Μιχάλης Χρυσοχοϊδης Οι νύχτες των κρυστάλλων

Posted on 24 Μαρτίου, 2010 11:50 μμ από

0


ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Zaphod Beeblebrox

Τόσο την προηγούμενη όσο και την ημέρα των διαδηλώσεων για τον ένα χρόνο από το φόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, η ΕΛΑΣ οργάνωσε ένα από τα μεγαλύτερα πογκρόμ προληπτικών συλλήψεων που θα συγκρίνονταν μόνο με περιόδους στρατιωτικής χούντας. 850 άνθρωποι στα Εξάρχεια και άλλες περιοχές του κέντρου των Αθηνών σύρρονται μαζικά σε αστυνομικά τμήματα και τη ΓΑΔΑ. Ελάχιστοι από αυτούς γνωρίζουν τα δικαιώματά τους και ακόμη λιγότεροι τα διεκδικούν. Στόχος, η μαζική «απόσυρση» εν δυνάμει διαδηλωτών και -το κυριότερο- η αναβάθμιση της βάσης δεδομένων της Κρατικής Ασφάλειας με ονόματα, διευθύνσεις και δακτυλικά αποτυπώματα, ατόμων που θα μπορούν εύκολα να στοχοποιηθούν όταν οι περιστάσεις το απαιτήσουν.

Ο γκεμπελίσκος υπουργός γνωρίζει καλά ότι μία τέτοια μαζική επιχείρηση δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από την κατ’ όνομα νομοτυπία της, ειδικά μάλιστα όταν χρησιμοποιείται ένα μητσοτακικής έμπνευσης προεδρικό διάταγμα (Π.Δ. 141/1991). Πρέπει επειγόντως να αναζητηθεί ηθική νομιμοποίηση για το αφελές πόπολο στο οποίο αρέσκεται να απευθύνεται και από όπου αντλεί την ισχύ του ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης.

«Είχαμε σαφείς ενδείξεις ότι κάποιοι ετοιμάζονταν να στήσουν τη νύχτα των κρυστάλλων στην Αθήνα, ως άλλο ένα πογκρόμ βίας και μίσους. Δεν τα κατάφεραν … Οι προσαγωγές ήταν στοχευμένες. Δηλαδή αποτρέψαμε πάνω από 100 ενέργειες που θα είχαν δημιουργήσει καταστροφές στην πόλη αυτή. Μέσα από ένα δίκτυο πληροφοριών που επιτέλους αποκτούν οι υπηρεσίες μας».

9 ΔΕΚ 2009

Όπως ανέφερα και στο πρώτο μέρος του άρθρου, ο πολιτικός ποτέ δεν επιλέγει στην τύχη τις λέξεις που εκστομίζει, ειδικά όταν αυτές έχουν συμβολικό νόημα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως ο Χρυσοχοϊδης ξεπερνά τον ίδιο του τον εαυτό, βασιζόμενος στο γεγονός ότι οι ημιμαθείς ψηφοφόροι του (και ψηφοφόροι του Καρατζαφέρη) στο άκουσμα της έκφρασης «νύχτα των κρυστάλλων» θα φανταστούν κάτι κακό που έχει να κάνει με ναζί, χρησιμοποιώντας την αγαπημένη στον «κεντρώο τυχοδιωκτισμό» επικοινωνιακή ταύτιση της αναρχίας με το φασισμό. Έχει λοιπόν το θράσος να τραβήξει αναλογίες με το πρώτο μαζικό χτύπημα του ναζισμού εναντίον της εβραϊκής μειονότητας σε Γερμανία και Αυστρία, οργανωμένο από το αντίστοιχο Χιτλερικό «υπουργείο» και εκτελεσμένο από παρακρατικές ομάδες του Γ’ Ράιχ. Να θυμίζω όμως στον υπουργό, ότι ο Ράινχαρτ Χάινριχ, το ίδιο άτομο που οργάνωσε τη «νύχτα των κρυστάλλων», λίγα χρόνια πριν ενορχήστρωσε τη «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», εξολοθρεύοντας σε ένα βράδυ την ηγεσία των S.A. και ολοκληρώνοντας το σχέδιο κατάργησης του συστήματος δικαιοσύνης στη ναζιστική Γερμανία. Έκτοτε ο απόλυτος ελέγχος των ίδιων των ζωών των Γερμανών πολιτών περιέρχεται στα χέρια των S.S.

