου, την οδύνη μου και τα συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του άτυχου αυτού νέου. Θέλω να τους διαβεβαιώσω ότι η Πολιτεία θα πράξει στο ακέραιο το καθήκον της απέναντί τους. Το γεγονός του θανάτου του ανθρώπου αυτού μας λυπεί ιδιαίτερα».

17 ΦΕΒ 2010

Επισημαίνω ότι τα λόγια ενός πολιτικού δεν είναι ποτέ τυχαία, αλλά προσεκτικά επιλεγμένα. Στην προκειμένη περίπτωση η ενέργεια του φόνου είναι προφανές ότι, κατά τον υπουργό, δεν έχει υποκείμενο. Το θύμα απλώς «έχασε τη ζωή του» και ο φόνος αποτελεί «γεγονός». Ταυτόχρονα ο θάνατος ενός πολίτη, παρότι πασπαλίζεται με λαϊκίστικες κορώνες και κροκοδείλια δάκρυα, είναι ξεκάθαρα δικαιολογημένος. Ο υπουργός δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: το θύμα βρέθηκε στο λάθος σημείο. Εμμέσως πλην σαφώς -αφού δεν υφίσταται υποκείμενο- ο νεκρός είναι υπεύθυνος, έστω και ακουσίως, για το θάνατό του. Ο Χρυσοχοϊδης κλείνει το μάτι στους ένοπλους «προστάτες του πολίτη». Το κωδικοποιημένο μήνυμα που δίνει την εντολή για το πάτημα της σκανδάλης στην επόμενη συμπλοκή έχει δοθεί.

Ο λόγος του Χρυσοχοϊδη σφύζει τραγικής ειρωνίας, κάτι που αποδεικνύεται με έναν ακόμη θάνατο μερικές ημέρες αργότερα. Κρατήστε καλά στο μυαλό σας το πώς ορίζει -ο πάντα λαϊκιστής- την αξία της ανθρώπινης ζωής «ακόμη και των κακοποιών που καταδιώκονται», πριν πάτε παρακάτω.

«Η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι απόλυτη αξία και πρέπει να είναι απόλυτη αξία για τις υπηρεσίες ασφαλείας του κράτους. Όχι μόνο των φιλήσυχων πολιτών, αλλά ακόμη και των κακοποιών που καταδιώκονται ή αναζητούνται από την Αστυνομία. Για το λόγο αυτό, ήδη για το περιστατικό διεξάγεται προανάκριση από την πλευρά της δικαιοσύνης, η οποία θα ρίξει άπλετο φως στις συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη».

Με το χέρι στη σκανδάλη

Εικόνες σαν κι αυτή που ξεσήκωσαν θύελλα το 2008, τείνουν να θεωρούνται συνηθισμένες λιγότερο από δύο χρόνια μετά.

Στη Δάφνη θα έρθει η επιβεβαίωση της υποψίας ότι έχει δοθεί το ελεύθερο στους «trigger happy» αστυνομικούς να πυροβολούν κατά βούληση. Δε θα σταθώ στο κατά πόσο ο Λάμπρος Φούντας είναι «αγωνιστής», «ένοπλος ληστής» ή «τρομοκράτης». Το γεγονός ότι είναι νεκρός με σφαίρα από περίστροφο αστυνομικού την οποία δέχτηκε στην ωμοπλάτη αρκεί για την επιβεβαίωση του νέου «δόγματος» (και ενδεχομένως της ύπαρξης ρητών εντολών).  Ο Λάμπρος Φούντας όμως ήταν ένοπλος, οπότε δε χρειάζεται καν να τηρηθούν τα προσχήματα. Ούτε έρευνα, ούτε προανάκριση, ούτε καν ΕΔΕ για το φόνο υπόπτου κατά σαφή παραβίαση της νομοθεσίας. Ο Ν.3169/2003 (άρθρο 3) ορίζει ότι απαγορεύεται ο πυροβολισμός εξουδετέρωσης όταν ο δράστης τρέπεται σε φυγή, ενώ επιτρέπει σαφώς μόνο πυροβολισμό ακινητοποίησης, δηλαδή σε μη ζωτικά όργανα, ακόμη κι αν ο ύποπτος κάνει χρήση του όπλου του. Αντιθέτως, οι χαρακτηρισμοί του ως «τρομοκράτη του Ε.Α.» και «ένοπλου ληστή» όχι μόνο φαίνεται να δίνουν άφεση αμαρτιών στους δολοφόνους του, αλλά και να ανοίγουν διάπλατα την πόρτα στους επόμενους φόνους με την ομόθυμη στήριξη (όπως πάντα) των ΜΜΕ. Οι ομοιότητες με τη λειτουργία της μαφίας όσο πάνε γίνονται και πιο ανατριχιαστικές. Θυμηθείτε το, από εδώ και πέρα το μόνο που θα συζητείται είναι το σε ποιο βαθμό η δράση του (επόμενου) νεκρού δικαιολογεί τη δολοφονία του.

Short Link: http://wp.me/pPn6Y-mu


ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ: «Η νύχτα των κρυστάλλων», μαζική καταστολή, στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας και ένας «σοσιαλιστής» υπουργός σε ρόλο διοικητή των «Ες-Α»

για το 2ο μέρος

Short Link: http://wp.me/pPn6Y-mD