Διορθώσεις

Αυτό τον καιρό διαβάζω ένα ακόμα (το δεύτερο μου) μυθιστόρημα του Jonathan Franzen. Ένα ενδιαφέρον, καλογραμμένο, all-American novel γραμμένο 9 χρόνια πριν τις “Διορθώσεις”. Φτάνοντας στη σελίδα 100κάτι, έκανα την ίδια ακριβώς διαπίστωση που είχα κάνει στο ίδιο περίπου σημείο και στο Corrections: κανένας από τους χαρακτήρες δεν είναι συμπαθητικός. Άλλα όπως όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς, έτσι και ο Franzen δεν χρειάζεται συμπαθητικούς χαρακτήρες για να πει αλήθειες.

“Τα πάντα είχαν γίνει διαγωνισμός. Σταμάτησα να προσπαθώ να πηγαίνω σε συναυλίες γιατί έμοιαζε σαν να προσπαθώ να δημιουργήσω διαπιστευτήρια. Πράγμα που δεν ίσχυε έτσι κι αλλιώς. Συναντούσα ανθρώπους που πήγαιναν σε κλαμπ κάθε σαββατοκύριακο. Ανθρώπους που είχαν δει τους Clash πριν από μένα. Ανθρώπους που ήταν φίλοι με τα αδέρφια της Tina Weymouth. Ανθρώπους που σύχναζαν στο CBGB και μπορούσαν να επενδύσουν πολύ περισσότερο χρόνο στο να είναι κουλ. Ίσως να ήταν αυτοπροστασία, αλλά άρχισα να αντιπαθώ αυτούς τους ανθρώπους και τον τρόπο που προσπαθούσαν συνέχεια να ανακαλύψουν κάτι καινούργιο. Αποφάσισα ότι αυτό ήταν απλά αξιολύπητο. Αλλά ακόμα φοβόμουν αυτούς τους ανθρώπους. Φοβόμουνα ότι θα ανακαλύψουν πόσο πολύ μου άρεσε η μουσική με την οποία είχα μεγαλώσει. Ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσα να συναγωνιστώ την πρωτοτυπία τους, ο μόνος τρόπος να κρατήσω την αγάπη μου ασφαλή, έμοιαζε να είναι το να μισήσω την μουσική. Η οποία μάλλον δεν ήταν πρωτότυπη λύση, αλλά τουλάχιστον ήμουν προστατευμένη. Και είναι πραγματικά εύκολο να μισήσεις το ροκ.” “Ίσως λιγότερο την τζαζ και την κλασσική μουσική” “Κανένα πρόβλημα για μένα. Απλά σκέφτομαι τον χαρακτήρα των ανθρωπων που την ακούν κατά τη διάρκεια του πρωινού και ακόμα χειρότερα τους ανθρώπους που πραγματικά την αγαπάνε. Πόσο καλά τους κάνει να αισθάνονται για τον εαυτό τους το να ξέρουν ποιος έπαιξε ντραμς για τον Charlie Parker το 1900τόσο, και ποια είναι η σειρά των κομματιών στο Μαγικό Αυλό. Βρίσκω τεράστια την πίεση να είμαι υπεύθυνη για τα γούστα μου, να με ξέρουν και να με καθορίζουν από αυτά. Αν δεν είσαι καλλιτεχνικός τύπος, που δεν είμαι, και πρέπει να κάνεις όλες αυτές τις αισθητικές επιλογές… Γι’ αυτό το πανκ ήταν τόσο καλό για μένα. Ήταν το στυλ που διάλεξα πριν αρχίσω να αισθάνομαι αμήχανα για το στυλ. Δεν έπρεπε να απολογηθώ στον εαυτό μου. Μετά μεγάλωσα, και ξαφνικά άρχισε να με καθορίζει έτσι κι αλλιώς με ένα αξιολύπητο τρόπο. Επιπλέον ξαφνικά όλοι κοντά στα 40 είχαν ένα δερμάτινο σακάκι και γυαλιά 50′s και ρούχα πανκ και όλοι ένιωθαν πολύ κουλ. Σε εκείνο το σημείο θα μπορούσα να έχω στραφεί στην τζαζ, αλλά ήταν τέχνη και μόλις κάτι γίνει τέχνη εμφανίζονται και οι ειδικοί, θα ήθελα στ’ αλήθεια να γίνω μια από αυτούς τους ειδικούς που προσπαθούν να είναι περισσότερο γνώστες από τους υπόλοιπους; Αλλά αν δεν γίνεις ειδικός, μπορεί να ακούσεις κάτι και να σου αρέσει και μετά να ανακαλύψεις ότι θεωρείται μελό ή καθόλου πρωτότυπο ή κάτι τέτοιο. Και γνωρίζω εκ πείρας ότι οι άνθρωποι είναι τόσο ανασφαλείς που ποτέ δεν διστάζουν να σου πουν ότι αυτό που αρέσει σε εκείνους είναι πιο πρωτότυπο και πιο καλό από αυτό που αρέσει σε εσένα ή ότι τους άρεσε ότι σου αρέσει χρόνια πριν αρχίσει να αρέσει σε εσένα… δεν έχω καν χρόνο!

Μέχρι να φτάσω στην τελευταία σελίδα είμαι σίγουρη ότι θα έχει αναδυθεί όλο αυτό το πολύπλοκο των χαρακτήρων, αυτό που τους κάνει πραγματικούς ανθρώπους: αδυναμίες, αντιφάσεις, συναισθήματα, υψηλά κίνητρα, ποταπά ένστικτα. Και πέρα από την συμπάθεια θα έρθει κάτι πολυτιμότερο, η κατανόηση.

Το απόσπασμα (μεταφρασμένο πρόχειρα από μένα) είναι από το μυθιστόρημα Strong Motion,  διαλέχτηκε όχι ακριβώς τυχαία ανάμεσα σε 3, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι κανενός είδους προσωπική εξομολόγηση. Ο καθένας ως συνήθως θα βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Έτσι γίνεται με τα καλά μυθιστορήματα.

Narrator

σελιδοδείκτης:   http://wp.me/p1pa1c-geO

Με επισήμανση:Βιβλίο, Διορθώσεις, Λογοτεχνία, αναγωγές, μπερδεμένες αλήθειες, Jonathan Franzen, Strong Motion

Posted in: Κείμενα, Πολιτισμος