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι στο «σπορ» των προσαγωγών προς άγραν δακτυλικών αποτυπωμάτων ο υπουργός Προ.Πο. έχει αναδειχτεί πρωταθλητής ήδη από την προηγούμενή του θητεία:

Τον Απρίλιο 2002, προτού δηλαδή ξεδιπλωθεί η επιχείρηση εξάρθρωσης της τρομοκρατίας, οι εγκληματολογικές υπηρεσίες με υπερηφάνεια ανακοίνωναν ότι δημιουργούν μια βάση δεδομένων δακτυλικών αποτυπωμάτων (ύψους, τότε, 400.000), ώστε να τροφοδοτηθεί το αυτόματο σύστημα αναγνώρισης (ΑΣΑΔΑ), μέσω του οποίου θα περάσει «μεγάλο μέρος της αντιεγκληματικής πολιτικής του υπουργείου Δ. Τάξης, ενόψει και των μέτρων ασφάλειας που συνδυάζονται με την Ολυμπιάδα». «Για τον εμπλουτισμό των αρχείων με νέα αποτυπώματα -υπογραμμίζουν πηγές του Υπουργείου- οι αρχές χρησιμοποιούν πλέον τη μέθοδο των εξακριβώσεων, δηλαδή τις προσαγωγές πολιτών». «Το τμήμα δακτυλοσκοπίας δούλεψε το 2001 9.555 υποθέσεις εξακριβώσεων», αναφέρει το σχετικό δελτίο τύπου.

Ιός, 8 ΔΕΚ 2002

Διοικητής στρατού κατοχής;

Το Δεκέμβριο του 2008, τις ημέρες που η Ελλάδα συγκλονιζόταν από τις αυθόρμητες μαζικές διαδηλώσεις που πυροδοτήθηκαν από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, η παραπαίουσα καραμανλική κυβέρνηση βάλλεται πανταχόθεν. Τα κοινοβουλευτικά κόμματα της κεντροδεξιάς (ΠΑΣΟΚ, ΛαΟΣ) κατηγορούν τον Προκόπη Παυλόπουλο για αδράνεια. Εκείνες τις ημέρες ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης εκτοξεύει μία ακόμη από τις γνωστές χοντράδες του, αποκαλώντας την Αθήνα «Καμπούλ». Κι όμως δεν πρόκειται για μία λεκτική αστοχία, αφού στο μυαλό του «νταβραντισμένου» πασόκου βουλευτή που δε βλέπει την ώρα να ξαναναλάβει το υπουργείο δημόσιας τάξης, είναι διαμορφωμένη η μέθοδος με την οποία πρόκειται ένα χρόνο μετά να αντιμετωπίσει τους Έλληνες πολίτες-διαδηλωτές ως… Αφγανούς αιχμαλώτους.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με το κατά πόσο ισχύει σήμερα η παρομοίωση της Αθήνας με την Καμπούλ, ο υπουργός κάνει σαφείς τους σκοπούς του για το πώς φαντάζεται ο ίδιος την Αθήνα μετά το Πάσχα:

Δημοσιογράφος: Τι χρόνο θέλετε; Είχατε πει στη Νέα Δημοκρατία ότι είναι Καμπούλ η Ελλάδα. Την Καμπούλ τώρα τη διαχειρίζεστε εσείς.

Υπουργός: Βεβαίως διαχειριζόμαστε την Καμπούλ, ίσως και κάτι χειρότερο ακόμη. Εγώ σας υπόσχομαι το εξής: ότι μετά το Πάσχα θα υπάρχει στην Αθήνα αστυνόμευση εμφανής η οποία θα είναι πρωτοφανής για τα χρονικά της αστυνόμευσης στη χώρα.

