ΛΙΒΥΗ: γιατί η «Οδύσσεια Αυγή» γράφει ραψωδίες που διαφέρουν απο άλλα «έπη» (1)

Posted on 24 Μαρτίου, 2011 4:01 πμ από

5


Της ιnflammatory – πρώτο μέρος

«Ο πρόεδρος Obama προχώρησε χωρίς την έγκριση του Κονγκρέσου, δεν είχε την άδεια του, παραβίασε το Σύνταγμα και αυτό είναι κάτι που πρέπει να ειπωθεί»  δήλωσε στο Raw Story o Dennis Kucinich, Δημοκρατικός απο το Ohio και πρώην υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές για το 2004 και 2008. Μαζί με τον Ralph Nader (υποψήφιος και αυτός τις ίδιες χρονιές αλλά κατέβηκε ανεξάρτητα), είναι οι μόνοι που έθεσαν ζήτημα «καταγγελίας» (impeachable offense) ανάμεσα σε όσους κατέκριναν τις αεροπορικές επιθέσεις στη Λιβυή που ξεκίνησαν το Σαββατοκύριακο. Η αμφισβήτηση της συνταγματικής νομιμοποίησης απο τους δυο ανδρες βασίζεται στη νομοθεσία του War Power Act που ψηφίστηκε το 1973, κατόπιν του πολέμου – τέλμα στο Βιετνάμ, η οποία απαιτεί απο τον πρόεδρο των ΗΠΑ να ενημερώσει το Κονγκρέσο εντός 48 ωρών για οποιαδήποτε αμερικανική στρατιωτική επίθεση σε περίπτωση που δε διακυβέβεται η εθνική ασφάλεια.

Τέτοια επίσημη γραπτή δήλωση κατέθεσε ο Obama στον πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων John Boehner, μόλις τη Δευτέρα 21/3 δηλώνοντας οτι οι ΗΠΑ λειτουργούν υπο την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Βέβαια κι άλλοι πρόεδροι στο παρελθόν πήραν την πρωτοβουλία για στρατιωτικές επιχειρήσεις χωρίς την έγκριση του Κονγκρέσου, όπως ο Bill Clinton στη Σερβία και ο George W. Bush στη Σομαλία. «Μπορεί κάλλιστα ενας απο τους λόγους για τους οποίους ο Obama δεν πήγε στο Κονγκρέσο να είναι επειδή δε γνώριζε ποιοί είναι οι στόχοι του ή η αποστολή αυτή καθ’αυτή και δε μπορείς να πας να ζητήσεις υποστήριξη, εαν δεν υπάρχει κάποια λογική ως προς το τι είναι αυτο που προγραμματίζεται να γίνει. Και έχουμε ακούσει διαφορετικές απόψεις ως προς το στόχο. Ο ένας λέει οτι είναι να εξαλειφθεί ο Καντάφι, άλλοι λένε πως δεν είναι αυτη η αποστολή» δηλώνει σε ραδιοφωνική συνέντευξη του ο πρώην υπουργός Άμυνας Donald Rumsfeld. Είναι και αυτή μια άποψη…και ίσως οχι τόσο άστοχη.

Η αμφιθυμία της Δύσης

Μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου κι αφού η ρητορική στις διεθνείς σχέσεις των ΗΠΑ έπαψε να είναι η «κομμουνιστική απειλή», οι νεοσυντηριτικοί και οι φιλελεύθεροι διεθνιστές οικειοποιήθηκαν με ενθουσιασμό αυτή της «διάδοσης της δημοκρατίας στους καταπιεσμένους». Με αυτόν τον τρόπο η χώρα εξασφάλιζε την παγκόσμια κυριαρχία της, έχοντας παράλληλα το άλλοθι για την παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις σχεδόν…όλων των άλλων κρατών…μέχρι όμως που έγινε αντιληπτό οτι αυτή η τακτική διασύρει και εγκλωβίζει μακροχρόνια τη χώρα στις εξεγέρσεις των λαών με τους οποίους εμπλέκεται. Έτσι στην παρούσα φάση ο Ομπάμα κράτησε δευτερεύοντα ρόλο, παραδίδοντας τη σκυτάλη για να παρουν το προβάδισμα η Γαλλία και η Μεγαλη Βρετανία.

