Οκτώ χρόνια…

Posted on 13 Μαρτίου, 2010 6:00 μμ από

52


Δευτέρα,11/3/2002…

Οκτώ χρόνια πρίν… Η μέρα που ο χρόνος σταματά,
και οι δείκτες του ρολογιού, απλώς συνεχίζουν
τον αέναο κύκλο τους: τικ, τακ, τικ, τακ…
Χιλιάδες τικ-τακ έχουν περάσει από τότε, σαν χτύποι
απ’ την ραπτομηχανή του χρόνου, που υποτίθεται ότι
ράβει τραύματα που χρήζουν επούλωσης, αλλά μάταια…
Ο χρόνος είναι ήδη σταματημένος: 11/3/2002 9:15’πμ…

10/3/2008 γύρω στις 9 το βράδυ, χτυπάει το τηλέφωνο:
«Έλα ρε… γκρίνια», ακούγεται η φωνή σου, απ’ την άλλη
πλευρά της γραμμής, «είμαστε έτοιμοι»…
Γυναίκα και κανακάρης, μέσα στ’ αυτοκίνητο, και βούρ
για το σπίτι της μάνας μου, -το οποίο νοίκιασε πρόσφατα,
«για ν’ αλλάξει και γούρι», όπως έλεγε-  όπου με περιμένεις
για τα «συνηθισμένα»: Παρεάκι, πειράγματα, και ατελείωτες ώρες μουσικής:
«που πάς και τους ξετρυπώνεις, ρε μ@λ@κα «μεγάλε», τέτοιους
κομμάταρους», θυμάμαι να μου λες, ακούγοντας το Frontera των Calexico…
Αναμνήσεις, που και να ξαναγεννηθώ,δεν μπορούν να σβηστούνε,
αφού έχουν μείνει πιά, χαραγμένες στο είναι μου,
ρέουν στο αίμα μου, και θ’ ακολουθάνε το πνεύμα μου…
Ο «μεγάλος», ήμουν εγώ, και ο «μικρός» εσύ, τα μόνα αγόρια με 5(!) αδερφές,
τρίτος μετά από ‘μένα τον «φωστήρα»…
Βενζίνη για «αυτοκινητάδα», (έτσι λέγαμε εμείς τις άσκοπες… περιπλανήσεις με το Golf),
δεν είχαμε, οπότε η νύχτα ήταν σπίτι, και χαζοκούτι…
Οι δυό μας, στο «καινούργιο» σου  δωμάτιο, με το πράσινο μπερεδάκι σου κρεμασμένο,
σε σημείο εμφανές, -καμάρι για την κατοχή του-,
και οι υπόλοιποι στην κουζίνα με χάχανα και γέλωτες…
Εμείς, πιστοί στα… δικά μας…
Το ριάλιτυ «Bar» ξεκινάει στο MEGA (τι θυμάμαι ο Α.Γ.ιος)…
Η ώρα περνά, και κάποια στιγμή ακούμε την μάνα μας, να μας γκρινιάζει
ότι «αύριο δεν θά ‘χετε σηκωμό για δουλειά», και κάτι τέτοια… μαμαδίστικα, οπότε,
με τον φόβο της «απώλειας μεροκάμματου» το παρεάκι διαλύει μετά από λίγο…

Την επομένη, δρομολόγιο στο «Ρέθεμνος»… Βροχερός, μουντός καιρός,
γκρί-μαύρα σύννεφα ‘κλείναν τον ορίζοντα από παντού,
σαν να ήθελαν να μαρτυρήσουν με το χρώμα τους,
την επικείμενη τραγωδία…
Η βροχή σταθερή και πυκνή, με στάλες βαριές, -σαν δάκρυα τις θυμάμαι τώρα-,
έκανα μία ώρα και(!), για να φτάσω τον σκοπό μου-, λες
και δεν ήθελε η  ίδια να απομακρυνθώ από την πόλη μας,
ένα «φυσικό» εμπόδιο, στην κούρσα της διανομής…
Το μόνο που μου πρόσφερε, ήταν… καθυστέρηση!!!
Μπήκα στο Ρέθυμνο, κατά τις 9:30… Εκείνην ακριβώς την ώρα, -στα Χανιά-
η «τελευταία πράξη του Αχιλλέα», είχε παιχτεί…
Εγώ μακριά, ανίδεος, συνεχίζω την διανομή μου, ενώ το νήμα της ζωής σου έχει ήδη κοπεί…

Αμέριμνος γυρνάω στην αποθήκη, και διακρίνω μία ανησυχία στο βλέμμα του συνεργάτη μου
Μανούσου, ο οποίος επιμένει να φύγω, γιατί η γυναίκα μου με θέλει για κάτι επείγον…
Εκείνος, ήδη γνώριζε…
Πηγαίνω σπίτι χαλαρά, -αυτό δεν το ξεχνάω με τίποτα-, δεν έτρεξα καθόλου στον δρόμο,
καθ’ όλα «κύριος», πράγμα παράξενο, αφού συνήθως σε 8 λεπτά, ήμουν εκεί…
Η γυναίκα, βγαίνει να με προϋπαντήσει από το κάτω διαμέρισμα, και διακρίνω ένα σχετικό σούσουρο,
-ο «γνωστός» κύκλος των 5-6 ανθρώπων μαζεμένος- εκ των οποίων ο ένας,
είναι η κουμπάρα μου, ο «Γιάννης» όπως την λέω εγώ, -και μόνο από ‘μένα το δέχεται-,
σε «στενάχωρη» κατάσταση…
Για την περίπτωσή της, ήταν κάτι σπάνιο, γιατί ο «Γιάννης» είναι ένα πλάσμα όλο ρεύμα
και ενέργεια, και μου έκανε τρομερή εντύπωση, η στάση της…
Γυρνάω στο μέρος της: «Ρε Γιάννη, δεν σε βλέπω… ορεξάτο σήμερο, ήντα ‘γινε;»,και συνεχίζω
το πείραγμα: «και πολλά μαύρα βλέπω πάνω σου…» , αλλά απάντηση καμία…
Θυμάμαι την Μαρία του πολύ καλού μου φίλου Παντελή, να προσπαθεί να με… συνετίσει,
λέγοντάς μου (επιμένωντας κιόλας να καθήσω ταυτόχρονα), αν ξέρω ότι ο αδερφός μου Δημήτρης,
χτύπησε… Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω, και της λέω ότι αφού χτύπησε, θα πάω να τον δώ…
Φανταστήτε λοιπόν, πως είναι ο ουρανός που έπεσε στο κεφάλι μου,
ακούγοντας την απάντησή της: «Εκεί που είναι, δεν μπορείς να τον δεις…»

8 χρόνια πέρασαν…
Αλλά είτε είναι 8 δευτερόλεπτα, είτε 8 αιώνες(!), το ίδιο
θα εξακολουθείς να μου λείπεις,
αδερφέ μου Δημήτρη…

Για τους έχοντες facebook

http://www.facebook.com/profile.php?v=app_2392950137&id=1608199607#!/group.php?gid=148786224356

*Το παραπάνω κείμενο, είναι γραμμένο προχθές βράδυ, αλλά λίγο η δουλειά, λίγο κάποια τρέχοντα,
δεν μ’ άφησαν να το αναρτήσω στην ώρα του.

Α.Γ.ιος

Advertisements
Posted in: Χιουμορ