18 ΦΕΒ 2010

Σήμερα το πρωί ανακοινώθηκαν πιο αναλυτικά στοιχεία σχετικά με την επιχείρηση «Καθαρή Αθήνα» όπως βάφτισε την επικείμενη «αποκαμπουλοποίηση» ο υπουργός Προ.Πο. Πρόκειται για ένα ακόμη -από τα δεκάδες- σχέδιο μαζικής «σκούπας» σε γειτονιές του κέντρου, όπου η εγκληματικότητα αντιμετωπίζεται με απάνθρωπα οριζόντιο τρόπο που εξομοιώνει τα πρεζάκια με τους πρεζέμπορους και όλους τους μετανάστες με τους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Μόνο που τώρα τα προαναγγελόμενα της νέας επιχείρησης έχουν σαφή στρατιωτικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με τα Νέα, «έχει δοθεί η εντολή από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στους αστυνομικούς για “σκληρή” απάντηση στους κακοποιούς όταν θα έρχονται σε αντιπαράθεση μαζί τους. “Όταν θα βγαίνει όπλο εναντίον σας ή εναντίον πολιτών, τότε θα απαντάτε κι εσείς με τον ίδιο τρόπο” είναι η εντολή που δόθηκε στους ένστολους». Επίσης «Στο κέντρο της πρωτεύουσας, από την Πλατεία Συντάγματος μέχρι την Πλατεία Καραϊσκάκη και από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας μέχρι την Πειραιώς περιπολούν ή έχουν μόνιμη παρουσία περισσότεροι από 2.500 αστυνομικοί. Σε αυτή τη δύναμη θα προστεθούν 400 αστυνομικοί της ΔΙΑΣ, ενώ οι 330 αστυνομικοί της ομάδας Δ, θα έχουν πλέον την προσοχή τους στραμμένη περισσότερο στα Εξάρχεια και στην αποτροπή εφόδων από αντιεξουσιαστες». Ο Μιχάλης κάνει πόλεμο

Επιστρέφω στην προηγούμενη συνέντευξη, στην οποία δεν αποφεύγει τους ίδιους ακριβώς φωσκολικούς χαρακτηρισμούς που χρησιμοποίησαν οι προκάτοχοί του, της Νέας Δημοκρατίας. Πρέπει οι «λαϊκοί» των 700 ευρώ οπωσδήποτε να στηρίξουν το έργο της αστυνομίας των 1000 ευρώ! Πρέπει να της δικαιολογήσουν τα λάθη. Ποια θεωρούνται όμως «λάθη»; Μία τροχαία παράβαση που δεν τιμωρήθηκε ή ο εμβολισμός διαδηλώτριας από εποχούμενο αστυνομικό; Ένας διαρρήκτης που ξέφυγε ή ένας αθώος που πέφτει νεκρός από πυρά ανδρών της ασφάλειας; Πόσα ευρώ πρέπει να παίρνει ο αστυνομικός ώστε να του δίνεται το δικαίωμα να ψεκάζει έναν 88χρονο στα μούτρα; Πόσα για να αδειάζει μία γεμιστήρα στην πλάτη αθώου περαστικού; Επτακόσια, εξακόσια, πεντακόσια;;; Μειοδοσία λαϊκισμού και δημαγωγίας.

«Χρησιμοποιούμε την αστυνομία ως σάκο του μποξ. Ζητάμε όλοι από την αστυνομία να είναι τέλεια. Γιατί είναι όλοι οι άλλοι τέλειοι σ’ αυτή τη χώρα; … κάποιοι άνθρωποι που παίρνουν 1.000 έως 1.200 Ευρώ τον μήνα, δίνουν μάχη με τις χειροβομβίδες, με δεκάδες ή εκατοντάδες σφαίρες, με κίνδυνο της ζωής τους. Πρέπει αυτό να το καταλάβουμε καλά»

Στο πρώτο μέρος του άρθρου αναφέρθηκα -με συνειδητή δόση υπερβολής- σε τακτικές μαφίας που απελευθερώνουν το δάκτυλο στη σκανδάλη του υπηρεσιακού όπλου (σ.σ. «κάνε τη βρώμικη δουλειά και καθαρίζω εγώ»).