Επισήμως ούτε η Washington, ούτε οι εμπλεκόμενοι Ευρωπαίοι ηγέτες δεσμεύονται ξεκάθαρα οτι αποσκοπούν στη σύλληψη του Καντάφι για να τον οδηγήσουν στα διεθνή δικαστήρια ή στην ανατροπή του υπάρχοντος καθεστώτος και της «εγκατάστασης» ενός νέου. Η μόνη ξεκάθαρη δήλωση είναι οτι η παρέμβαση γίνεται για την προστασία των αμάχων, γεγονός που δύσκολα πείθει. Πρώτον διότι επιλεκτική ανθρωπιστική στήριξη, τη στιγμή πχ που η ζώνη απαγόρευσης πτησεων θα μπορούσε αλλά δεν εφαρμόζεται και στη Γάζα, σηματοδοτεί διακρίσεις και αρα ασυνέπεια των «καλοθελητών». Επίσης εαν πράγματι ήταν αυτός ο σκοπός, προηγούνται άλλες μέθοδοι παρέμβασης απο τη ζώνη απαγόρευσης, αφού είναι κοινά αποδεκτό οτι σαν πρακτική φλερτάρει με τον πόλεμο, τις οποίες οι κυβερνητικοί παράγοντες προφανώς παρέβλεψαν.

Η Asli Bali, καθηγήτρια Νομικής στο UCLA περιγράφει στο Democracy Now οτι την παραμονή της απόφασης του 2ου ψηφίσματος απο το Συμβούλιο Ασφαλείας, το International Crisis Group πρότεινε να καταβληθεί μια έντονη προσπάθεια για την εξεύρεση πολιτικής λύσης, απαιτώντας άμεση κατάπαυση του πυρός από το καθεστώς Καντάφι και να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για τους όρους με τους οποίους μπορεί να επιτραπεί η είσοδος ειρηνευτικών δυνάμεων στις ανατολικές επαρχείες – πιθανώς μέσω Αιγύπτου. Σε αυτη την περίπτωση θα χρειαζόταν η συνεργασία του Αραβικού Συνδέσμου και της Αφρικανικής Ένωσης. Εκείνη τη χρονική στιγμή, δηλαδη 2-3 μέρες πρίν το ΣΑ αποφάσισε να εγκρίνει τη χρήση βίας, υπήρχαν ενδείξεις ανησυχίας εκ μερους τους για την κατάσταση και επιθυμούσαν να γίνει κάτι που θα επικεντρωνόταν στον τερματισμό της δολοφονίας αμάχων . Εν κατακλείδι, ο στόχος θα ήταν να δοθεί η δυνατότητα σε κυανόκρανους να λειτουργήσουν ως «απομονωτής» μεταξύ των δυνάμεων καθεστώτος και του άμαχου πληθυσμού. Με αυτόν τον τρόπο θα ήταν δυνατό να αποφεύγονται τα θυματα ανάμεσα στους πολίτες, σε αντίθεση με τώρα που είναι δύσκολο να διατηρηθούν οι ισορροπίες στο έδαφος ή να μην υπάρξουν θανατηφόρα ατυχήματα εξαιτίας των εναέριων επιχειρήσεων.  Η παρουσία ειρηνευτικής δύναμης ή περιφερειακών ειρηνευτικών δυνάμεων θα μπορούσαν να είναι μια εναλλακτική μέθοδος παρέμβασης.

Ωστόσο ενα μεγάλο τμήμα των ανταρτών ζητούσε επίμονα την επιβολή διεθνών κυρώσεων και καλοδέχτηκε τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων. Ανάμεσα τους ο Ασάμ Κεριάνι, μέλος της συμμαχιας «17 Φλεβαρη» που εδινε πραγματικές μάχες με τις δυναμεις του καθεστωτος στη Βεγγαζη δήλωσε οτι «η θεση του προσωρινού εθνικου συμβουλίου ειναι σαφης, ζηταμε μονο στρατιωτική επιμελιτεία η οποια θα συμπεριλαμβανει μια ζωνη απαγορευσης πτησεων αλλα και το βομβαρδισμό συγκεκριμενων θέσεων, οπου συγκεντρωνονται οι μισθοφόροι του Κανταφι. Προκειται για στόχους στο στρατοπεδο του Μπαμ Αλαζίζα και αλλες θεσεις κοντά στην Τρίπολη. Δε ζητησαμε ποτε και επιμενουμε να μη ζηταμε παρεμβαση ξένων χερσαίων δυνάμεων».

Στο δεύτερο μέρος : το μεταβατικό εθνικό συμβούλιο, ποιός είναι ο Mahmoud Jibril, τα πετρέλαια της Λιβυής, οι απενεχοποιημένες δηλώσεις του Τony Blair, το κόστος του πολέμου

About these ads