ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ 6 ΜΑΡΤΙΟΥ ΑΡΑΓΕ;

Posted on 7 Μαρτίου, 2010 11:33 πμ από

4


Είναι αλήθεια ότι με την ιστορία έχω περίεργη σχέση. Τα ίδια ακριβώς γεγονότα, που άλλωτε μου προκαλούσαν απάθεια, χασμουρητα και ύπνο,  μετουσιώνονται σε φορτισμένες  προσωπικές στιγμές όταν συνδυάζονται με το τώρα, με τις πρώτες σκέψες μετα το πρωινό ξύπνημα .  Και είναι τόσο έντονη αυτή η αλλαγή, που δυσκολευομαι να θυμηθώ πως ακριβώς σκεφτόμουνα πριν,  αναρωτιέμαι γιατί αυτό που μου προκαλεί ρίγη συγκίνησης σήμερα, ήταν απλά ένα αδιάφορο συμβάν χτες.  Όπως έναν Γενάρη, πριν από πολλά χρόνια, που ενω κοιταζα έναν μεγάλο αιμάτινο λεκε στην είσοδο του σχολείου μου, στο Γυμνασιο που αργότερα ονομάστηκε συγκρότημα Τεμπονέρα στην Πατρα, απέκτησαν εντελώς διαφορετικη διασταση στα μάτια μου προσωπικότητες, που για μένα δεν ήταν παρα ασπρόμαυρες φιγόυρες σε εφημεριδες και σχολικα βιβλία. Ο Λαμπράκης απέκτησε χρώμα στα μάτια μου εκείνη τη μέρα, το βλέμα του νεκρού Καλτετζα δεν κοιταζε το κενό αλλα κατευθείαν προς τα εμένα… Σήμερα πια, έχω ξεχάσει πως ήμουν όταν αυτά τα γεγονότα βρισκόντουσαν έξω από εμένα…

Κάπως έτσι ένιωσα και το χθεσινό Σαββατο. Ένα απλό ξεφύλλισμα ρουτίνας, με έφερε μπροστα σε ένα γεγονός, τα εκατονταχρονα του Κιλελερ που το πιο πιθανόν ήταν να το συζήταγα σπάνια μέσα απο ανέκδοτες ιστορίες, ανάμεσα σε φίλους. Χθες όμως για κάποιο ανεξήγητο λόγο η εξεγερση του Κιλελερ απέκτησε ιδιαίτερο βάρος, και είμαι σίγουρος ότι δεν φταίει ο συμβολισμός των 100 χρόνων από τότε που συνέβησαν τα γεγονότα. Είναι η αίσθηση ότι, η όχι και ιδιαίτερα πολυδιαφημισμένη αυτή εξέγερση, μοιάζει έτοιμη  να επαναληφθεί (μοιάζει ή είναι ευσεβής πόθος αραγε;) στη σύγχρονη εκδοχή της, με τους κολίγους του 1910 να αντιακθίσταναι από τους άνεργους και μισθωτούς του σήμερα.


Στις αρχές του 1910, κύριο αίτημα των κολίγων ήταν η απαλλοτρίωση της γης και η διανομή των τσιφλικιών στους καλλιεργητές της, πάνω στη βάση της μικρής οικογενειακής ιδιοκτησίας. Η χώρα βρισκόταν υπό τον αστερισμό του Στρατιωτικού Συνδέσμου και πρωθυπουργός ήταν ο «υπηρεσιακός» Στέφανος Δραγούμης.

Οι κολίγοι είχαν προγραμματίσει το Σάββατο 6 Μαρτιου πανθεσσαλικό συλλαλητήριο στη Λάρισα, με αφορμή τη συζήτηση του αγροτικού νομοσχεδίου στη Βουλή. Από νωρίς το πρωί άρχισαν να συρρέουν στην πόλη διαδηλωτές από τα γύρω χωριά. Στο σιδηροδρομικό σταθμό του Κιλελέρ, κάπου 200 χωρικοί θέλησαν να επιβιβασθούν σε τρένο χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο. Ο διευθυντής των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων, Πολίτης, που επέβαινε στο τρένο, τους το αρνήθηκε. Οι χωρικοί οργίστηκαν κι άρχισαν να λιθοβολούν το συρμό, σπάζοντας τα τζάμια των βαγονιών.

Το τρένο απομακρύνθηκε, αλλά σε απόσταση ενός χιλιομέτρου επαναλαμβάνονται οι ίδιες σκηνές από ομάδα 800 χωρικών. Οι άνδρες της στρατιωτικής δύναμης που ευρίσκοντο εντός του τρένου και μετέβαιναν στη Λάρισα για το συλλαλητήριο, διατάχθηκαν από τον επικεφαλής τους να πυροβολήσουν στον αέρα για εκφοβισμό. Οι χωρικοί εξαγριώνονται και τους επιτίθενται με πέτρες και ξύλα. Οι στρατιώτες ξαναπυροβολούν, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δύο ή κατ’ άλλους τέσσερις χωρικοί και να τραυματισθούν πολλοί. Ανάλογα επεισόδια έγιναν και στο χωριό Τσουλάρ (σήμερα Μελία), με δύο νεκρούς χωρικούς και 15 τραυματίες.

Οι συμπλοκές μεταξύ άοπλων διαδηλωτών και δυνάμεων καταστολής επεκτάθηκαν και στη Λάρισα, όταν οι αγρότες πληροφορήθηκαν τα αιματηρά επεισόδια στο Κιλελέρ και το Τσουλάρ. Δύο κολίγοι έπεσαν νεκροί, όταν το ιππικό ανέλαβε δράση. Το συλλαλητήριο έγινε, τελικά, με ειρηνικό τρόπο στις 3 το μεσημέρι στην Πλατεία της Θέμιδος. Ο φοιτητής Γεώργιος Σχοινάς διάβασε το ψήφισμα της συγκέντρωσης, που απεστάλη στη Βουλή και την Κυβέρνηση. Οι αγρότες ζητούσαν άμεση ψήφιση του νομοσχεδίου για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών, ενώ εξέφρασαν τη βαθιά λύπη και οδύνη τους «για την άδικον επίθεσιν κατά του φιλήσυχου και νομοταγούς λαού, ής θύματα υπήρξαν άοπλοι και αθώοι λευκοί σκλάβοι της Θεσσαλίας».

Iguana

Σύντομο URL http://wp.me/pPn6Y-63

Advertisements