Αν αναγνώσει κανείς την επιχειρησιακή δράση της ΕΛΑΣ από τότε που ανέλαβε ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης το υπουργείο Προ.Πο., τόσο η στοχοποίηση πολιτικών χώρων όσο και η κλιμάκωση της βίαιης και παραβατικής αντίδρασης των ανδρών της αστυνομίας, είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς. Μαζικές προσαγωγές σε επιλεγμένες ομάδες πολιτών και σε συγκεκριμένες περιοχές, αυξανόμενα περιστατικά αυθαιρεσίας ως προς το κατηγορητήριο και τα ευρήματα (που ολοένα και πιο συχνά «φυτεύονται» ακόμη και μπροστά στις κάμερες), τραυματισμοί, ακόμη και θάνατοι. Κι όλα αυτά σε μόλις πέντε μήνες. Σε αυτό το σκηνικό, ο Χρυσοχοϊδης επιχειρεί να πείσει -πάντα με επικοινωνιακούς όρους- πρώτα από όλα τους πιο αφελείς από τους δυνητικούς ψηφοφόρους του, κατά δεύτερον το ίδιο το σώμα και ταυτόχρονα να μη γκρεμίσει το ψευδεπίγραφο προοδευτικό προφίλ του κόμματός του.

Τι έλεγε ο ίδιος ακριβώς μετά τον βαρύ τραυματισμό της Αγγ. Κουτσουμπού από άνδρα της ομάδας Δέλτα που έριξε με φόρα τη μοτοσυκλέτα του πάνω στο σώμα της άτυχης διαδηλώτριας του ΕΕΚ, ξυλοκοπώντας μάλιστα στη συνέχεια τους συντρόφους της που έσπευσαν να την προστατέψουν;

«Γνωρίζουμε ότι η πρόληψη, ενδεχομένως να ταλαιπώρησε ορισμένους πολίτες. Ενδεχομένως να είχαμε και περιστατικά όπου οι Αρχές έδειξαν υπερβάλλοντα ζήλο. Έχω δώσει εντολή να διερευνηθούν όλα. Και θα διερευνηθούν όλα σε βάθος. Εκφράζω τη συμπαράστασή μου και τις ευχές μου στην τραυματισμένη διαδηλώτρια που βρίσκεται στο νοσοκομείο. Από την πρώτη στιγμή η Πολιτική Ηγεσία του Υπουργείου ήταν παρούσα στα νοσοκομεία. Και για τους πολίτες, δηλαδή τη μία τραυματισμένη διαδηλώτρια και για τους 30 και πλέον αστυνομικούς, εκ των οποίων ο ένας βρίσκεται σε πολύ σοβαρή κατάσταση».

9 ΔΕΚ 2009

Προσέξτε τον τρόπο που κατ’ αρχήν δικαιολογεί («υπερβάλλων ζήλος») έως και δικαιώνει τη δράση της αστυνομίας («συμπονέστε τους 30 τραυματίες αστυνομικούς»). Ταυτόχρονα, το πώς επιχειρεί να προσεγγίσει το λαϊκό ένστικτο μέσω μελό αναφορών αναμεμειγμένων με ύφος σερίφη του αμερικάνικου far west. Τέλος, το πώς υπηρετεί έναν ψευδεπίγραφο προοδευτισμό, με τις φτηνές υποσχέσεις περί διερεύνησης της υπόθεσης. Η πιο επικίνδυνη δημαγωγία όμως από τα χείλη του υπουργού είναι εκείνη που εξισώνει τους πολίτες και τα σώματα ασφαλείας, τόσο ως θύτες όσο και ως θύματα. Τυπική φασίζουσα τακτική, που επαναλαμβάνεται συχνά:

«Όσο απεχθής μου είναι προσωπικά η άσκηση βίας από αστυνομικούς σε πολίτες, όσο απεχθείς είναι η αστυνομική αυθαιρεσία και βία που ζήσαμε τα προηγούμενα χρόνια με τις ζαρντινιέρες, με αυτούς οι οποίοι έδερναν ανυπεράσπιστους μετανάστες σε βρώμικά και απάνθρωπα κρατητήρια, άλλο τόσο απεχθής μου είναι η εικόνα βανδάλων και χούλιγκαν που επιτίθενται με δολοφονικές διαθέσεις σε αστυνομικούς υπαλλήλους των 1.000 Ευρώ ή σε νέα παιδιά δόκιμους των 300 ευρώ. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αναφέρεται μόνο στη μία εκδοχή βίας»

«Αυτή τη στιγμή τι πολεμάμε; Πολεμάμε τη βία των κακοποιών. Αλλά δεν πρέπει να υπάρχει ούτε από το Κράτος βία»

Τυπική φασίζουσα τακτική που εμπλέκει σκοπίμως τον αντεξουσιαστικό χώρο είτε με το ατομιστικό ποινικό έγκλημα, είτε ακόμη και με την ακροδεξιά:

«Σύμφωνα με τα στοιχεία της Αστυνομίας, λειτουργεί επαναστατικό ταμείο, στο οποίο συγκεντρώνονται χρήματα από ληστείες και απαγωγές και τα χρήματα χρησιμοποιούνται από την τρομοκρατία για την αγορά όπλων, ρουκετών κλπ»

«Ας τελειώνουμε με τους μεταπολιτευτικούς μύθους. Η τυφλή βία, το μίσος, η υποκουλτούρα που επωάζει τις καταστροφές δεν έχουν ιδεολογικό άλλοθι σε μια δημοκρατία»

Τυπική φασίζουσα τακτική, η οποία στο κοντινό μέλλον μπορεί να μεταφραστεί με εξισώσεις του τύπου δύο νεκροί αστυνομικοί στην τέλεση του καθήκοντος δικαιολογούν πέντε νεκρούς πολίτες από τα όπλα της αστυνομίας. Υπερβολές; Ενδεχομένως. Τον περασμένο Δεκέμβρη όμως εξέφραζα το φόβο μου ότι ο λόγος του Χρυσοχοϊδη θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε «επιχειρησιακά δικαιολογημένες απώλειες». Ο νεκρός του Βύρωνα και η πλήρης αδιαφορία για τη νομιμότητα των εννέα πυροβολισμών του ασφαλίτη, δεν άργησαν να με επιβεβαιώσουν.

Έως σήμερα, και αρκετά πριν την κλιμάκωση του αναμενόμενου (με δηλώσεις της ίδιας της κυβέρνησης) κύματος λαϊκής δυσαρέσκειας, μετράμε ουκ ολίγα περιστατικά, που το καθένα από μόνο του θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πρώτης τάξεως σκάνδαλο αστυνομικής αυθαιρεσίας.

Βαρύτατος τραυματισμός Κουτσουμπού που παρέμεινε ατιμώρητος σε συνδυασμό μάλιστα με την πρόσφατη καταδίκη σε επτάμηνη φυλάκιση του Θάνου Ζαμπέτη που έσπευσε να τη βοηθήσει. Πολλαπλασιασμός περιπτώσεων κατασκευής κατηγορητηρίων κατά τα πρότυπα του «φοιτητή με τα πράσινα παπούτσια» επίσης ατιμώρητων: «φοιτητής με την πυτζάμα», «δάσκαλος κολύμβησης με το σαμπουάν». Πογκρόμ σε πολιτικά στέκια που βαφτίζονται «γιάφκες» κατόπιν εντολών της ασφάλειας (περίπτωση Ρεσάλτο). Προσαγωγές και προπυλακισμοί πολιτικών προσώπων και παλαιών αντιστασιακών (Παπαχρήστος, Γλέζος). Έφοδοι ομάδων Δέλτα με μοτοσυκλέτες στα μπλοκ διαδηλωτών. Και βέβαια οι δύο φόνοι στους οποίους αναφέρθηκα αναλυτικά στο πρώτο μέρος του άρθρου.

Υποσχέσεις «προοδευτικού χαρακτήρα», όπως η υπηρεσία κατάθεσης περιστατικών αστυνομικής αυθαιρεσίας, η διερεύνηση τραυματισμών, οι ποινικές κυρώσεις σε περιπτώσεις ψευδορκιών και κατασκευής ενόχων, παραμένουν στο ράφι. Ο υπουργός έχει προβεί σε ελάχιστες επικοινωνιακού τύπου παρεμβάσεις ή και ξεκαθάρισμα εσωτερικών λογαριασμών επιλέγοντας πολιτικά ορθές περιστάσεις που είναι σίγουρο ότι θα «γράψουν» στο γυαλί. Έτσι π.χ. αποπέμφθηκε ο Τσιατούρας μετά τη σύλληψη Παπαχρήστου καθώς και οι αστυνομικοί που προπυλάκισαν μητέρα δύο παιδιών, αντιμετωπίζοντάς την ως «παράνομο μετανάστη». Ταυτόχρονα, η αστυνομία μπαίνει ολοένα βαθύτερα στα νερά των στρατιωτικών επιχειρησιακών τακτικών. Το ίδιο και η σημειολογία των δηλώσεων του αρμόδιου υπουργού. Μόνο που «εχθρός» δεν είναι ένοπλος στρατιώτης, αλλά άοπλος πολίτης και ταυτόχρονα πολύ θυμωμένος άοπλος πολίτης.

