Η μετανάστρια μητέρα ζητιανεύει μ’ ένα μωρό στην αγκαλιά και τα δύο μεγαλύτερα παιδιά της γράφουν τα μαθήματά τους για το σχολείο!
(Η λήψη έγινε με κινητό τηλέφωνο από τον Γιάννη Κ. Ιωάννου στο Τέρμα Πατησίων, στο παρκάκι απέναντι από το ζαχαροπλαστείο “Χαρά” )
Οποιοδήποτε άλλο σχόλιο, περισσεύει…
Πηγή: Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών
http://wp.me/p1pa1c-aCL
Posted in: Ελλάδα









HungerStrike300: Απεργία Πείνας Μεταναστών
vassozacharof
11 Ιουνίου, 2011 11:20 μμ
ΔΕΝ το συνηθιζω, αλλα εχω μαζεψει τοση οργη για την απανθρωπια και την αναλγησια της εξουσιας, που θα το
φωναξω: γαμω τους ελληναρες και τη συνθηκη του Δουβλινου!
Mitsaras
11 Ιουνίου, 2011 11:21 μμ
Συμμερίζομαι τα αισθήματά σου.
Γαμώ τον κωλοιμπεριαλισμό τους.
vassozacharof
11 Ιουνίου, 2011 11:33 μμ
Kι αυτον.
Οι ανθρωποι δεν ειναι εκ φυσεως βιαιοι, σκληροι η απληστοι, μολονοτι μπορουν να γινουν τετοιοι.Οι ανθρωποι, παντου, θελουν τα ιδια πραγματα: συγκινουνται στη θεα εγκαταλελειμενων παιδιων, αστεγων
οικογενειων, θυματων πολεμου.Θελουν ειρηνη, φιλια και αγαπη, περα απο φυλετικους και εθνικους διαχωρισμους.
HOWARD ZINN
vassozacharof
12 Ιουνίου, 2011 12:14 πμ
http://alterthess.gr/content/%CF%87%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B5-%CE%BB%CE%BF%CE%B2%CE%AD%CF%81%CE%B4%CE%BF-%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CE%B5-%CF%87%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%BD
κι εδω η ιδια αναλγησια: στο ημιιδιωτικο, πρωην δηθεν δημοσιο, συστημα υγειας , οποιος ειναι ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΣ , αφηνεται στη μοιρα του. Ντοπιος και ξενος.
Και οι ανασφαλιστοι θα πληθαινουν…και δεν φταινε οι μεταναστες γι’ αυτο.Ο καπιταλισμος ειναι απατρις….
Mitsaras
12 Ιουνίου, 2011 12:17 πμ
Και πόσες ακόμα τέτοιες ιστορίες καπιταλιστικής παράνοιας υπάρχουν…
nefeli7
12 Ιουνίου, 2011 12:28 πμ
Η οργή μου είναι ολοφάνερη σχεδόν σε πολλά σχόλια που κάνω και οφείλεται σ’αυτή την απανθρωπιά και την αναλγησία αλλα εχω μαζεψει τοση οργη για την απανθρωπια και την αναλγησία που έχει δημιουργήσει χρόνια η εξουσία. Θα’θελα να βρίσω σαν την vachaxarof, αλλά δεν μου βγαίνει για όλους αυτούς τους ελληναράδες και οπωσδήποτε τη συνθήκη του Δουβλίνου.
nefeli7
12 Ιουνίου, 2011 12:34 πμ
Η οργή μου είναι ολοφάνερη σχεδόν σε πολλά σχόλια που κάνω και οφείλεται σ’αυτή στην απανθρωπιά και στην αναλγησία. Θα’θελα να βρίσω σαν την vaso zacharof, αλλά δεν μου βγαίνει για όλους αυτούς τους ελληναράδες και οπωσδήποτε τη συνθήκη του Δουβλίνου.