Δε χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να σκεφτεί κανείς το πιο πιθανό σενάριο για το (κοντινό) μέλλον…

Επόμενος σταθμός: Δαφνί;

Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης έχει πολύ μεγάλη ιστορία με δηλώσεις που θα ταίριαζαν σε πρωτοκλασάτα στελέχη μπανανιών της Λατινικής Αμερικής. Προσβλητικός και θρασύς, λατρεύει τις αυτοαναφορές και τους βερμπαλισμούς. Πέρα από την πολιτική πλευρά των δηλώσεων και της δράσης του, η ψυχαναλυτική εμφανίζει αντίστοιχο ενδιαφέρον. Ο γράφων δε διαθέτει την επιστημονική κατάρτηση ώστε να καταθέσει το πλήρες ψυχογράφημα του «ναπολεοντίσκου» υπουργού, εκφράζει όμως και την αγωνία του για τον αριθμό των αθώων θυμάτων που θα αφήσει πίσω του πριν ενδεχομένως ακολουθήσει το δρόμο της Θώδη για την ψυχιατρική κλινική του Σισμανογλείου.

Επιστρέφοντας όμως στην ευρύτερη εικόνα, ας αναρωτηθούμε: μήπως τελικά ο Χρυσοχοϊδης είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση; Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση που επιχειρεί να σαρώσει κάθε λαϊκή αντίδραση εν τη γεννέση της και ταυτόχρονα να συγκεντρώσει την απόλυτη εξουσία (με τον εκμηδενισμό τόσο της εξωτερικής όσο και της εσωτερικής αντιπολίτευσης μέσα στη βουλή), ο Χρυσοχοϊδης εμφανίζεται με πρώτη ματιά ως ο καταλληλότερος: δημοσκοπικά δημοφιλής, απολύτως υποστηριζόμενος από τα media, επαρκώς γραφικός και αρκούντως επιθετικός, έχει όλα τα προσόντα ενός Πολύδωρα χωρίς κανένα από τα μειονεκτήματά του. Αποτελεί την ιδανική μουσολινική περσόνα ώστε να τεθεί επικεφαλής μίας δημαγωγικής εκστρατείας κατατρομοκράτησης του μικροαστού και πολιτικά αφασικού Έλληνα, ώστε να συντηρήσει τον απαραίτητο ατομικό απομονωτισμό των πολιτών και να αδρανοποιήσει έναν άξονα ανάπτυξης αντικαθεστωτικών συλλογικοτήτων (κλεισμένοι στα σπίτια τους, μισαλλόδοξοι και φοβικοί μικροαστοί, που υμνολογούν τον «προστάτη» τους επειδή ένας αμούστακος «Ηλίας του 16ου» κόβει βόλτες έξω από την αυλή τους).

Όμως, υπάρχει ελπίδα. Επειδή η κυβέρνηση επαναλαμβάνει το τυπικό αλαζονικό λάθος: Για μία ακόμη φορά εξαντλείται στον επικοινωνιακό τομέα, ο οποίος έχει αποδειχτεί ότι αποτελεί μία σαπουνόφουσκα, πολύχρωμη και εντυπωσιακή, πλην πανάλαφρη και εύθραυστη. Ο Χρυσοχοϊδης δεν έχει στο πλευρό του και ούτε πρόκειται να αποκτήσει την «ψυχή» των σωμάτων ασφαλείας. Θύμα του δικού του βερμπαλισμού, δημιουργεί συγχύσεις, εκνευρισμό και ανισόρροπη πίεση στο ευθυνόφοβο και μονοδιάστατο ως προς τη φιλοσοφία του σώμα που διοικεί. Ταυτόχρονα, αν στηριχτεί στο πιο απολίτικο και αγόμενο κομμάτι της κοινωνίας, κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να εκτεθεί και να στρέψει την ασταθή αυτή μάζα εναντίον του, ειδικά όταν στον τομέα της εγκληματικότητας οι επιδόσεις του είναι τραγικότερες από του προκατόχου του – και με τη δεδομένη οικονομική κρίση, η αρνητική εικόνα θα χειροτερέψει. Και ο υπερφύαλος χαρακτήρας του αποτελεί εγγύηση ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί αργά ή γρήγορα.

Ένα δείγμα της αντιφατικής του επιχειρηματολογίας, που ούτε γίνεται κατανοητή από τους υφισταμένους του, ούτε όμως τον δικαιολογούν που την εκφράζει:

« Οι λογικές σερίφη και ράμπο οφείλονται σε υπερβάλλοντα ζήλο, ο οποίος δεν είναι καλός οδηγός για την Αστυνομία» είπε μεταξύ άλλων ο υπουργός, ενώ έκανε λόγο για μια διαλυμένη Αστυνομία»

22 ΟΚΤ 2009

Σε διαδικτυακούς διαλόγους αστυνομικών είναι έκδηλη η ενόχλησή τους για τους χαρακτηρισμούς που «ρίχνουν το ηθικό» στους αιωνίως ευθυνόφοβους και ταυτόχρονα ανεξέλεγχτους συναδέλφους τους.

Καθήκον μας, το στραπατσάρισμα του προσωπείου του υπουργού Προ.Πο.

Ο υπουργός Προ.Πο πρέπει να εκτεθεί απέναντι στο ίδιο το σώμα που διοικεί και τους πολίτες που τον αντιλαμβάνονται ως «προστάτη» τους. Συνεχές πρεσσάρισμα δηλαδή ως προς τις υποσχέσεις εκείνες που δημιουργούν αμφιβολίες και φόβο στο σώμα (διακριτικά, γραφείο αστυνομικών αυθαιρεσιών) αλλά και εκείνες που τονώνουν την μικροαστική τρομολαγνεία. Τα blogs είναι αρκετά ισχυρά ώστε να στραπατσάρουν το προσωπείο του, αρκεί να χτυπούν συνεχώς το γάιδαρο και όχι το σαμάρι. Επιχείρηση «σκούπα» στα Εξάρχεια; Αντεπίθεση στην επιχειρησιακή φούσκα του Χρυσοχοϊδη και όχι στον ανόητο μπάτσο που θα ξυλοφόρτωνε και τη μάνα του αν του έδινε τέτοια εντολή ο διοικητής του. Παράπλευρα θύματα αποτυχημένων επιχειρήσεων; Ανάδειξη του θύματος και της ανθρώπινης ζωής που σπατάλησε ένας άφρων υπουργός και όχι του ασφαλίτη/μπάτσου/ειδικού φρουρού που παριστάνει τον Κάλαχαν για να ρίξει γκόμενες. Συνεχής ανάδειξη της αποτυχίας και των ψεμάτων τού υπουργού. Σε κάθε περίπτωση ο αστυνομικός δεν χρειάζεται να έρχεται εύκολα στο προσκήνιο και να επωμίζεται την ευθύνη της εγκληματικής πολιτικής Χρυσοχοϊδη, αλλά να εκτίθεται άμεσα ο ίδιος ο υπουργός. Ταυτόχρονα ο «ενθουσιώδης» μπάτσος να γνωρίζει ότι ακόμη κι αν έχει το ελεύθερο από τον προϊστάμενό του, οι ενεργοί πολίτες θα είναι πάντα εκεί να τον ελέγχουν. Ας τον στείλουμε μία ώρα αρχύτερα στο χώρο που ανήκει: στο χρονοντούλαπο της πολιτικής ιστορίας που είναι ήδη φορτωμένο με αποτυχημένα πρόσωπα που κατέστρεψαν συστηματικά τη χώρα και την κοινωνική συνοχή αυτού του λαού (αν όχι στο Δαφνί).

Short Link: http://wp.me/pPn6Y-mD

___________________________________________________

Σημείωση: Σκοπίμως άφησα απ’ έξω την άλλη μαύρη σελίδα του υπουργείου Προ.Πο. που έχει να κάνει με το επίσης φλέγον ζήτημα του μεταναστευτικού. Το άρθρο κινδύνευε να πελαγοδρομήσει (αν δεν πελαγοδρόμησε ήδη), ενώ σκοπός ήταν να επικεντρωθεί η προσοχή στις κυβερνητικές τακτικές αντιμετώπισης της λαϊκής δυσαρέσκειας και του «φλερτ» με την απολυταρχία, σε πολλαπλές μάλιστα συνιστώσες (μία μόνο εκ των οποίων ο τομέας της δημόσιας τάξης).