konstantinos
12 Ιουνίου, 2011 12:42 πμ
Τι να σχολιάσεις γαμώ την τρέλα μου
Anakata-dyomenh
12 Ιουνίου, 2011 5:15 πμ
Τι να πω… από αυτό το παρκάκι περνάω κάθε τρεις και λίγο… και από άλλα παρκάκια στην περιοχή όπου πλέον βλέπεις πολλές τέτοιες ιστορίες… Πριν κάποιο καιρό σοκαρίστηκα ένα πρωινό με το πόσους ανθρώπους είδα να κοιμούνται το χειμώνα στο πάρκο του Φιξ λίγα μέτρα παρακάτω. Έχουμε φτάσει πλέον να περπατάμε δίπλα από ανθρώπους που κοιμούνται στο δρόμο, ψάχνουν στα σκουπίδια για να βρουν να φάνε… και έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε την εικόνα. Δεν πρέπει να τη συνηθίσουμε αυτή την εικόνα το κέρατό μου! Ο κάθε ένας από αυτούς είναι μία άλλη ιστορία ζωής… Κι επιτρέπουμε σε αυτά τα σιχάματα, τα σαδιστικά σκατά να χτυπούν τέτοιους ανθρώπους στο δρόμο παίζοντας το παιχνίδι μιας κυβέρνησης και κάθε κυβέρνησης που δεν έχει τα αρχίδια να πάρει ούτε μία πολιτική απόφαση… Να σιχαίνεσαι που λέγεσαι άνθρωπος πια. Άι σιχτίρρρρρρρρρρρ
oldboy9
12 Ιουνίου, 2011 10:48 πμ
… Όντως δίχως σχόλιο, είναι περιττό εξάλλου…
anton555
12 Ιουνίου, 2011 2:09 μμ
Ειναι φοβερο να βλεπεις σε καθε γωνια την αποτυχια του πολιτισμου που επιλεξαμε ως ειδος.Ειναι ακομα πιο φοβερο να πιστευεις οτι αυτη η κολοσσιαια αποτυχια δε θα αγγιξει και το δικο σου μικροκοσμο…
Mitsaras
12 Ιουνίου, 2011 2:15 μμ
Πάντως σε όλο αυτό το ζοφυρό σκηνικό καλό είναι να αναδειχθεί το μεγαλείο αυτής της μητέρας…
loophole
12 Ιουνίου, 2011 2:37 μμ
Δε μ’ αρέσουν τα μελό αλλά πραγματικά μερικά πράγματα δημιουργούν τόσα και διάφορα συναισθήματα που δεν αντιστοιχούν σε λέξεις. Ή τουλάχιστον δεν μπορώ να τις βρω εγώ.
loophole
12 Ιουνίου, 2011 2:40 μμ
κοινοτοπία αλλά.. αυτός ο κόσμος που έχουμε φτιάξει είναι πάρα πολύ άδικος.
katy
12 Ιουνίου, 2011 3:25 μμ
«Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου, θα ζήσουν μια μέρα σ’ ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το χαρακτήρα τους».
Martin Luther King (1929-1968).
patatanews
12 Ιουνίου, 2011 4:28 μμ
ποσο ακομα πιο μικρα τιποτενια σκουλικια φαινονται οι ρατσιστες και οι φασιστες μπροστα στο μεγαλειο αυτης της μανας και αυτων των παιδιων που κυνηγανε τη γνωση ακομα και αν χρειαστει να διαβαζουν στο πεζοδρομιο
Γιαννκα
13 Ιουνίου, 2011 10:30 πμ
ΜΑΝΑ υποκλινομαι στο μεγαλειο σου…
Shadow
13 Ιουνίου, 2011 5:27 μμ
+1
kitsosmitsos
13 Ιουνίου, 2011 9:37 μμ
Βρίσκονται μπροστά από την βίλα Δρακοπούλου, στο τέρμα Πατησίων.
Το θέαμα δυνατό και απερίγραπτο.
galex
13 Ιουνίου, 2011 11:50 μμ
“…….ΔΕΝ το συνηθιζω, αλλα εχω μαζεψει τοση οργη για την απανθρωπια και την αναλγησια της εξουσιας, που θα το
φωναξω: γαμω τους ελληναρες και τη συνθηκη του Δουβλινου!…..”
Και αυτόν που την υπέγραψε
το Σημίτη το μικρό
Eddie
27 Σεπτεμβρίου, 2011 8:29 πμ
ποινικό αδίκημα θα έπρεπε να είναι ο ρατσιστικός οχετός σου μάγκα.